ร่างบางรวบรวมสติค่อย ๆ หันไปหาเจ้าของเสียง ซึ่งฝ่ายนั้นเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ดับบุหรี่โดยการโยนมันทิ้งลงพื้นแล้วใช้เท้าบดขยี้ ก่อนจะเงยมาสบตากับคนที่ตนเพิ่งจะเรียก
“พะ..พี่เจียรมาได้ไง” ดวงตาคู่สวยกระพริบตาถี่ ๆ ให้แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ความฝัน
ชายหนุ่มรูปร่างผอมกะหร่อง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยสักไม่เหลือพื้นที่ว่างให้เห็นสีผิวเดิม ติ่งหูใส่จิวเป็นรูใหญ่ทั้งสองข้าง หนวดเคราเห็นเป็นหย่อม ๆ ตรงใต้คางและเหนือริมฝีปาก สวมเสื้อยืดไม่มีแขนสีดำกับกางเกงยีนเข่าขาด สภาพเหมือนกุ๊ยข้างถนน นั่นคือพี่ชายแท้ ๆ ที่หายหน้าไปนานเกือบสิบปี แม้บุคลิกภายนอกจะเปลี่ยนไปราวคนละคนกับภาพสุดท้ายที่คนเป็นน้องจำได้ แต่เค้าโครงใบหน้าเอย น้ำเสียงเอย การยืนการเดินเอย ทุกอย่างบ่งบอกว่าเป็นพี่ชายของเธอแน่นอน
“มาหาน้องสุดที่รักไงล่ะ” ใบหน้าคมคายหยัดมุมปากกระตุกยิ้ม เติมเต็มบรรยากาศรอบ ๆ ให้หนาวยะเยือก จูนทั้งดีใจและ
