“ก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหล่ะค่ะ นี่มันสมัยไหนแล้ว ว่าแต่อาวินเถอะรู้สึกอะไรกับไหมบ้างมั้ย” ม่านไหมยังคงเถียงกับชายหนุ่มเพราะต้องการที่จะคบกับเขานั่นเอง
“ไหม...เราคบกันไม่ได้ อาขอโทษจริงๆ ที่ดึงไหมมาแปดเปื้อน” นาวินคอตกเมื่อนึกถึงความรักที่เขามีต่อหลานสาว และมันจะไม่มีวันสมหวังเลย เพราะคำว่าอาหลานที่มันค้ำคอทั้งคู่อยู่
“อาวินไม่อยากคบมากกว่า อาวินแค่ไม่ต้องการไหม ไหมเข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวไหมจะเป็นคนไปจากที่นี่เอง” ม่านไหมน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ เพราะอาหนุ่มไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเธอ คงมีเธอคนเดียวเท่านั้นที่รักเขา ในขณะที่เขาเห็นเธอเป็นเพียงหลานสาวเท่านั้น ต่อไปนี้ม่านไหมจะไม่กวนใจอาหนุ่มอีกแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อาหนุ่มดื่มเข้าไป และการยั่วยวนจากม่านไหมเท่านั้น แต่อาหนุ่มคงไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย เพราะฉะนั้นมันถึงเวลาแล้วที่ม่านไหมต้องเดินไปจากชีวิตอาหนุ่มเสียที
“ไปกันใหญ่แล้วไหม” นาวินโคลงศีรษะไปมาด้วยความเครียด ใบหน้าคมสันขบกรามจนเห็นสันอย่างชัดเจน เขาไม่อยากจะบอกว่าเขารักคนตัวเล็กมากขนาดไหน เพราะยังไงเสียเขาและหลานสาวตัวน้อยก็ไม่มีทางลงเอยกันได้
ม่านไหมไม่ฟังเสียงของอาหนุ่มอีกแล้ว เธอไม่ต้องการให้เขารู้ว่าเธอเสียใจมากแค่ไหน หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของเธอ ชายหนุ่มพยายามที่จะคว้าเรียวแขนเล็ก แต่เขาก็ไม่สามารถคว้าไว้ทัน เขาได้แต่วิ่งตามไปเคาะประตูห้องนอนของหลานสาว แต่เคาะเท่าไหร่หลานสาวของเขาก็ไม่ยอมเปิดประตู
นาวินได้แต่นั่งเศร้าอยู่ที่โซฟาที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เขาควรจะทำอย่างไรดี ถ้าพี่ชายเขารู้เข้าก็คงจะเสียใจมาก เพราะอุตสาห์ไว้ใจฝากบุตรสาวเพียงคนเดียวไว้กับน้องชายเช่นเขา ใบหน้าหล่อเหลาของนาวินอมทุกข์อยู่อย่างนั้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจไปทำงาน เพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กที่อยู่ในห้องต้องเครียดเพราะเขาอีกแล้ว แล้วเย็นนี้เขาจะกลับมาเคลียร์กับหลานสาวสุดที่รักของเขาอีกครั้ง
นาวินออกไปจากห้องได้ไม่นาน ม่านไหมก็เดินออกมาข้างนอก ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของความเสียใจ หญิงสาวตัดสินใจแล้วที่จะไปเช่าโรงแรมพักชั่วคราว ระหว่างที่เธอทำงานอยู่ที่บริษัท ก่อนที่จะหาคอนโดสักที่อยู่ เธอไม่ต้องการที่จะอยู่ให้นาวินหนักใจอีกแล้ว ในเมื่อความต้องการของทั้งคู่ไม่ตรงกัน ถ้างั้นก็อย่าอยู่ด้วยกันอีกเลย เพราะถ้าใกล้ชิดกับอาหนุ่มมาก คนที่จะตัดใจไม่ได้และเจ็บปวดที่สุดก็คือม่านไหมเอง