*********************
Sabahın ilk ışıklarını görmek bir insanın şükretmesi için en büyük sebepti. Ya o ışıklara yağan yağmur eklenirse, kulaklarda onu duyarak uyanırsa nimet üstüne nimetti. Mayası toprak olan insanoğlu yağmurun dinginliğiyle huzur buluyordu. Gözümün biri açılıp bu güzelliklere sevinirken diğeri ise kapanıp ebedi aleme gitmeyi diliyor, annemin görmediği her şeyi kendine haram kılıyordu. Asla uyanmak istemedim bu sabah. Sanki geçmiş gece ve onunla geçirdiğim zaman asla bitmesin istedim. Zorla açtığım bu gözler yağmura ve yağmurdan sızan gün ışığının yanında yine olmaması gereken bir yerde ve kişiyle sabahlıyordu. Ama gönül yağmurun sesi ve toprağın kokusunun yanında buna da şükrediyordu. Akıl ise isyan bayraklarını çekmiş, gönlümün pervasızlığına kızıyordu.
Elimi alnıma g
