Kabanata 27
When I was still in high school, one of my teachers instructed us to write an essay on how we see ourselves 10 years from now. Meaning, this is the time I was referring back then from my essay. And I wanna congratulate my 14 year old self for keeping what I wrote on that piece of paper.
Isinulat ko roon na nakikita ko ang sarili ko na nagbibigay boses para sa mga naaapi. Typical thinking ng isang batang wala pang eksaktong target profession sa utak, maliban sa pag-iisip na makatulong sa iba.
Bata pa lang kasi ay namulat na ako sa pinaniniwalaan nilang kapag nanahimik ka---hindi ka mapapahamak. Katulad na lamang ng pananahimik ni Mommy sa mga kalokohan ni Daddy.
Sa murang edad kong iyon, lagi ko na siyang tinatanong---bakit? Bakit siya nananatiling tahimik sa kabila ng mg
