My Significant Other

Chapter 22

Nakikiliti ako sa leeg, unti-unti akong napapagalaw dahil sa init na nararamdaman ko sa leeg ko. Parang may humihinga sa leeg ko, kaya minulat ko ang mga mata ko upang makita ito.

"T-tyrone..."

I felt his lips to my neck.

I gently rub my fingers to my eyes then look at the study table where I remember na nakatulog ko.

"Oh shit."

I mumbled saka na upo.

"What t-- Blythe!"

Gulat na sabi ni Tyrone dahil sa biglaang pag bangon ko.

"Hindi ko natapos yung tinatrabaho ko."

Sabi ko at bahagyang minasahe ang sentido ko.

"Just rest okay? Maaga pa Blythe, masyado mo na yatang pinababayaan ang sarili mo."

Puna nito sa akin.

"But it's real-"

Before I finish what I'm saying I let an yawn.

"See? Your still sleepy. Ang sabi pa ni Manang hindi ka raw nag hapunan."

Sabi pa niya at seryoso ang tingin sa akin.

"I'm busy Tyrone."

Sabi ko saka pumunta sa study table.

"Ilang linggo ka ng ganyan Blythe."

He said but I just shrugged then continue what I'm doing.

"Okay, stay busy hanggang sa ma-satisfied mo ang sarili mo."

Sabi nito kaya naman binalingan ko siya at binigyan ng 'what's-your-problem?' look.

"Nothing, I just want to say goodbye. Maaga akong papasok ngayon."

Sabi niya saka inayos ang suot niyang coat.

"Before preaching me about work or such as stuff be sure na ginagawa mo rin."

Sabi ko sa kanya at binalik ko ulit ang tingin ko sa laptop na nag o-open hoping na sana na save ko yung ginawa ko kagabi.

"Sige na Blythe I need to go."

Sabi niya at naramdaman kong palapit siya sa akin, wala pang ilang segundo ay naramdaman ko na ang pag halik niya sa ulo ko.

"Okay."

Tanging sagot ko hanggang sa marinig ko na ang yabag niya palayo at ang pag bukas ng pintuan kasunod ang pag sara ulit nito.

I focused on what I'm doing hanggang sa hindi ko na namalayan ang oras mag a-alas otso na pala. Kaya na pag pasyahan ko ng maligo at ayusin ang sarili ko saka bumaba bitbit ang laptop at ilang documents na inayos ko.

"Good morning Madame, tulungan na po kita."

Bati sa akin ni Manang Myrna pag baba ko ng hagdan at akmang kukuhanin niya ang mga dala ko.

"Good morning din po, ako na po kaya ko na ito."

I said then gesture her na kaya ko na.

"Sige po, kain na po kayo nag hain na ako."

She said then smile at me.

"Okay, thankyou Manang."

I said then smile back saka dumiretso sa dining area.

"Good morning Blythe!"

Venox greeted me as soon as I reach the dining area.

"Good morning too Venox."

I said as I sat down.

"I need to tel-- nevermind."

Then it hit me, inangat ko ang tingin ko kay Venox na seryosong kumakain.

"You need to tell what?"

I ask him.

"I said nevermind."

He said then continue eating.

My jaw drop, like seriously? Bibitinin niya lang ako. Sana hindi na lang siya nag salita para hindi ako curious, na cu-curious tuloy ako.

"Okay."

I said then let it slide, as much as I want to argue with him I don't have much time. But that cliffhanger of him still lingers on my mind.

That day was bunch of stressful work to add on mine. Typical day, Venox drove me at work then I'll meet some clients, do my works. Typical exhausting day, I thought before someone called.

"Blythe there's someone in the line want to talk with you."

Kyla said interrupting me from the mountains of paper I need to fill in.

As she said that she left my office so I grab the telephone in my table. Before they could reach the call to me kailangan munang madaanan ng tawag ang telephone na nasa table ni Kyla na siyang naka connect sa telephone ko. For their so called business 'purposes' which I don't understand dahil sa huli ibibigay rin naman nila sa akin ang call.

"Hello, Blythe Valdez Salvacion speaking. Who's this?"

I ask while my shoulder and right side of my face balancing the telephone for me to hear the other line. While my fingers are busy signing a paper.

"Blaytii!"

The sound of that voice instantly make me alive.

"Where the hell are you Jarred!?"

I said then put down the pen I'm holding.

"Abridge Blayti."

He said in the line then chuckle.

"No I need one by one rationale Jarred!"

I said to him in frustration.

"Okay Blayti pupuntahan kita diyan."

He said then ended the call leaving me speechless.

After a month finally nag paramdam na rin ang kapatid ko! Halos mabaliw-baliw ako rito sa dami ng iniwan niyang trabaho sa akin.

I'm fidgeting in my own chair while waiting for my brother.

After thirty minutes of waiting finally a tall guy walk in my office with an ear to ear smile.

"Saan ka ba napadpad Jarred?"

Tanong ko saka tumayo para bigyan siya ng yakap.

"I miss you too Blaytii!"

He said then laugh then hug me back.

"Crazy."

I mumbled saka lumayo na sa kanya. Kahit pa-paano na miss ko yan no. Kuya ko parin yang pasaway na yan.

"How are you?"

He said then sat on the couch.

"When you ask me to be the acting CEO you didn't mention about all the burden!"

Sabi ko saka pinakita sa kanya ang tambak ng trabaho sa mesa ko.

"You never ask me, besides I thought you already know about all the devoir."

He said then gave me a smile.

"Ewan, eh saan ka ba nag punta sa loob ng isang buwan na iyon ha? Grabe na stress ako."

I said to him.

"As I said nag bakasyon nga ako. Saka don't worry Blaytii papasok na ako."

Sabi niya at ginulo ang buhok ko.

"Before I forget may kasalanan ka pa pala sa akin, someone mentioned to me na hindi ka naman nila pinapa-palitan as the CEO."

Inis na sabi ko.

"Oh, sorry Blaytii. Pero kung hindi ko naman kasi sinabi yon hindi ka papayag eh."

He said then grin, sabihin niyo nga sa akin kung sino ang mas matanda sa amin? Nababaliw na ako sa kuya ko.

"You act infantile Jarred."

Sabi ko sa kanya at umirap at pinag hahampas siya.

"Bully!"

He shout.