น้ำอิงเดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับภูมินทร์ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
นอกจากคุณอาคมแล้ว ยังมีคุณวราห์ คุณจิตรา ม่านฟ้า ภาคิน และ...
ชายสูงวัยคนหนึ่ง
เสื้อผ้าที่สวมใส่เก่าและดูทรุดโทรม ผมยาวยุ่งเหยิง หนวดเครารกรุงรังจนแทบปิดบังใบหน้า แต่ถึงอย่างนั้น น้ำอิงกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
"สวัสดีค่ะ คุณท่านเรียกน้ำอิงเหรอคะ"
"อืม... นั่งสิ"
คุณอาคมกล่าวพลางผายมือ
น้ำอิงเดินเข้าไปนั่งบนโซฟา ข้างชายแปลกหน้าคนนั้น ดวงตายังคงลอบมองเขาเป็นระยะ ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
คุณอาคมหันมามองเธอ ก่อนพยักเพยิดไปทางชายสูงวัย
"รู้จักไหม"
น้ำอิงหันไปมองอีกครั้ง คราวนี้เธอจ้องใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ แม้หนวดเคราจะปกคลุมจนแทบจำไม่ได้ แต่ดวงตาคู่นั้น...
เป็นดวงตาที่เธอไม่มีวันลืม หัวใจของเธอเต้นแรง ริมฝีปากสั่นระริก
" ลุง... "
เธอพึมพำเสียงแผ่ว ก่อน
