สามวันต่อมา
จิตใจบอบช้ำแม้จะยังมีอาการอยู่ แต่จูนก็ยังทำตัวให้ปกติที่สุดยิ้มได้หัวเราะได้สนุกได้ แม้จะฝืนแต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง ส่วนไอ้แว่นนั่นก็ไม่เจออีกเลยและไม่คิดจะหันไปมองห้องมันด้วย พอกันที...จะเป็นตายร้ายดีก็เรื่องของมัน จะไปฟันใครที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับตน
ขอให้มันเป็นเอดส์ตายไปเลย!!
เช้าอันสดใส
จูนแต่งตัวไปทำงานเหมือนเคย เปิดประตูห้องออกมาเป็นจังหวะเดียวกับที่มีหญิงสาวเดินผ่านมาพอดี จะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่พี่แหวนห้องข้าง ๆ ปกติหล่อนต้องแวะมาคุยด้วยสองสามประโยค แต่คราวนี้กลับเดินผ่านไปเฉย ๆ ราวกับมองไม่เห็นทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่สบตากัน
“สงสัยรีบมั้ง”
ก็ดีแล้วที่ไม่มาคุยนิสัยขี้อวดอย่างหล่อนคงไม่พ้นเมาส์เรื่องได้กินไอ้แว่นนั่นแน่นอน ซึ่งตนไม่ได้อยากฟังสักนิด
@บริษัท
ร่างบางเดินอ้อยอิ่งมาจากป้ายรถเมล์ ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นหน้าประตูบริษัทประดับประดาด้วยริบบิ้นสีแดงสดห้อยระย้
