Lungkot ang naramdaman ko nang makarating ako sa bahay namin. Makapal na ang damo sa bakuran at ang ilang mga halaman ay patay na. Tandang-tanda ko pa at hindi maaalis sa isipan ko ang unang araw namin sa bahay na ito. Ito ang naging kahon ng mga pangarap namin ni Marc. Dito namin plinano ang mga gusto naming gawin sa aming pamilya. Itong bahay na ito ang pugad ng aming pagmamahalan. Pero ngayon, luma na ito, walang buhay, at walang mga nakatira. Nakakainis, bakit ba, bumabalik sa isipan ko ang mga ala-alang iyon. Lalo lang tuloy akong nalulungkot.
Pagbukas ko ng pinto ay kaagad kong nasamyo ang isang hindi kaaya-ayang amoy. Amoy kulob na hindi mo maintindihan. Pero hindi ang amoy ng bahay ang talagang nakakagulat at nakakaiyak kundi ang hitsura nito. Wala na ang mga larawan naming pamily
