“ดีกันแล้วเหรอลูก”
ครองขวัญถามยิ้มๆ แค่มองปราดเดียวเธอก็รู้แล้วล่ะ ทว่าอยากถามให้แน่ชัดว่าเธอเข้าใจถูกต้อง ลูกชายสุดที่รักที่เดินโอบเอวคอดไม่ห่าง ทำให้ครองขวัญรู้สึกสดชื่นเบิกบานใจ
“ดีกันแล้วครับ”
“ไม่ค่ะ”
ลูกชายตอบอีกอย่างลูกสะใภ้ก็ตอบอีกอย่าง ครองขวัญคิ้วขมวดแล้วเริ่มกวาดตาสำรวจเนื้อตัวของลูกสะใภ้ โดยการสำรวงแบบรอบมอง ครองขวัญพบว่าใบห้างดงามที่บึ้งตึงนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ มันไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความเขินอาย ไหนจะร่องรอยที่แอเรียลฝากเอาไว้ที่คอนั้นอีก แม้มันจะจางมากแต่ไม่อาจหลุดพ้นตาช่างสำรวจของครองขวัญไปได้
แหม่.....น่ารักจริงๆ เลย!!!
“งอนอะไรฉันอีก”
“ใครเขางอนคุณล่ะคะ”
“เธอไง”
“ถ้างอนแสดงว่าฉันสนใจคุณเพราะฉะนั้นฉันจะไม่รู้สึกอะไร”
“แหม่ทีเมื่อคืนล่ะก็.....” แอเรียลพูดยิ้มๆ ตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายวิววับ ช่างอ้อนไม้อ้อนมือเหลือเกิน วาเนสซ่าเบี่ยงตัวออกจากพันธนาการแข็งแรง ทว่าแอ
