ทาส 5
2346 Words
**เลือด... สีนี้ช่างสวยเสียเหลือเกิน....**
ผมเดินไปที่เตียงใหญ่ นั่งข้างกับของเล่นชิ้นนี้ที่ถูกเตรียมพร้อม สำหรับมอบความสุขทางกาม
ผมก้มลงไปเลียเลือดที่ไหลจากริมฝีปาก อืม...รสชาติดีจังเลยแหะ! เด็กหนุ่มปรือตามองผมอย่างยั่วยวนเป็นที่สุด นี่ท่าผมเล่นของเล่นชิ้นนี้ไปไวท์จะว่าอะไรไหมน้อ.....
แต่เอาเถอะ น่าสงสารออก ผมจึงขยับขึ้นไปนั่งพิงกับหัวเตียง แล้วดึงร่างบอบบางมาที่หว่างขา แล้วปลดกุญแจมือออก
**" อยากจะทำอะไร ก็ทำเลยตามสบาย แต่...มันยังไม่ตื่นนะ นายต้องปลุกมันเอง..... "**
**" อะ...อืม..... "**
ซาโตชิเลื่อนมือมาปลดกางเกงของผมออก ดูเหมือนจะรีบแต่กลับเชื่องช้า เพราะเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิด และมือไม้ที่สั่นเทา
ผมมองดูด้วยสายตาที่ยังคงเดิม ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเด็กหนุ่มนี้นักล่ะนะ
ไม่นาน...ท่อนล่างของผมก็ถูกร่างเล็กจัดการจนมันไปกองอยู่ที่พื้นทุกชิ้นเลย....ผมคลี่ยิ้มไปกับคนตรงหน้า เขาน่ารักดีนะ
ลิ้นเล็กค่อยๆเลียแกนกายเบาๆ ก่อนจะครอบครองส่วนนั้นเข้าไปทั้งหมด ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ พร้อมๆกับดูดหนักๆที่ส่วนปลาย จนมันพร้อมสำหรับการสอดใส่
ณ.ตอนนี้.......... ดวงตาของผมคงเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินซะแล้วล่ะ! เพราะตอนนี้ผมต้องการเด็กหนุ่มนี้ซะจริงๆ
ผมดึงเค้าขึ้นมาคล่อมที่ตักผม แล้วจับส่วนนั้นจ่อทางด้านหลังของเด็กหนุ่ม แล้วค่อยๆดันเข้าไป เลือดเริ่มไหลลงมาจากทางนั้นที่เริ่มฉีกขาด เพราะขนาดที่ใหญ่เกินไป ( ของผมใหญ่กว่าไวท์อีก หึๆ )
เด็กหนุ่มหลับตาแน่น แล้วเขาก็กัดปากตัวเองอีกครั้ง...
ไม่นานเสียงร้องครางและเสียงหอบหายใจก็ดังระงมไปทั่วอณาบริเวร ทั้งคู่เสพสมปรนเปรอกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
สำหรับซาตานหนุ่มคงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่สามารถโหมกระหน่ำได้ไม่ยั้งอย่างนี้ แต่สำหรับซาโตชิแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรอยู่ และต่อให้เหนื่อยแทบขาดใจ แต่ก็หยุดความต้องการไม่ได้ซักที
สำหรับมนุษย์ที่อ่อนแอ...ยานี่อาจทำให้ตายได้ เหนื่องจากร่างกายโหมจนเกินกำลัง อาจช๊อคและหัวใจหยุดเต้นเพราะเหนื่อยเกินไปได้เลย
แต่ซาตานหนุ่มทั้งสองก็หารู้ไม่ จนกระทั่ง......?
............ซาโตชิวูบไป พร้อมหัวใจที่จะหยุดเต้น!! นี่เป็นครั้งแรกที่ผมตกใจ รีบใช้พลังตัวเองยื้อชีวิตคงตรงหน้าทันที ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย ก็แค่มนุษย์คนหนึ่งตายไปก็เท่านั้น
แต่ผมกลับรู้สึกว่าผมจะให้เค้าตายไม่ได้! ผมเป็นซาตาน ปีศาจที่พรากชีวิตมนุษย์ แต่นี่เป็นครั้งแรก...ที่ผมยื้อชีวิตให้มนุษย์!!
เมื่อหัวใจเค้ากลับมาเต้นเป็นปรกติอีกครั้ง เค้าก็ลุกขึ้นมาหาผมอย่างต้องการ ยานั่นรุนแรงเกินสินะ ผมจึงสะกดให้เค้าหลับไหลไปจนกว่ายาจะสิ้นฤทธิ์
แล้วใส่เสื้อคลุมให้เค้าปล่อยให้นอนหลับไหลในห้วงนิทราแสนหวานไป ผมปิดประตูห้องแล้วลงมาอ่านหนังสือด้านล่างเช่นเคย แน่นอน...ผมไม่ลืมที่จะเอาของที่ไวท์ใส่ไปในตัวเค้าเพื่อกระตุ้นออก ไม่งั้นตื่นมาคงได้ด้วยความเสียวกระสันแน่นอน.....
**" เฮ้อออออ เหนื่อยจังเลย~~~ "**
ไวท์เดินบ่นเข้ามาในบ้าน พร้อมกับเดินมาซบอกผมที่นั่งอยู่ ผมลูบหัวเค้าเบาๆอย่างเอ็นดู
**" เป็นไงบ้างล่ะ เคลียร์ได้ไหม? "**
**" สบายมาก สำหรับผม! "**
ไวท์ช้อนตาขึ้นมามองผม ด้วยสีหน้าออดอ้อนเหมือนเช่ยเคย เค้าชอบใช้สายตาเช่นนี้กับผมประจำ ถึงจะดูน่ารักน่าชัง แต่ลึกๆแล้ว ทั้งผมและเค้าต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นเช่นไร
**" นี่...ของเล่นไวท์เป็นไงบ้าง ทรมานตายไปหรือยังน้า.... "**
**" ยังหรอก แต่ก็เกือบตาย ยานั่นแรงไปสำหรับมนุษย์ "**
**" อ่าวหรอ ไวท์ไม่รู้นี่นะ ปรกติก็ใช้กับวิญญาณทาสเท่านั้น "**
**" อืม...แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ "**
**" ว่าแต่...แอบไปเล่นของเล่นผมมาใช่ม้า... "**
**" นิดนึง "**
**" แหนะ! แบล๊คอะ ทำผมค้างนา.... "**
**" งั้นไปต่อไหมล่ะ? "**
ไวท์พยักหน้าหงึกหงักในอกผม ผมจึงอุ้มเค้าขึ้นห้อง แล้วจัดการซะให้หายอยาก
สำหรับพวกเรา เรื่องร่วมรักระหว่างเราทั้งคู่ไม่ใช่เรื่องผิด แต่สำหรับเราแล้วเป็นเรื่องที่ชื่นชอบมากเลยทีเดียว ต่างฝ่ายก็ต่างรู้ใจอีกฝ่ายเป็นอย่างดี สามารถตอบสนองซึ่งกันและกันได้อย่างตรงจุด
**" อ่า..ขย่มแรงๆหน่อยสิไวท์ "**
**" ไม่ทันใจแบล๊คหรอ? "**
**" อ่า...อืม ปกติแรงได้อีกนี่... "**
**" อ่ะๆๆๆ ดะ...ได้ซี่~~~~ "**
แล้วไวท์ก็ขย่มใส่ไอ้นั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย ร้องครางเสียงหวานลั่นห้อง ผมใช่เล็บยาวๆของตนเองไล่กรีดผิวหนังอีกฝ่าย จนเลือดสีนิลไหลอาบแทบทั่วร่าง
ดวงตาของเราทั้งคู่ทอประกายสีน้ำเงิน นั่นทำให้เรารู้ว่า เราทั้งคู่ต่างต้องการกันและกันมากเพียงไร ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ ซาตานอย่างผมเองก็มีสิ่งนี้เหมือนกับมนุษย์ อาจรู้ได้ง่ายกว่ามนุษย์เสียด้วยซ้ำ!
ภายในร่างของไวท์ตอดรัดถี่ขึ้น พร้อมกับน้ำปริ่มๆที่ส่วนปลาย...นั่นหมายความว่าน้องผมใกล้เต็มที ผมรีบดันตัวเค้านอนลงกับเตียง แล้วคุมเกมเองซะบ้าง....
ไวท์จิกหลังผมแน่น พร้อมกับแล็บยาวที่เข้ามาในตัวผม เลือดสีรัติกาลหลั่งรินทั่วแผ่นหลัง ถึงจะเจ็บแต่กับกระตุ้นสิ่งที่ปะทุอยู่ให้ลุกโชนอย่างรุนแรง
ผมส่งลิ้นยาว..ลงไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวของไวท์ ตวัดลิ้นเลียอย่างช่ำชอง เจ้าตัวเสียวมากจนแทบฉีกแผ่นหลังผมอยู่แล้ว" เลือดแบล๊คอ่า....กะ...กระตุ้นอารมณ์ดีจัง... อ๊า...!! "
**" เสียงครางไวท์...อึก! ก็กระตุ้นอารมณ์แบล๊คดีจัง.... "**
การร่วมรักที่อาบนองไปด้วยเลือดสีดำของปีศาจสองตน ดูน่าขนลุกขนพอสำหรับมนุษย์ธรรมดาทั่วไปนัก แต่สำหรับพวกผมแล้ว มันคือการร่วมรักที่วิเศษที่สุดเลย
ไวท์เอามนุษย์มาเสพสมร่างกายอย่างโหดร้ายหลายคน แน่นอนว่าไม่มีใครรอดหรอก เพราะไวท์ชอบกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง โดยเฉพาะเลือดมนุษย์! ทั้งสีสันที่สวยงามและกลิ่นหอมยั่วยวนรันจวนใจ ทำให้ไวท์อดไม่ได้และเผลอกลืนคนๆนั้นทั้งวิญญาณ!!
**" อ่ะๆ อ้า....!!!! "**
**" อึกๆ อ่า.... "**
สิ้นเสียงครวญครางครั้งสุดท้าย พร้อมน้ำกามมากมายที่รินไหล ทั้งในตัวไวท์และนอกตัวไวท์ ผมใช้ลิ้นตัวเองเลียของเหลวที่ถูกปลดปล่อยออกมาจนเกลี้ยง แล้วกลืนกินอย่างอร่อยเป็นที่สุด!" ไวท์...พี่ขออะไรอย่างได้ไหม? "
**" อะไรหรอ...แบล๊คขออะไรนะ ไวท์ให้หมดเลย~~~ "**
**" ไม่คืนคำนะ "**
**" แน่นอน ถึงผมจะเป็นซาตานแต่ก็รักษาสัจจะนา... ไม่เหมือนซาตานกิ๊กก๊อกพวกนั้นหรอก! "**
**" อืม...พี่รู้ พี่แค่จะขอแค่อย่าทำให้เด็กหนุ่มนั่นตาย "**
**" ทำไมอะ!! "**
**" เค้าน่าสนใจดี แค่อยากเก็บเอาไว้เล่นนานๆ "**
**" นั่นสินะ ยิ่งหาคนถูกใจขนาดนี้ยากซะด้วย งั้นก็ได้! แต่แบล๊คต้องทำต่อให้ผมพอใจนะ โอเคนะ!! "**
ไวท์พูดอ้อนก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องร่างกายของตนและผมออก แล้วเราก็เสพสมกันอีกครั้ง....
ผมไม่อยากให้เด็กนั่นตาย ไม่รู้ทำไม แค่อยากให้เค้าอยูต่อไป อยากให้อยู่ใกล้ๆ คอยรับใช้และปรนเปรอผมต่อ
*'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''""*
ผมปรือตาขึ้นมามองทิวทัดรอบๆอย่างหวาดระแวง ความกลัวทาโถมเข้ามาอย่างมากมาย...
***' RrrrRrrr!! '***
**" ว่า...ไง "**
ผมรีบเอื้อมมือไปรับสายฮิมูระทันที ผมต้องการใครสักคนปลอบขวัญ
**( มึงเป็นไงมั้ง แล้วทำไมไม่มาเรียน โทรไปตั้งนานก็ไม่รับ!!! )**
**" โหย...เป็นชุดเลย แคกๆ! "**
**( แล้วทำไมเสียงมึงอย่างนั้นล่ะ!! )**
**" เปล่าๆ...แค่กๆ! ไม่เป็นอะไร "**
**( ไอกะด๊อกกะแด๊กเสือกบอกไม่เป็นไร!! )**
แล้วมึงจะโวยวายทำพระแสงส้นทีนอะไรนักหนาวะแม่ง!
**" เออหน่า...กูไม่เป็นไร "**
**( เออๆ แล้วเป็นไงมั้ง มันมาเอาตัวมึงยัง! )**
**" ตั้งแต่เช้าล่ะ แต่ก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิดหรอก ไม่ต้องห่วง "**
ผมโกหกคำโตเลยล่ะ ไม่โหดบ้าอะไร! แม่งเอ้ยกูโดนปีศาจข่มขืนเนี่ย!!!!
**( จริงนะ! )**
**" เออ กูเคยโกหกมึงหรือไงไอ้เพื่อนเวร! "**
**( เออไม่เคย รู้ป่ะมีแต่คนเป็นห่วงมึง พวกคันคุโร่แม่งแทบโดดเรียนไปตามหามึงอะ ตอนที่กูเล่าเรื่องมึงให้พวกมันฟัง นี่ยังไม่นับที่พวกแม่งจะไปลากพ่อมึงมากระทืบด้วยนะเนี่ย!!!! )**
**" หา....นั่นพ่อกูนะเว้ย!!! "**
**( กูรู้! กูต้องห้ามพวกแม่งแทบตาย พวกกูเป็นเพื่อนมึงนะ พอรู้ว่าพ่อมึงทำอย่างนี้กับมึง ไม่มีพวกกูคนได้รับได้หรอก!!! )**
**" ขอบใจที่เป็นห่วงกูขนาดนี้นะ "**
**( เออ ฮินะก็มาหามึงด้วย แต่พวกกูบอกแค่ว่ามึงไม่สบาย )**
**" อ่า.... "**
**( พรุ่งนี้มึงมาเรียนมั้ยวะ?! )**
**" ไม่รู้วะ ดูก่อนนะ "**
***' แกร๊ก! '***
แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมการปรากฎตัวของชายอีกคน ไวท์เอ....ใช่เปล่าหว่า? เพราะผมมีความรู้สึกว่าเจ้าคนชื่อไวท์มันจะดี๊ด๊ากว่านี้นะ หรือว่าอารมณ์เสีย?
**" แค่นี้ก่อนนะ...พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน "**
แล้วผมก็รีบวางสายทันที เพราะกลัวไอ้สายตาของคนตรงหน้าแล้ว...
**" ใครอนุญาติให้นายคุยโทรศัพท์! "****" ใครอนุญาติให้นายคุยโทรศัพท์! "**
ผมเสียวสันหลังวาบกับคำถาม...ไม่สิ น้ำเสียงต่างหาก น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของเค้า
**" ค...คือผมไม่รู้ว่าห้ามคุย "**
เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่เดินเข้ามาหาผม ผมถดตัวหนีออกให้ห่างที่สุด
ผมไม่รู้หรอกว่าหลังที่ผมหมดสติไปแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ที่รู้ไม่ใชเรื่องดีแน่ ก็ขนาดที่ผมยังมีสติไวท์ยังทำผมซะขนาดนั้น แถมตอนนี้ผมร้าวระบมไปทั้งตัวเลย ปวดแม่งยันกระดูเลยทีเดียว
เมื่อเค้าเดินมาใกล้ผม เขาก็เอื้อมมือมากระชากโทรศัพท์จากมือผมไป ก่อนที่มันจะกลายไปเป็นผุยผงบนฝ่ามือหนา
ผมได้แต่นั่งมองตาค้าง นี่ผมมาเป็นทาสของปีศาจงั้นสินะ
**" ถูกต้อง! "**
นั่นแอบอ่านใจกูอีก!!
**" ไม่ได้แอบอ่านหรอก แต่นายคิดเสียงดังเอง "**
**" เหรอ~~~ ไม่บอกผมไม่รู้เลยนะเนี่ย! "**
**" หึๆ ปากเก่งจริงๆอย่างที่ไวท์ว่าไว้เลย "**
**" ไวท์? มันก็นายเองไม่ใช่หรือไง.... "**
**" เหอๆ โง่จริงนะมนุษย์เนี่ย เอาเป็นว่าฉันจะบอกให่หายโง่หน่อยล่ะกัน "**
**" โง่!! ว่าใครโง่วะ!! "**
ปากเก่งไม่ดูสถาณะเลยผม เจ้านั่นเดินมาจับคางผมและดึงเข้าหาเจ้าตัวอย่างแรง!
**" ฉันชื่อแบล๊ค เป็นพี่ชายฝาแฝดของไวท์ อีกอย่างไวท์อาจสนุกกับการปากดีของนาย แต่ฉันไม่ชอบ!! "**
**" โอ้ย!! เจ็บนะเว้ย! "**
ก็แม่งเล่นสบัดคางผมทิ้งอย่างแรงอะดิ!
เข้าใจซักทีว่าทำไมผมถึงรู้สึกไม่เหมือนกัน ทั้งๆที่ผมก็เห็นว่าเป็นคนเดียวกัน!
แบล๊คเดินไปนั่งปลายเตียงซึ่งห่างกับผมพอสมควร ผมได้แต่นั่งมองอย่างหวาดผวา จะเจออะไรอีกวะเนี่ย! แค่เพิ่งมาถึงที่นี่ไม่กี่ชั่วโมงก็ทำซะขนาดนั้นแล้ว นี่ไม่ต้องนึกถึงตอนต่อไปเลย ตายแน่กู!!
**" ไม่ตายง่ายๆหรอก "**
**" เหอะ! ทำเป็นพูดดีปีศาจอย่างนายจะไว้ชีวิตผมไปถึงเมื่อไหร่กัน ไม่นานผมก็ต้องตายอยู่ดี!! "**
**" ก็ใช่! แต่ก็ยังไม่ใช่เร็วๆนี้แน่! "**
**" นี่...ผมถามไรอย่างสิ? "**
**" อะไร!! "**
โหยตะคอกมาแบบนี้ จะกล้าถามไหมเนี่ยกู!
**" ถามมาเหอะ! "**
**" อืมๆ คือ...พรุ่งนี้ผมจะได้ไปเรียนไหม? "**
**" ไปทำไม นายเป็นทาสพวกฉัน ก็ต้องอยู่ปรนเปรอพวกฉันสิ! "**
**" แต่ผมอยากเรียนต่อให้จบ "**
มันเป็นความฝันและสัญญาที่ได้ให้ไว้กับแม่ อย่างน้อยถ้าผมจะจากโลกนี้ไปแล้วต้องตกนรกขุมไหนก็ตาม ผมอยากได้ใบปริญญาไปให้แม่ อีกอย่างไม่กี่เดือนผมก็จะจบแล้วด้วย
**" เสกให้ไหม กะอีแค่ใบปริญญาห่วยแตก!! "**
**" ไม่! ผมอยากได้มันมาด้วยมือของผมเอง "**
**" หรอ...แล้วนายคิดว่าตอนนี้นายขอร้องใครอยู่ "**
**" ปีศาจไง! "**
**" ก็รู้นี่...แล้วไหนล่ะของแลกเปลี่ยน "**
**" เอ่อ..... "**
เล่นเอาผมพูดไม่ออกเลย ของแลกเปลี่ยนมันจะมีที่ไหนล่ะ ทั้งชีวิตนี่มันก็เอาไปแล้ว มากกว่านี้ก็คงไม่มี
**" เฮอะ! ก็ไม่มี งั้นก็ตัดใจ แล้วค่อยไปอธิบายให้แม่นายฟังตอนตายก็แล้วกัน!! "**
พูดจบแบล๊คก็ลุกและทำท่าจะเดินออกจากห้องไป ทำไงดีวะเนี่ย ผมดิ้นรนมาจนถึงป่านนี้แล้วแท้ๆ ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยวะแม่ง!! พระเจ้าแม่งไม่ยุธติธรรมเลย!!!! เอาวะเฮือกสุดท้าย!!
**" ได้โปรดเถอะ! ผมไม่มีอะไรให้คุณก็จริง แต่ผมขอความเมตาเล็กน้อยจากปีศาจอย่างคุณไม่ได้หรอ ได้โปรดเถอะผมยอมทุกอย่างเลย "**
**" ฮ่าๆๆ ตลกวะ! ความเมตางั้นเหรอ...ฉันไม่มีไอ้ของพันธ์นั้นหรอก!! อีกอย่าง...ต่อให้นายไม่ยอมฉัน ฉันก็ทำให้นายยอมได้อยู่แล้ว "**
- Writer
