****************
Apartmanımızın önüne gelince tek tek pencerelere baktım. Hepsinde bir yaşam izi varken bizim katımızda ve üstünde ölüm matemi vardı. Anneler ölünce evler de ölüyordu. Perdelere bile kilit vurulmuştu. Apartmanın giriş kapısında annemin sessiz vedasını hatırladım. Nasıl da mutluydu Ankara'ya giderken.
'Annem!'
Merdivene çıkmadan Zübeyde'nin annesi Gonca Teyze karşıladı. Sımsıkı sarıldı, titreyen bedenimi okşadı. Daha evimize çıkmadan göz pınarlarım akmaya başladı.
''Hoş geldin kızım.''
Kafamı salladım. Sözün gelişi hoş geldin denilse de pek hoş gelmemiştim.
''Asansörü açtık artık. Baban gelmeden hazır olsun diye.''
''Sağ olun Gonca Teyze.''
Tüm apartmanı merdiven çıkartarak spora talim eden babam için çalışmıştı asansör. Hayat böyle garipti işte.
''Kızım Zübeyde ev
