*******************
30 Ağustos Olayının Ertesi Günü
Yer: Ankara Numune Hastanesi
Hastane kokusu... Nerede olsam tanıdığım o koku. Soğuk ve itici. Burnumu kaşıyarak gözlerimi zorla açtığımda aydınlık bir odada koluma bağlı serumun verdiği soğukluğa ürperir şekilde buldum kendimi. Yaşadıklarımın kötü bir kabus olmasını temenni ederken üzerimdeki kandan izler acı gerçeği gösteriyordu. Yüreğim cızlıyor, acısı her zerremi ayrı ayrı sızlatıyordu. Ağırdı olanlar ruhuma, hissiyatıma. Hayata karşı ne kadar aciz olduğumu hissettirdi ölüm duygusu bana. İçim sızlıyor, akmasına engel olamadığım gözyaşlarım ip inceliğinde gözlerimden aşağı süzülüyordu. Şuurumu kaybettikten sonra buraya nasıl geldiğime dair hiçbir fikrim yoktu.
Yataktan doğrulmaya çalışacağım esnada ellerim simsiyah saçlara dokundu.
