เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้แอเรียลดึงสติออกมาจากห้วงความคิด หลังจากที่เขานั่งคิดอะไรเพลินๆ เกี่ยวกับนางบำเรอสาวจนไม่สนใจการงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะ แอเรียลตีหน้าขรึม คาดว่านางบำเรอสาวของเขาคงจะมาแล้ว ซึ่งก็ถูกตามที่เขาได้คาดเดาเอาไว้ เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาแล้วเดินตรงมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของเขา
“คุณอิกอร์บอกว่าคุณมีธุระจะคุยกับฉัน”
“ไม่มีหรอกธุระ” ชายหนุ่มตอบกลับมาหน้าตาย หญิงสาวมองเขาอย่างทึ่งๆ เขาเรียกเธอมาเล่นๆ อย่างนั้นเหรอ? บ้าที่สุดเลยเธอกำลังคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันไร้สาระมาก
“ทำหน้าตึงใส่ฉันเธอไม่พอใจเหรอวาเนสซ่า”
“ฉันไม่สามารถไม่พอใจได้หรอกค่ะ”
“รู้ตัวนี่ว่าชีวิตของเธออยู่ในกำมือของฉัน”
“หากคุณไม่มีธุระอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ” วาเนสซ่าบอกจากนั้นก็หมุนหันหลังเดินตรงไปที่ประตูด้วยความว่องไว
ทว่าเสียงของแอเรียลฉุดรั้งมือที่กำลังหมุนลูกบิดประตูเอาไว้ซะก่อน
“หม่ามี้ดีกับเธอก็ใช่ว่
