หลังจากนั้นไม่นานนัก
เสียงฝีเท้าวิ่งดังเข้ามาในเรือน
" ปานดาว "
ปานเดือนกลับมาแล้ว เสื้อผ้าของนางเปียกปอนจากสายฝน นางกวาดตามองไปรอบเรือน
" ปานดาวอยู่ไหน "
ไม่มีใครตอบ บ่าวไพร่ทุกคนก้มหน้าลง สีหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา
ปานเดือนเริ่มขมวดคิ้ว
" ข้าถามว่าปานดาวอยู่ไหน !! "
น้ำเสียงที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนสะดุ้ง แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียว บรรยากาศทั้งเรือนเงียบจนน่ากลัว
ปานเดือนมองสีหน้าของทุกคน ก่อนหัวใจเริ่มเต้นแรงผิดปกติ
ความหวาดหวั่นบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
นางก้าวเดินผ่านบ่าวไพร่ที่หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ทุกคนได้แต่ตัวสั่น
ไม่มีใครกล้าสบตา เพราะพวกเขารู้ดี...หากปานเดือนเห็นร่างของปานดาว เรือนทั้งหลังแห่งนี้... คงไม่มีวันสงบอีกต่อไป
ปานเดือนพยายามสะกดอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ในอก
" ข้าถาม...ปานดาวอยู่ไหน "
นางถามซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น
บ่าวไพร่ทั้ง
