“วันนี้วาเนสซ่าจะออกไปข้างนอกกับผมนะครับหม่ามี้”
แอเรียลต้องแจ้งให้มารดาทราบเหมือนเป็นธรรมเนียมไปแล้ว เขาไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ในเรื่องวาเนสซ่าหากมารดายังปักหลักอยู่ที่นี่และตั้งท่าจะยึดครองตัววาเนสซ่าแต่เพียงผู้เดียว
“จะพาน้องออกไปเที่ยวใช่ไหมจ๊ะ หม่ามี้เห็นด้วยนะ วาเนสซ่าอยู่แต่ในคฤหาสน์คงเบื่อแย่” ครองขวัญพูดเองเออเอง ทางด้านแอเรียลจึงใช้โอกาสจากคำพูดของมารดาเอามาใช้ต่อ
“ใช่ครับ....พอดีชุดของวาเนสซ่าเก่ามากแล้ว ผมก็เลยจะพาเธอไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก และช็อปปิ้งครับ”
“หม่ามี้ไปไหมคะ”
วาเนสซ่าเสียมารยาทเมื่อแอเรียลพูดจบเธอก็พูดต่อ เธอมองไปยังครองขวัญเหมือนต้องการความช่วยเหลือ แต่ครองขวัญทำท่าไม่เห็น ยกแก้วชาขึ้นจิบก่อนจะยิ้มบางเบา แล้วตอบ
“ตามสบายเถอะจ๊ะหม่ามี้แก่แล้วไม่ค่อยชอบการเดินห้างสักเท่าไหร่”
“ไปกับฉันสองคนจะเป็นไรไปเราไม่ได้หวานด้วยกันมานานแล้วนะวาเนสซ่า” แอเรียลทำเสียงเหมื
