ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเงยมองเจ้าของเสียงทันที
“พี่ต้า...ว่าอะไรนะคะ” จูนพยายามสะบัดมือออกจากเครื่องพันธนาการแต่คนสุภาพกลับไม่ยอมปล่อย มิหนำซ้ำออกแรงบีบมากขึ้นเมื่อเธอขัดขืน
“พี่ชอบเรามานานแล้ว พวกเราเป็นแฟนกันเถอะจูน” ใบหน้าใจดีแปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึงจ้องจูนเอาเป็นเอาตายพลางยิ้มเหี้ยมเกรียมปานคนโรคจิต คนถูกมองเริ่มหวาดกลัว หัวใจเต้นรัวแรง สติสัมปชัญญะตื่นตัวบอกให้รู้ว่ากำลังมีอันตราย
“ไม่ค่ะพี่ต้า จูนไม่ได้ชอบพี่ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” เจ้าของห้องเสียงสั่นเครือ แต่กระนั้นก็ยังข่มกลั้นความกลัวไว้ไม่ให้คนเบื้องหน้าสังเกตเห็น เดี๋ยวเขาจะได้ใจ
“จูนไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่คบกับพี่ล่ะ”
“ใช่จูนไม่มีแฟนและจูนไม่ได้คิดกับพี่เกินเลยกว่าเพื่อนร่วมงาน” เธอตอบเสียงแข็งพลางสะบัดมือครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อย หนำซ้ำพอเห็นสีหน้าจูนกำลังขึ้งโกรธก็กระชากตัวมาประชิดติดอกแกร่ง กักขังเธอไว้ด้วยกา
