ตอนที่ 14 ขออยู่โรงพยาบาล
1178 Words
ตอนที่ 14 ขออยู่โรงพยาบาล
“อะไรนะคะซื้อเสื้อผ้าให้ฉันบ้าไปแล้ว ฉันไม่เอาค่ะคุณแก้มเดี๋ยวฉันโทรไปหาเฮียธามเองดีกว่าค่ะ จะมาซื้อทำไมให้มันสิ้นเปลืองคะ ไม่ได้ค่ะ”
ว่าแล้วใบบัวเตรียมล้วงกระเป่าเพื่อหยิบโทรศัพท์เมื่อหยิบขึ้นมากำลังจะกดโทรแต่แก้มดึงเอาไว้ก่อน
“ถ้าไม่เอาเท่ากับว่าคุณน้องกำลังทำให้พี่เดือดร้อน ถึงขั้นโดนไล่ออกเลยนะคะ น้องจะทำให้พี่เดือดร้อนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยเหรอคะ พี่แค่ทำตามหน้าที่ของพี่นะคะ”
แก้มพูดออกมาพอพูดจบก็วางโทรศัพท์ให้กับใบบัว “เอาไงคะตกลงจะโทรหรือว่าจะเข้าไปคะ” ใบบัวก้มหน้าเล็กน้อยก่อนเปิดประตูรถลงไปยังร้านก่อนไปหันมาหาแก้มอีกที แก้มพยักหน้าให้สองคนเดินเข้าไปพร้อมกัน
รถยนต์ของแก้มขับออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับรถยนต์หรูของเจ้าของร้านก็ขับเข้ามา ไออุ่นน้องสาวของธามไธนั่นเองเธอเป็นเจ้าของร้านและเป็นดีไซน์เนอร์ชื่อดังไหนจะมีร้านส่วนตัวอีกแน่นอนคนของเตชานันท์ย่อมไม่ธรรมดา แต่เมื่อไออุ่นเข้ามาในร้านถึงกับตกใจหญิงสาวรีบถามพนักงานในร้าน
“เดี๋ยวนะทำไมข้าวของในร้านถึง..” ไออุ่นเดินดูรอบๆร้าน
“เมื่อกี้มีลูกค้ามาซื้อไปหลาย collection. เลยค่ะ”
“หือใครนะช่างตาถึงซะจริงๆ” ไออุ่นกอดอกแล้วยืนยิ้ม “เห็นไหมว่าคนตาถึงเท่านั้นที่เข้าใจ” ไออุ่นบอกกับพนักงานสาวที่ทำงานในร้านก่อนที่พนักงานคนนั้นจะช๊อตฟิวไออุ่น
“คุณไออุ่นคะคนที่มาซื้อก็คือเลขาคุณธามไธพี่ชายคุณไออุ่นค่ะ และบัตรที่ใช้รูดเมื่อกี้ก็บัตรคุณธามไธค่ะ” พนักงานสาวรีบบอกอย่างรวดเร็ว ทำให้ไออุ่นถึงกับรีบเดินไปดูยอดที่ใบเสร็จ
“หือ...เฮียซื้อไปทำไมเยอะแยะ แจกสาวๆเหรอไม่น่าจะใช่” ไออุ่นบ่นและได้แต่คิด
ทางด้านสองคนที่ออกจากร้านไออุ่นแล้วนั้นใบบัวหันมาถามพี่แก้มด้วยความสงสัย แต่พอหันมาก็เห็นว่าพี่แก้มที่นั่งมองไอแพดด้วยสายตาเคร่งเครียดและเธอก็ตอบออกมาทั้งที่ไม่มองหน้าใบบัวเลยด้วยซ้ำ
“ไปโรงพยาบาลค่ะ แต่เสื้อผ้าพวกนี้จะนำไปใส่ไว้ที่รถของบสให้นะคะ ว่าแต่ขอถามนะคะคุณน้องใบบัวเป็นอะไรกับบอสเหรอคะ
ทำไมบอสถึงเทคแคร์ดีขนาดนี้คะ” เมื่อเจอกับคำถามตรงๆก็เล่นเอาใบบัวไปไม่เป็นเหมือนกัน
“ไม่รู้จะตอบว่ายังไงดีค่ะ ต้องถามบอสพี่แล้วค่ะว่าเป็นอะไรเพราะตอนนี้ฉันก็งงไปหมดแล้วค่ะ ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรกันแน่ค่ะในตอนนี้”
โรงพยาบาล
“ถึงแล้วค่ะ ในส่วนนี้จะเป็นห้องพักของคุณแม่คุณใบบัวนะคะหลังการตรวจเช็คร่างกายโดยละเอียดแล้วจะนำตัวคุณแม่มาพักที่ห้องนี้นะคะ ต่อไปก็สามารถมาเยี่ยมท่านที่นี่ได้เลยค่ะ แต่ว่าต้องมาก่อนทำงานและหลังเลิกงานนะคะ เพราะบอสเป็นคนจริงจังเรื่องงานมากค่ะ”
“คุณแก้มคะ ว่าแต่งานที่เราต้องทำคือที่ไหนกันแน่คะแล้ว คุณแก้มต้องทำงานทั้งหมดต้องรู้ทุกอย่างเลยเหรอคะ”
ใบบัวถามเพราะตั้งแต่นั่งรถไปมาแต่ละที่นั้นไม่เห็นว่าแก้มจะหยุดทำงานเลยสักนิด
“ค่ะรู้ทุกอย่าง”
“อะไรนะคะ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอเมาส์นะคะบอสคุณแก้มเนี่ยพูดมากนะคะ พูดแทบไม่ทันเลย ขนาดหนูที่ว่าพูดมากแล้วนะคะยังพูดไม่ทันบอสของพี่เลยค่ะ”
ใบบัวรีบฟ้องเลขาของธามเพราะคิดว่าจะได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากขึ้นกว่าเดิมแต่...
“ต่อไปเรียกพี่แก้มนะคะ แล้วก็อย่ามาเมาท์ว่าบอสพูดมากค่ะเพราะคงไม่มีใครเชื่อ บอสแทบจะไม่พูดอะไรเหมือนกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก ทุกวันนี้พี่พูด10คำบอสพูด3คำค่ะ ต้องใช้ความอดทนบวกกับเดาใจและรู้ใจค่ะถึงจะทำงานกับบอสได้”
พี่แก้มรีบบอกใบบัว
“เป็นไปได้ยังไงคะ เวลาอยู่กับฉันยิ่งกว่าไดโนเสาร์พ่นไฟอีกนะคะ” ใบบัวยิ่งงงหนักไปกว่าเดิมไม่มีทางเป็นไปได้
ใบบัวตอบออกมาทำเอาพี่แก้มได้แต่ขำเพราะคิดว่าเธอพูดเล่นนั่นเอง เมื่อเดินไปถึงห้องแก้มหยุดชะงัก
“ว่าแต่ตอนนี้แม่ฉันอยู่ไหนคะ”
“ตอนนี้น่าจะทำการตรวจร่างกายค่ะ เราคงอยู่รอไม่ได้ตอนนี้ต้องกลับไปที่บริษัทก่อนคะ เลิกงานค่อยมานะคะ”
“อ่อค่ะ ได้ค่ะ ต้องขอบคุณพี่แก้มมากเลยนะคะที่เป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เป็นอย่างดี เหมือนที่พี่บอกจริงๆค่ะ ฉันรบกวนพี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยค่ะ”
“ไม่ต้อขอบคุณพี่หรอกค่ะ หากจะขอบคุณต้องไปบอกกับบอสค่ะ เอ๊ะว่าแต่ทำไมคุณน้องใบบัวถึงเรียกบอสว่าเฮียล่ะคะ”
แก้มถามด้วยความสงสัย
“ก็เฮียให้เรียกอย่างนั้นนี่คะ ว่าแต่เฮียพี่ไม่มีแฟนหรือคนรักเหรอคะ หรือว่ามีแล้ว หรือมีแต่ไม่เป็นตัวเป็นตน”
“ถามทำไมคะ? ”
แก้มหันมาถามด้วยความสงสัยเหมือนกันเพราะว่าร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นบอสสนใจใครขนาดนี้เหมือนกัน
“เปล่าค่ะก็เห็นว่าเป็นหนุ่มรูปหล่อไฟแรงดีทุกอย่างแต่ทำไมไม่มีคนรัก”
“แล้วน้องใบบัวไม่ใช่เหรอคะ ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมบอสถึง..”
แก้มไม่กล้าที่จะพูดต่อ เลยได้แต่เงียบเอาไว้เพราะคิดว่าถึงเวลาก็คงจะได้รู้เองว่าเธอคนนี้เป็นใคร
“ช่างเถอะคะว่าแต่ถ้าหนูจะขอมานอนเฝ้าแม่ที่นี่ได้ไหมคะหนูอยากอยู่กับแม่ไม่อยากทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียวค่ะ”
“อันนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะต้องถามบอสเท่านั้นหน้าที่พี่คือทำตามที่บอสสั่งการทุกอย่างค่ะ
กลับกันเถอะคะพี่มีงานอีกเยอะที่ต้องให้ดูแล อ้อลืมเลยหิวไหมคะเพราะบอสบอกว่าน้องยังไม่ได้ทานอาหารเช้า ”
“ค่ะ ก็นิดหน่อย พี่แก้มไปทานด้วยกันไหมคะจะได้นักพักไปในตัวหนูก็เห็นพี่ทำงานไม่หยุดเลยตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้”
“โอเคค่ะงั้นไปทานข้าวกัน”
- Writer
