YÜREĞİMDEKi PRANGALAR

Birbirinden habersiz

Oradaydı. Dünden beri gelmiş her ne kadar görmek için can atsamda Selma abla için gidemedim .Kara gözleri simsiyah saçlarının kenarlarında hafif beyaz telleri gür kirpikleri ve uzun kıvrımlı elleri ile sigara içiyordu. Teras katında trabzanlara tutunmuş bir eli saçlarını çekiştiriyor biri ile o zehri çekiyordu. Dalmıştı. Belliki bir sıkıntısı vardı .Onu ilk kez böyle yıkık görüyordum. Üzerinde lacivert bir takım elbise beyaz bir gömlek ayağında rugan ayakkabı kalbime en büyük zarardı . Nikâhlı kocamdı. İlk sevdam. Lakin o ve ben imkansızdık .Evliydi o . Ve ben kumaydım . Sevdası yüreğimde bir kor gibi yanarken onu uzaktan seyretmekten başka hiç bir şey yapamıyordum .

Öğlene doğru evin yardımcısı Bahar gelip “Selma hanım ağa seni çağırıyor eğer gelmezse ben bu halde ineceğim yanına diye" söyleyince mecbur gittim . Çok özlemişim Selma ablayı ama işte o istemiş bile olsa kocasına aşık bir kadındım ben .Gidemiyordum. Yüzüm yoktu kocam bile olsa bu hakkı kendimde göremiyordum . Ona“ hoş geldin!"Bile diyemiyor yanından geçince bir yabancı gibi davranıyordum .

Kalbim ağzımda boğazımda büyük bir yumru yutkunmakta zorluk çekiyor üst üste yutkunmama rağmen bir türlü geçmiyordu . Elim ayağıma Gözlerimi ondan alamıyordum .

Trabzanlara zar zor tutunup güçlükle yukarı çıktım .Onun olduğu tarafa hiç bakmamaya çalışıp Selma ablanın odasına gideceğim vakit üzerimde beni izlediğini hissediyordum .Hiç bir şey söylemek içimden gelmiyordu ..Yabancı biriydi benim için .Bende onun için hayatına mahkum olmak zorunda bırakıldığı bir baş belasından başka hiç bir şey değildim. Kimsenin gönlüne yer edinemeyen yanlış zamanda yanlış kişiye gönlümü kaptırmış bir ucube gibi düşünüyordum. Kendimi çok yalnız hissediyordum ama Kimsesiz değildim .Amcam vardı . Yengem vardı. Her ne kadar zorluklar çekmiş olsamda yengem beni evladı gibi görüyor ilk evliliğimin bu yoksulluktan kurtulmam için yapmamı istemişti. Kaç kez kapılarının açık olduğunu kimsesiz olmadığımı söyleyip bana destek olmuştu .Gidemezdim . Amcam yatalaktı .Yengem dört çocuğuna eşine zar zor bakıyor arada çalışıyordu .Çocukları okuyor amcamın malulen emekli olması birde aldığı engelli maaşı ile kıt kanaat geçiniyorlardı . Eski kocamın bana yaptığı hiç bir şeyden bir haberdiler .Hiç anlatmadım. Bilmesin istedim .Biliyordum eğer yengem bilseydi herşeyi göze alır beni o cehennemden kurtarır bugün bu evde kendimi sığıntı gibi hissettirmezdi. Üç yıldır bu konaktaydım .İki yıldır evliydim .Buradaki her kez bana hanım ağa diyordu .Bu üst katta bana büyük bir oda verilmişti. Lâkin ben bu katta Selma ablanın gözüne bata bata kalamazdım. Ona nispet yapar gibi . İki yıl önce kocasından çocuk istediğini söylemiş ölmeden önce bunu görmek istediğini kaç kez dile getirmişti. Ama bunu istemediğimi ona bunu yapamayacağımı kocasının koynuna girmeyi kabul etmediğimi söylediğimde bir daha bu konuyu açmadı.

Düşünceler içerisinde MEM ağa 'nın sesini işittim.

“ Bir hoş geldin demek yokmu ?

Nergiz çiçeği!"

Bana mı demişti o? Sırtım dönüktü ona ellerim terliydi yanaklarım eminim kıpkırmızı olmuştu. Onunla konuşmak istiyordum. Ama onunla konuşursam kendimi tutamaz hıçkıra hıçkıra ağlardım.

Dönemedim derin bir nefes alıp terli ellerimi bluzuma sürdüm. Yerimde zar zor çıkan sesimle

“Kusura bakma ağam ! Dalmışım. Hoş geldin!"

Adım seslerini duyuyordum .Hiç bir ses çıkarmadı lakin üzerimde bir gölge belirdiğinde başımı kaldırmak zorunda kaldım.

Yanı başımdaydı .Üzerine sinmiş tütün kokusu parfümü ile harmanlanmış kendisine has kokusu ile bütünleşmişti .Akla zarardı.Kalbe zarardı. Bu adam benim bütün dengelerimi alt üst ediyordu .

“Yüzüme bakmadan mı ? Hoş geldin diyorsun . Bu kadar mı tiksiniyorsun nefret ediyorsun benden ?"

Tiksinmek mi? Nefret mi ? Aksine yüzüne bakarsam dayanamam soluğu yanında alırım nefret diyordu . Hâlbuki ben onu kendimden çok seviyordum.

“Estağfurullah ağam ! Ben sadece Selma abla çağırdı acelem vardı diye dönmedim . "

Hiç bir tepki vermeden öylece gitti . konuştukça batıyordum. Ben bu adamla konuşmayı bir türlü bilmiyordum .

Onu görünce şapşal gibi davranıyor konuşmayı unutuyordum .

Arkasından öylece baka kaldım .Kaç dakika geçti bilmiyorum ama yanıma gelen

Gülsüm ile burda neden olduğumu fark ettim.

“Hanımağam iyimisin ? "

“İyiyim Gülsüm sadece dalmışım. "

Elinde koca bir tepsi ile odaya girecekken kapıyı ona açtım . Anlaşılan Selma ablaya getirmişti.

Mem

Oradaydı. Bahar yüzlü Ceylan dilberim oradaydı. İki gündür dışarı çıkmasını bekliyordum . İşe gitmem gerekirken onu görmek için gidemiyor hasretinden geberiyordum .Nefes alamıyordum. Selma sabah çağırınca mecbur gelecekti. Beni görmek istemediği için gelmiyordu .Beni görmeye tahammül bile etmiyor nikahımda mecbur kaldığı için kalıyordu. Zorla hiç bir şey yapamazdım .Tek isteğim beni sevmesede çatımın altında olsun iyi olsundu .Lakin onun beni sevdiğini bildiğim gibi bencillik edip bensiz hayatını idame etmesini istemiyordum . Allah kahretsin ki onsus yapamıyordum. Hastalıklı bir şey di bu zira ben ilk kez birine böyle birşey hissediyordum .Nergiz çiçeğim ! Adının bin kez hakkını veren karım lakin dokunamadığım konuşamadığım beni gördüğünde ürkek ceylanım köşe bucak kaçıyordu. Ve nihayet geldi .Yüzüne hasret kaldığım kokusunda can bulduğum gülüşünde nevrim dönen kadınım! Sadece bana aitti .Ama ben ona ne sarılabiliyor ne sevebiliyor nede konuşabiliyordum .Onu kurtardığım gün vurulmuştum ona . Öyle perişan öyle yıkık bir haldeydi ki ! Sesi kısık yüzü solgun hayata küsmüştü .Bebeğini kaybetmişti. Hem iki kez o it yüzünden. Şerefsiz it döve döve tecavüz ediyor hamile kalınca da döverek düşüyordu . Ölmüştü. Ama benim dağ Nergiz' im onunla birlikte ölmüştü. Onunla evlenmek aklımın ucundan bile geçmez iken Selma 'nın ısrarlarına dayanamayıp kabul etmişti .Selma çok istiyordu Nergiz ile evlenmemi ama Nergiz bunu istemiyordu .Belki evli olduğum için diye düşündüm ama Selma bir bebek istediğini söylemiş bizzat buna karşı çıkıp red etmişti. Selma benim en yakın arkadaşım sırdaşım can yoldaşımdı .Karı koca değildik hiç bir zaman da olmadık .Bana can borcu olduğu için benimle evlendi .Bende ailemin baskısı ve evlilik ısrarı üzerine evlenmiştim onunla .Tamda istediğim gibi olmuştu . Çünkü selamın sevdiği vardı .Ve onu acı bir son ile kaybetmiş şimdi ise ona kavuşmak için gün sayıyordu. Sevdaya saygım vardı . Bilmezdim ben aşkı sevdayı taki ömrüme gül goncam girene kadar .O geldi bahar geldi konağıma evime gönlüme. Nefesim oldu .Ona oda vermiştim .Lakin kabul etmeyip alt katta kalıyordu. Bende her gece sapık gibi onun odasına gecenin bir yarısı girip kokusunu soluyor nefesini dinliyordum . Sapık olmuştm .Bencil kendini tanıyamayan bir it olmuş en sonunda dilenci gibi ondan sevgi dilenecektim .Bana karşı birazcık bir umut olsaydı yemin ederim onun için ölürdüm lakin yüzüme bile bakmaya tenezzül etmeyen birini daha fazla tutamazdım yanımda.