เช้าต่อมา
“จะไปทำงานแล้วเหรอจูน” คนบนพื้นผงกศีรษะขึ้นมาถาม แม้จะเป็นพี่น้องกันแต่จูนก็ให้เจียรนอนพื้น เพราะเตียงสามฟุตไม่พอสำหรับคนสองคน
“ใช่ค่ะ”
“พี่ไปด้วยสิ” เจ้าของเสียงเอ่ยพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นนั่ง
“เอ๊ะ! พี่จะไปไหน”
“พี่จะไปส่งเราที่ทำงาน”
“ฮะ! ทำไมคะ”
“ไม่มีอะไรหรอก พี่จะได้แวะไปหาเพื่อนอีกทางด้วยน่ะ”
“พี่รู้เหรอว่าจูนทำงานที่ไหน”
“ไม่รู้ แต่พี่อยากไปส่ง พี่อยากทำหน้าที่พี่ชายบ้างไม่ได้เหรอ”
“พี่เจียรไปหาเพื่อนได้เลย ไม่ต้องไปส่งจูนหรอกเหนื่อยเปล่า ๆ”
“ไม่เหนื่อย ๆ พี่ทำได้เพื่อน้องสาว” ชายหนุ่มจ้องด้วยนัยน์ตาจริงจัง
“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ” จูนตอบรับแบบงง ๆ จู่ ๆ พี่ชายจะมาทำหน้าที่เอาป่านนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าหายหัวไปตั้งสิบปีไม่เคยติดต่อมา
จังหวะที่คนทั้งคู่กำลังออกจากห้อง จูนเหลือบไปเห็นหญิงสาวเจ้าของห้อง507เปิดประตูออกมาพอดี
“สวัสดีค่ะพี่แหวน”
เจ้าของชื่อหันมามองคนทัก เธอระบ
