Aynalarda kendimi değil de içimdekileri görseydim kuşkusuz gizlenecek yer arardım. Saklanırdım herkesten. Korkardım birisi yansımamın yanından geçecek de beni görecek diye. Öyle yamalıydı ki ruhum, bedenimdeki izler hiçbir şeydi yanında.
Yakın zamana kadar aynanın karşısına ne zaman geçip kendime baksam, gördüğüm suret hep masum bakışlar atan, dokunsam ağlayacak, ürkek ve savunmasız birisine aitti. Sonra yüzünü okşar ve geçecek derdim. Sen neleri atlatmadın ki, elbet bunun da üstesinden geleceksin.
Aynadaki suretin acısını kendi bedenimde hisseder, yaralarını öperdim. Onun elinden tutar ve hak ettiği şefkati gösterirdim. Nice zaman sonra ben olurdu aynadaki suret. Anlardım ki kendini sevmeyen, kendine iyi davranmayan insan başkalarına da iyi davranamaz. İnsan kendini sevmeden yapabilir m
