หลายวันต่อมา
ร่างบางก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่นเช้าไปทำงานตกเย็นก็กลับห้อง วัน ๆ ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เพียงแต่มีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป นั่นคือจิตใจที่ห่อเหี่ยวไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น สาเหตุก็มาจากเด็กแว่นข้างห้องนั่นแหละ นับตั้งแต่วันนั้นไม่เห็นเขาอีกเลย
เดี๋ยวนี้เวลาเดินผ่านหน้าห้องเขา จูนก็มักจะชำเลืองมองช่องว่างใต้ประตูเสมออยากรู้ว่าไฟในห้องเปิดอยู่ไหม เพราะนั่นหมายความว่าเขาอยู่ในห้อง แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นแสงไฟ แอบมองผ่านระเบียงก็แล้ว คำตอบที่ได้คือความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเขายุ่งมากหรือเจตนาหลบหน้ากันแน่
พักเที่ยงวันต่อมา
“ยัยจูนทำไมพักนี้แกไม่ตอบแชตพวกเราวะ” โอเปิดประเด็นเสียงดังในร้านข้าวแกงหน้าบริษัท ดึงความสนใจให้สายตาลูกค้าคนอื่นหันมาตำหนิ แต่กระนั้นคนอย่างเธอก็ไม่สนใจ เอาแต่มองเจ้าของชื่อเพื่อรอคำตอบ
“ฉันสวดมนต์แล้วก็หลับเลย”
“ถุ้ย! อย่างแกเนี่ยนะสวดมนต์ ถ้
