ยามพระอาทิตย์อัสดง
หญิงสาวบนเตียงหลับนานราวกับซ้อมตายเพิ่งจะรู้สึกตัวเอาป่านนี้ สองแขนเรียวยกบิดขี้เกียจในขณะที่ยังปิดตา
“อื้อ...โล่งตัวชะมัด นาน ๆ ได้ลางานนอนหลับยาวก็ดีเหมือนกันแฮะ”
‘ยาว’ ในความหมายของเธอคือแค่สองสามชั่วโมง แต่พอลืมตาตื่นดวงตาคู่สวยถึงกับเบิกกว้างเพราะท้องฟ้านอกระเบียงกลายเป็นสีคราม บ่งบอกว่าพระอาทิตย์เพิ่งจะลาลับขอบฟ้าไปหมาด ๆ
เธอดีดตัวนั่งด้วยความตกใจ กลไกความเจ็บปวดบนเรือนกายก็เริ่มทำงานทันที
“โอ๊ย!! เกิดอะไรขึ้นวะ”
ปวดเมื่อยไม่ว่าแต่ไอ้ช่วงล่างนี่สิมันแสบปนหน่วงแทบขยับขาไม่ได้ราวกับเป็นอัมพาต เรือนหน้าจิ้มลิ้มหลุบมองเรือนร่างตัวเองพบว่าชุดนอนถูกปลดกระดุมออกทุกเม็ดเผยให้เห็นเต้างามและเนื้อขาวใต้ร่มผ้า ใจดวงน้อยเริ่มสั่นเกิดอาการกลัวเฉียบพลันเพราะจำได้ว่าก่อนนอนติดไว้ทุกเม็ดอย่างมิดชิด ไม่มีทางหรอกที่ตัวเองจะนอนดิ้นแล้วกระดุมหลุด นอกเสียจากมีใครมาปลดมัน!!
มือข้า
