ฉันมาทวงของฉันคืน

พยายามเข้าหา

ภาคิน อาบน้ำเสร็จกำลังแต่งตัว สาวใช้ก็มาตาม

" คุณภาคินคะ คุณท่านให้มาตามค่ะ "

ภาคินรู้อยู่แล้วว่าพ่อต้องให้คนมาตามเขาลงไป

" รู้แล้ว "

10 นาทีต่อมา ภาคินเดินลงมาในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงความหล่อเท่ห์ตามสไตล์

สายป่านมองตามอย่างหลงไหล

" สวัสดีครับคุณอา "

" อ้าว ภาคิน มาพอดี ลุงกำลังคุยกับพ่อเราที่เราจะขึ้นแท่นบริหารหลังแต่งงาน นี่ยังไม่ทันไร พอบริษัทอื่นรู้ข่าวรีบทักมาขอร่วมหุ้นด้วย เนื้อหอมจริงๆเลยนะ เหมือนใครกันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า "

" ลูกอ่ะ มันจะไปเหมือนใคร ลูกไม้มันก็ต้องหล่นใต้ต้นสิ ฮ่าฮ่าฮ่า "

ภาคินยิ้ม เป็นยิ้มที่มีเสน่ห์น่าหลงไหลมากสำหรับสายป่าน

" สวัสดีค่ะพี่ภาคิน "

สายป่านทักทาย พลางส่งยิ้มนัยย์ตาพราว

" ครับ สวัสดีครับคุณน้า "

" สวัสดีจ๊ะ ดูสิ ตายละหล่อกว่าในรูปอีกนะคะ นี่ลูกสาวน้าเอง ชื่อสายป่าน อีกหน่อย คุณภาคินก็จะต้องแต่งงานกับม่านฟ้า เรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทำความรู้จักกันซักหน่อยนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะ คิดซะว่าเป็นน้องอีกคนนึง "

สายป่านยิ้มหวาน นัยน์ตาใสซื่อ

" ครับ "

ชายหนุ่มสายป่านแล้วยิ้มให้ตามมารยาท คำว่าหล่อเป็นคำที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็จนชินแล้ว เขาจึงรู้สึกเฉยๆ เวลาที่มีใครพูดถึงเขาแบบนี้

" ภาคินยังจำน้องได้อยู่ใช่มั้ย "

ภาคินมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่ก็พยักหน้ารับ

" เคยเล่นด้วยกันบ่อยๆตอนเด็กๆ อาจจะจำน้องไม่ค่อยได้ ตอนเด็กๆผอมกระหร่องตัวดำๆ หน้าแหลมๆ เปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ เดือนหน้าก็จะได้เห็น ตอนนี้ยังเรียนอยู่ อีกปีเดียวก็จะจบและแต่งงาน ภาคินยังมีเวลาทำความรู้จักน้องก่อนแต่ง "

" ครับ "

ภาคินฝืนยิ้ม แม้จะไม่ชอบใจแต่เขาก็มีความเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะไม่แสดงอาการอะไรออกไป เขาอายุ 28 แล้วนะ

หลังจากคุยกันอยู่พักใหญ่ คุณอาคมกับครอบครัวก็ขอตัวกลับ ก่อนกลับคุณอาคมหันไปตบบ่าภาคินอย่างอารมณ์ดี

" เจอกันเดือนหน้านะ ลูกเขย "

ภาคินแม้จะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา

หลังจากได้พบเจอตัวจริงและเข้าหาภาคินแล้ว คุณเปมิกาก็จะคอยตามข่าวว่าภาคินจะไปที่ไหน ทำอะไร เธอจึงมักให้สายป่านไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น ทำเหมือนบังเอิญพบ แต่ไม่ใช่

" อุ๊ย .. อ้าว พี่ภาคิน มาทำอะไรที่นี่คะ "

สายป่านทักทายชายหนุ่มเมื่อทำทีแกล้งชนเขาที่หอประชุมหลังจากที่เขาประชุมองค์กรเรียบร้อย

คุณเปมิกาบอกให้ลูกสาวเธอมาเพราะวันนี้ภาคินมีประชุมผู้บริหารองค์กรในเครือที่นี่ ประชุม 9 โมง สายป่านมานั่งรอตั้งแต่เช้า และรอจนเขาเลิกประชุม สายป่านจึงทำทีเดินออกมา และทำเหมือนว่าบังเอิญเจอเขา

" คุณป่านมาทำอะไรที่นี่ครับ "

" เรียกป่านเฉยๆก็ได้ค่ะ คิดซะว่าป่านเป็นน้องพี่ภาคินคนนึง พอดีป่านมาธุระแถวนี้ค่ะ กำลังจะกลับพอดีเลยคะ ขอตัวก่อนนะคะ "

สายป่านทำทีเดินเลี่ยงไป แต่แล้ว

" ว้าย!! โอ๊ย !! "

อยู่ๆเธอก็ลงไปนั่งกองกับพื้นร้องโอดโอยจนภาคินตกใจ รีบลงไปดู

" น้องป่านเป็นอะไร "

" เจ็บค่ะ ป่านเจ็บขา สงสัยจะซ้ำรอยเก่า "

" รอยเก่า ? รอยอะไร "

สายป่านทำหน้าเศร้า สีหน้าน่าสงสาร

" คือ หลายวันก่อน พี่ม่านฟ้าผลักป่านตกบันไดค่ะ เพราะรู้ว่าป่านไปบ้านพี่ภาคิน "

" อะไรนะ "

" พี่ม่านฟ้ากลัวว่าป่านจะแย่งพี่ภาคินไปค่ะ ก็เลย ... เค้าคงชอบพี่ภาคินมากนะคะ "

ภาคินโกรธจัด สายตาแข็งกร้าวเมื่อสายป่านพูดถึงม่านฟ้า

" ผู้หญิงคนนี้ ร้ายกาจขนาดนี้เลย แล้วน้องป่านมายังไง "

" ป่านนั่งแท็กซี่มาเองค่ะ "

" เดี๋ยวพี่ไม่ส่ง "

เข้าทางเธอสิ สายป่านยิ้ม แผนคุณแม่ได้ผล

ภาคินจึงช่วยพยุงร่างของสายป่านขึ้นรถ นางได้ทีจึงกอดแนบชิด ทำเหมือนจะล้มหลายครั้ง

" ป่านขอบคุณพี่ภาคินมากนะคะ และต้องขอโทษด้วยที่ทำให้พี่เสียเวลา "

" ไม่เป็นไรครับ พอดีประชุมเสร็จพี่ก็ไม่มีธุระอะไร "

" อันที่จริงคุณลุงอาคมจะให้คนขับพามาค่ะแต่ป่านไม่กล้ารบกวนคุณลุงอาคม เพราะท่านดีกับแม่และป่านมาก ป่านเกรงใจค่ะ เลยนั่งแท็กซี่มาเอง ป่านอ่ะเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่บังอาจไปเทียบชั้นกับลูกแท้ๆอย่างพี่ม่านฟ้าหรอกค่ะ แม่บอกให้ป่านเจียมตัว พี่ม่านฟ้าก็ดูไม่ค่อยชอบป่าน เลยหาเรื่องแกล้งป่านสารพัด แต่ป่านก็อดทนมาตลอด "

" ม่านฟ้าชอบหาเรื่องแกล้งป่านงั้นเหรอ "

" พี่ภาคินอย่าบอกคุณลุงนะคะ "

" ทำไมล่ะ บอกลุงอาคม จะได้สั่งสอนลูกสาวเค้า "

" ป่านขอร้อง ป่านแค่อยากหาที่ระบายเวลาที่ป่านถูกพี่ม่านฟ้าแกล้ง ป่านไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าบอกคุณลุง เพราะกลัวคุณลุงจะทำโทษพี่ม่านฟ้า แม่ป่านก็กลัวจะเดือดร้อนค่ะ แม่บอกว่าคุณลุงอาคมดีกับพวกเรามาก เราก็ต้องดีกับพี่ม่านฟ้าเช่นกัน แต่พี่ม่านฟ้าเหมือนจะไม่ชอบป่าน และคอยหาเรื่องป่านตลอดเลยค่ะ "

สายป่านทำเป็นร้องไห้ น้ำตาคลอ ทำตัวให้น่าสงสารที่สุดตามที่แม่บอกไว้

" ไม่ต้องห่วงหรอก พี่รับปากว่าจะไม่บอก "

" ขอบคุณนะคะ พี่ภาคินใจดีมาก ถ้าแต่งงานเข้าบ้าน พี่ภาคินคงไม่รังแกป่านเหมือนพี่ม่านฟ้า "

" พี่ไม่ทำแบบนั้นหรอก และพี่จะคอยดูแลป่านไม่ให้ม่านฟ้าแกล้งป่านได้แน่นอน "

สายป่านยิ้มใหญ่ แค่ภาคินบอกว่าจะคอยดูแลเธอ

รถหรูขับมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ภาคินลงมาเปิดประตูให้สายป่านและประคองพาเข้าบ้าน โดยมีคุณอาคมนั่งอยู่กับคุณเปมิกา

คุณเปมิกามีท่าทีตกใจที่เห็นลูกสาวเดินกระเผกเข้ามาในบ้าน

" ตายแล้ว ลูกป่าน ไปโดนอะไรมาลูก "

" ไม่เป็นอะไรค่ะคุณแม่แค่ล้ม พอดีพี่ภาคินมาช่วยพอดี "

" ขอบใจหลานมากนะ อุตส่าห์ขับรถมาส่ง "

" ไม่เป็นไรครับ ผมประชุมเสร็จพอดีเลยมาส่งได้ คุณอาน่าจะหารถซักคันให้น้องป่านนะครับ ไปไหนมาไหนคนเดียวด้วยแท็กซี่ มันอันตราย "

คุณอาคมมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย เพราะอันที่จริง สายป่านมีรถ และวันนี้ที่ออกไปเขาก็ไม่รู้ว่าสายป่านออกไปไหน และไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เอารถไป กลับนั่งแท็กซี่ไปเอง

สายป่านหันไปมองหน้าแม่เหมือนขอความช่วยเหลือ

" เอ่ออันที่จริงลูกป่านจะเอารถไปก็ได้ค่ะ แต่ลูกป่านขี้เกรงใจค่ะ เพราะเป็นรถของคุณอาคม "

" เกรงใจอะไรกัน ผมเคยบอกแล้วว่ารถในบ้านนี้หนูป่านสามารถใช้ได้ "

สายป่านพยักหน้าเข้าใจ ภาคินจึงขอตัวกลับ

พอภาคินขับรถออกไปสายป่านจึงหันไปมองแม่แล้วยิ้ม คุณเปมิกายกนิ้วโป้งให้เหมือนเป็นคำชมว่า ' ทำดีมาก '

" ป่านไปอาบน้ำก่อนนะคะ "

สายป่านเดินขึ้นห้อง อาการเจ็บในตอนแรกไม่มีให้เห็น จนคุณอาคมแปลกใจ

" อ้าว หายแล้วเหรอลูก "

สายป่านหน้าตาตื่น ลืมตัว

"เอ่อ อ๋อ คือ ตอนอยู่บนรถพี่ภาคินเอายาแก้ปวดให้กินค่ะ เลยดีขึ้น "

" อ่อๆ ดีแล้ว งั้นขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ "

สายป่านเดินขึ้นห้องไป

หลังจากได้สานสัมพันธ์กันวันนั้น ทั้งคู่ก็สนิทกันมากขึ้น และแน่นอน ภาคินก็เกลียดม่านฟ้ามากขึ้นด้วย เพราะคำพูดของสายป่าน ทั้งที่ยังไม่เคยเจอ ไม่เคยคุย แค่รู้จักกันตอนเด็กๆเท่านั้น และสิ่งที่ทำให้เขาเชื่อก็คือตอนเด็กๆ พ่อพาเขาไปที่บ้านคุณอาคม เขาเห็นม่านฟ้าแย่งของเล่นลูกของสาวใช้ และผลักเด็กคนนั้นล้มลงจนร้องไห้ ภาคินจึงไม่ค่อยชอบม่านฟ้าตั้งแต่นั้น และพอตอนนี้ก็ยังมีนิสัยแบบนั้นไม่เปลี่ยนแปลง เพียงได้ฟังสายป่าน เขาก็ตัดสินเธอไปแล้ว