April (Gugma Series 1)

Chapter 7

Chapter 7

"Bawal na ba akong bumisita?" Tumayo si Donya Thylane na may pormal na postura.

"It's not like that, Mom."

"Then why are you questioning my presence here? Balita ko hindi ka na umuuwi sa mansyon." Lumipat ang tingin niya mula sa anak niya sa akin, at lumambot ang mukha niya.

"Napakalaki ng mansyon, mom."

"Or perhaps you prefer to stay here so you can be with your personal assistant, isn't that it?"

"Mom!"

Donya Thylane turned her attention toward me. With each click of her high heels on the floor, she approached me. She looked glamorous in her long white cotton dress, and her pixie bob hairstyle made her look younger. Her lips were painted with a shade of pink nude lipstick.

"G-good evening, Donya Thylane," bati ko sa kanya, medyo nanginginig ang boses ko.

Kinakabahan akong tumingin sa ibaba, nakaramdam ako ng hiya sa sinabi niya kanina.

"Look at me, Miss Shortcake."

Hinawakan niya ang magkabilang braso ko. Gusto kong tumakas mula sa sitwasyon, ngunit natagpuan ko ang aking sarili na nakaugat sa puwesto. "Ginagagamit ka ba ng anak ko? Sabihan mo lang ako, at ipakukulong natin siya! Hindi ako papayag na ganito ang pakikitungo ng anak ko sa 'yo!"

Nanlaki ang mata ko. "P-po?" Napatingin ako sa kanya saka kay Sir Iñigo.

"Mom, mali ang narinig mo."

"Hindi ako bingi, Iñigo! Hindi kita pinalaki para walang mawalan ng respeto sa mga babae!"

"I'm not disrespecting anyone, Mom! There's a misunderstanding here!"

"At sinisigawan mo ako?"

Mas lumapit siya kay Donya, bahagyang hininaan ang boses. "Hindi, Mom."

Bumaling si Donya Thylane sa akin. "Tell me, Miss Shortcake, minamaltrato ka ba ng anak ko?"

Mabilis akong umiling, tumingin kay Iñigo para humingi ng suporta. Hindi ko alam ang isasagot sa mommy niya, natatakot akong magkamali.

"Mom, actually," sumulyap siya sa akin, pausing for a while, "we're lowkey dating," he said, almost a whisper.

"D-dating? Tama ba ako ng dinig, anak? Dating?"

It took a while for the words to register in my mind. I stared at him in shock, mouthing the word "dating" to confirm. He subtly nodded, as if telling me to go along with it.

"We're keeping it low, Mom," paliwanag pa ni Iñigo.

"Oh, gosh! Am I disturbing you?" Panic filled Donya Thylane's face. "Oh, I'm sorry, son! I'm sorry, Miss Shortcake!"

"It's okay, and stop calling her Miss Shortcake, Mom. Her name is April Rose."

"I know! I knew her before you did. She was our marriage consultant!"

"I know," Iñigo interjected, dismissing the situation.

Hindi na ako nagtaka. Sa yaman niya'y malalaman talaga niya. Pinaimbestigahan nga niya ako.

"So paano? Aalis na ako, ha? I apologized again, April." Her face softened as she stared at me.

Tumango naman ako. "Wala po iyon."

"Aalis na ako, hijo," paalam niya sabay halik sa pisngi ng anak. Matangkad din siya kagaya ni Iñigo, kaya hindi na siya nag-abala pang tumingkayad. "Oh, gosh! Oh, gosh!" She was murmuring while going out of the penthouse.

"I promise, son. I will call you first before barging in, I apologise again!"

She was like a whirlwind, easily gone with the mess that we created. Parehas kaming nakahinga nang maluwag noong makapasok na siya sa lift.

"Anong sinabi mo? Lowkey dating?" Bulalas ko, pagka-lock niya ng pinto.

"What do you want me to tell? Lowkey fvcking?"

"We are not dating!" I said as a matter of fact.

"Sa tingin mo, sasantuhin ka ng mommy kung sasabihin ko ang tunay na lagay nating dalawa?"

Oo nga naman...Pero...

"Dapat hindi mo sinabing nagdi-date tayo!"

"Come on! We're f*****g like hungry rabbits here." His eyes roamed around his large penthouse. "Dating is just an excuse."

Uminit ng husto ang pisngi ko nang makita ang pa-L na sofa. We had fvcked so many times there. Parang gusto ko tuloy magpasalamat na nakita namin siya rito. Paano na lang kung bigla siyang dumating habang gumagawa kami ng kababalaghan?

Mas nakakahiya iyon at nakakatakot!

"Sa 'dating' lang lulusot ang sinabi ko kanina sa 'yo," aniya.

I looked lasciviously at him. "Ipinapahamak tayo ng bastos mong bibig!"

"Masisisi mo ba ako? I'm always having a boner after having s*x with you."

Napapikit ako ng mariin. "Can you please stop being so straightforward? Paano na lang kung may ibang taong makarinig sa mga pinagsasasabi mo? Do you think they will still respect you?"

He shrugged his shoulders. "Whatever," he said, giving me a tired face. "I'll wash up first; if you're hungry, there's a lot of food in the fridge.

Pumasok na siya sa kuwarto niya, kaya hindi na ako nakasagot. Napailing na lang ako. He really has this authority to dismiss people.

I went into his big kitchen. Napakalinis niyon at tila hindi dinadapuan ng alikabok ang bawat espasyo. I figured out he has not taken his lunch yet, kaya ipagluluto ko na lang siya.

May asparagus, tuna, and patatas sa fridge niya, iyon na lang ang iniluto ko. I drizzled it with olives and salad dressing.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto ng kuwarto niya noong inihahanda ko na ang pinggan at kubyertos. He was smirking when he stared at me.

"Ikaw na lang ang kumain, busog pa ako mula sa lunch ko kanina," sabi ko.

"Okay," aniya. "Oh! Before I forget about our deal, nakausap ko na pala ang abogado ko. He already paid for all of your father's debt."

Laglag ang panga ko. "T-totoo?"

"Why would I joke about it?"

"Hindi nga? Bakit? Hindi pa naman tapos ang contract natin, a?"

"I figured out you needed it. Nalaman ko kay Mang Tomas na ginigipit na kayo ng mga tauhan ng Bangko."

Sa hapag, ang tungkol sa mga utang ng tatay ko ang pinag-usapan namin pati na rin ang mga nakasanlang properties ng mga kamag-anak ko sa compound. Nang matapos siyang kumain ay may iniabot siya sa aking mga papeles.

"This was just a fax by my lawyer after I took a bath. Check it. Kung may hindi siya nabayaran, magsabi ka lang sa 'kin."

I can't believe it! He paid it in a snap! Kung ako siguro'y tatanda na ako at lahat, hindi ko pa mababayaran ang lahat ng utang ng ama ko. I can't help but see him in a better light. Hindi pala siya mahirap pakisamahan? Medyo bossy lang, pero keri naman.

Ikiniling ko ang aking ulo. "Are you bribing me now, para mabilis akong umu-o kapag nagyayaya kang mag-gano'n?"

"What's 'ganon'?"

"Alam mo na 'yon!"

"I don't know what you are talking about. We are talking about debts here, Miss Dimagiba," seryoso niyang sabi ngunit nabanaag ko ang multong ngiti sa kanyang labi.

"Lokohin mo lolo mo! Alam ko ang binabalak mo." I pointed to his bulging fly in his black jogger pants. "Balak mong bumait ako sa 'yo dahil bayad ka na sa akin."

Nagtaas siya ng kilay. "Wala akong iniisip na ganyan, ha?"

"Then prove it..."

"What proof do you want?"

"Let me go home."

He smirked. "Don't you think it's unfair? I already sealed our deal with the payments, but you will leave me hanging here."

"We still have a lot of days to come," giit ko.

His shoulders sagged. Bumaba ang mga mata niya sa skirt ko at huminga ng malalim. "Fine, go home."

Tinalikuran niya ako. He went straight to his room. Pabagsak pang isinarado ang pinto.

Nakagat ko ang labi ko. He's right. It's really unfair to him. May pinirmahan kaming kasunduan, kaya may karapatan siyang mag-demand sa serbisyo ko.

Lumakad ako palapit sa kanyang kuwarto. Iaangat ko pa lang sana ang kamay ko para kumatok, pero naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko. Agad ko iyong sinagot.

"April! Itinakbo sa ospital si lola!" I heard my cousin's voice over the other line.

My heart skipped a beat as the words sank in. Nagdala iyon ng matinding takot at alala sa akin. The hospital is already a trauma for me. Doon ko nakita ang wala nang buhay kong ama noon. Parang tumigil ang oras saglit, pinipilit ang sariling baka panaginip lang ang lahat ng ito.

"Anong nangyari?"

Bahagyang nanginginig ang boses ng pinsan ko sa kabilang linya. "H-hindi pa sigurado. Biglaan ang nangyari, at nagpapa-test pa sila. Magpaalam ka sa boss mo at pumunta ka na rito. Dalian mo! Ikaw lang ang bukam-bibig ni Lola!"

A wave of helplessness washed over me, and I knew I had to be there for my grandma. I looked toward Iñigo's closed door, torn between knocking and rushing to the hospital.

"Sige, papunta na ako! Please, huwag niyong iiwan si Lola. Darating ako agad!

"Mag-iingat ka..."

Walang pag-aalinglangang umalis ako ng penthouse ni Iñigo. Paglabas ko, malamig na simoy ng hangin ang dumampi sa aking mukha. Papara pa lang sana ako ng taxi ngunit may huminto nang kotse sa harap ko.

"Tara na! Miss April!" It was Mang Tomas inside my boss's black luxury car. Binuksan niya ang pinto ng passenger seat. Pumasok ako agad.

"Nakakahiya dahil hindi na 'to sakop ng trabaho n'yo pero salamat po!" sabi ko.

"Tinawagan ako ni Senyorito Iñigo. Mabuti na lang at hindi pa ako nakakatulog."

"Hindi po kayo umalis?"

"Dito ako nakatira."

"Po?"

Nagulat ako sa sinabi niya. Humalakhak siya sa reaksiyon ko.

"Sa room 202 lang ako nakatira."

Napamangha ako. Sa pagkakaalam ko'y six digits ang renta sa mga condo units doon. Ganoon ba siya kayaman talaga? Parang ipinamimigay lang ang pera?

"Metikuloso 'yang si Senyorito, kaya kung nagtitiwala siya sa 'yo, sana huwag mo siyang biguin. Ayan nga at siya pa ang tumawag para lang makarating ka ng mabilis sa ospital. Nagbilin din siyang ako na ang bahala sa bill ng lola mo."

"Salamat pero—"

"Ang sabi niya, ikakaltas iyon sa sahod mo," giit ni Mang Tomas.

Napasandal ako sa upuan, ipinasya kong tumingin na lang sa dinadaanan naming mga matataas na gusali. Ang laman ng isip ko ay mga alaala ng aking Lola, ang kanyang mainit na ngiti, at ang presensya simula noong mawalan ako ng mga magulang.

Sa kanya ako lumaki, kasama ang aking tatay. Nang iniwan kami ng aking ina para sumama sa ibang lalaki, si Lola na ang tumayong ina ko. Ni hindi siya nagkulang ng pagmamahal sa akin.

Kaya ngayong nasa ospital siya'y para akong nanghihina. She's everything I have right now. Tanging siya na lang ang pamilya ko. Iniisip ko pa lamang na iiwan niya ako'y naluluha na ako.

Ang paglalakbay patungo sa ospital ay parang walang hanggan; at sa wakas, huminto na ang kotse sa pasukan, at nagmadali akong bumaba.

"Susunod na lang ako," bilin ni Mang Tomas.

Hindi ko nagawang magpasalamat.

Navigating the corridors, my eyes scanned the signs, searching for the emergency ward. Binasa kong muli ang natanggap na mensahe sa pinsan ko. The sterile scent of the hospital filled the air, heightening my fear with each step. Sa wakas, nakarating ako sa kwarto kung saan inilipat ang Lola ko!

Itinulak ko ang pinto ng emergency ward at para akong kakapusin ng hininga sa nakita ko. Nakahiga si Lola roon, nakapikit, napapaligiran ng mga makina, at kagamitang medikal. I had an eerie feeling, hearing the beeping monitors echoing in the room.

"Lola." It was almost a whisper from me. Gusto kong umiyak pero kinagat ko na lang ang labi ko.

Nakaupo ang pinsan ko sa tabi niya at halata ang mapula niyang mga mata. My aunt was holding Lola's hand on the other side.

Lumapit ako. Inabot at marahang pinisil ang kamay ni Lola, umaasang maiparating ang aking pagmamahal at suporta.

"Ikaw ang magbayad ng bill ni Nanay sa ospital dahil ikaw ang nakinabang sa kanya," marahas na sabi ni auntie Julieta.

"Huwag tayong mag-away sa harap ni Lola," paalala ko sa kanya.

Ngumisi siya. "Sa tingin mo, kaya kang ipagtanggol ng matanda gayong naghihingalo na siya?"

"Auntie!"

"Mama!"

Halos sabay kaming nagsalita ng pinsan ko. Nagkatinginan kami. Nakakaunawa siyang tumango. Tumayo siya at gumawi sa kabila. Hinawakan sa kamay ang mama niya. "Umuwi na tayo, Ma. Si April na ang bahala kay Lola."

"Bakit ka kumakampi sa malandi mong pinsan? Naimpluwensiyahan ka na rin ba niya?"

"Ma, huwag ka ngang mag-eskandalo rito..." may diing sabi ni Maeve. "Nakakahiya sa ibang tao."

Napansin ko ngang pinagtitinginan kami ng ilang mga pasyente sa ward, pero hindi ako nagpaapekto. Humalik ako sa noo ni Lola. "Magpagaling ka, ha?" bulong ko sa kanya.

"At anong ibinubulong mo sa Nanay ko?!"

Kasabay ng paglingon ay ang paghila ng auntie ko sa buhok ko. Nahawakan ko ang kamay niyang sumasabunot sa akin.

"Malandi ka! Ikaw! Ikaw! Ikaw ang dahilan kung bakit naospital si Nanay!" She dragged my hair, and I could see that Maeve was stopping her mother from pulling through my hair.

Naramdaman ko ang sakit na nanunuot sa ulo, para bang hinihiwa ang anit ko. Napangiwi ako at ipinikit ang aking mga mata. Hindi ito ang unang pagkakataon na sinaktan ako ni Auntie. Maraming beses ko nang natikman ang sabunot niya. Mula sa aking murang edad noon, nagkikimkim na siya ng selos sa atensyon at pagmamahal na ibinuhos sa akin ni Lola.

"Tama na, Auntie!" pagmamakaawa ko.

"Ma, anong ginagawa mo? Nakakahiya!" sigaw ng pinsan ko. Ang iba pang mga pasyente at ang kanilang mga bantay ay nanonood, ang ilan ay sumisigaw na sana ay tigilan na ako ni Auntie.

"Ikaw ang laging dahilan kaya napapagod ang nanay ko! Laging ikaw!" Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa buhok ko. Sumasadsad pa ako sa semento sa tindi ng hawak niya sa ulo ko.

"Auntie, masakit na!" sigaw ko.

Bumagsak ang kamay ni Auntie Julieta sa aking mukha, panandalian akong nabingi sa lakas ng sampal niya sa akin. Naramdaman ko ang hapdi sa aking pisngi, at nalasahan ko ang dugo mula sa labi ko. Napansin kong may natirang dugo sa singsing niya.

Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang silid. I was stunned, and my eyes were full of hurt.

"Malas ka sa buhay namin! Nang dahil sa 'yo nawala ang kapatid ko! Pati ba naman Nanay ko, idadamay mo rin sa kamalasan mo?"

"Aksidente ang nangyari kay Tatay!"

"Wala ka nang idinulot na maganda sa pamilya! Ito ang nababagay sa 'yo!"

My aunt's hand trembled, poised to strike me once again. Napapikit ako at hinintay na dumapo ang sampal na iyon sa akin. Seconds later, it didn't land on my face. I heard some gasps, and I slowly opened my eyes.

Auntie's hand was stopped by a firm and commanding grip.

"One more slap, and you'll go to jail!" His voice boomed through the room.