ฉันมาทวงของฉันคืน

งานหมั้น

น้ำอิงถือของทั้งหมดไปที่ห้องเจ้านายสาวของเธอ พอมาถึง ยังความแปลกใจให้ม่านฟ้า

" พี่น้ำอิงเอามาให้ม่านทำไมคะ "

" ก็ คุณท่านบอกให้เอามาให้คุณหนูค่ะ "

ม่านฟ้ามองถุงในมือน้ำอิง

" นี่มันของสายป่านนะไม่ใช่ของม่าน ม่านไป ม่านไม่ได้ซื้ออะไรเลยนะคะพี่น้ำอิง เพราะแค่ถือของให้สายป่านก็ไม่มีมือถือของตัวเองแล้ว "

น้ำอิงหูผึ่ง

" อะไรนะคะ ยัยนั่นให้คุณหนูถือของให้เหรอคะ "

น้ำอิงปล่อยของในมือหล่นกระจาย จากนั้นถลาไปจับมือนายสาวมาแบออกดู มันเป็นรอยแดงไปหมด

" โถ่คุณหนู มือแดงหมดเลย "

น้ำอิงรีบหายามาทาให้ทันที ทาไปน้ำตาคลอ สงสารเจ้านายสาวจับใจ

" เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมจากคนพวกนี้ซักทีนะ "

ม่านฟ้าฟังด้วยหัวใจที่ปวดแปลบ สายตาเหม่อลอย สมองกำลังล่องลอยไปหาแม่

" คงไม่นานหรอกพี่น้ำอิง "

น้ำอิงมองหน้าเจ้านายสาวที่ตอนนี้เหมือนคนไม่มีจิตวิญญาณ รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

" ทำไมคุณหนูพูดแบบนี้คะ ไม่เอานะคะ ไม่พูดแบบนี้ ไม่เป็นมงคลเลยค่ะ "

ม่านฟ้ายิ้ม มองน้ำอิงอย่างซาบซึ้งใจ อย่างน้อยวันนี้ ตอนนี้ เธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียว

น้ำอิงนั่งทายาให้ม่านฟ้าอยู่ซักพัก สายป่านก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่มีการเคาะใดใดทั้งสิ้น

" นี่ ขนของไปไว้ในห้องฉัน "

เข้ามาก็ออกคำสั่งกับน้ำอิง

" แต่คุณท่านให้เอามาให้คุณหนู "

น้ำอิงขึ้นเสียงแข็ง

" แต่นี่มันของของฉัน ฉันขอสั่งให้แกเอาไปไว้ในห้องฉัน เดี๋ยว นี้ "

น้ำอิงผุดยืนขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว จนม่านฟ้าต้องดึงน้ำอิงไว้ไม่ให้ทำอะไรหุนหันเพราะกลัวว่าสายป่านจะไปฟ้องพ่อ อาจทำให้น้ำอิงเดือดร้อนได้

" พี่น้ำอิงเอาของพวกนี้ไปไว้ในป้องสายป่านเถอะ "

นั่นแหละ น้ำอิงจึงสงบลงและทำตามที่เจ้านายสาวสั่ง

สายป่านมองหน้าม่านฟ้ายิ้มเยาะ

" เห็นแล้วนะ ว่าใครคือคนสำคัญ ถึงแกจะได้แต่งงานกับพี่ภาคิน ก็ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะรักแก เค้ารักฉัน แต่อย่างว่าล่ะ แกจะมีโอกาสได้หมั้นรึเปล่าเถอะ "

สายป่านยิ้มร้าย

ม่านฟ้าปวดไปทั้งใจ เธอก็ไม่ได้คิดอะไรกับภาคิน แต่เธอกำลังคิดว่า ชีวิตหลังแต่งงาน ก็คงไม่ต่างอะไรกับตอนอยู่ที่นี่

...........

1 เดือนต่อมา หลังจากสั่งทำแหวนหมั้นเสร็จ งานหมั้นจึงถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ

ขณะที่น้ำอิงกำลังจัดเตรียมแต่งหน้าแต่งตัวให้เจ้านายสาว อยู่ๆมือพลาดไปปัดรูปถ่ายเจ้านายสาวของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะตกแตกกระจาย ความตกใจมาพร้อมกับความรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

" คุณหนู พี่น้ำอิงไม่ได้ตั้งใจนะคะ "

" ไม่เป็นไรค่ะพี่น้ำอิง ก็แค่รูปถ่าย ช่างมันเถอะค่ะ "

แต่น้ำอิงกำลังมีลางสังหรณ์แปลกๆ มันเป็นความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่น้ำอิงจะก้มลงเก็บเศษแก้ว อยู่ๆสายป่านก็มาเรียกเธอ

" นี่เสร็จรึยัง ไปช่วยฉันจัดชุดหน่อย "

" แล้วชบาล่ะ "

น้ำอิงถามน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะปกติสายป่านจะเรียกใช้ชบา

" นังชบามันลงไปช่วยข้างล่าง มาเร็วๆ "

มันขัดไม่ได้จริงๆ แม้จะไม่เต็มใจ

" คุณหนูรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวพี่น้ำอิงมา "

" ค่ะ ไปเถอะ "

น้ำอิงออกไปแล้ว ม่านฟ้านั่งอยู่คนเดียว แต่อยู่ๆ ก็มีมือมาอุดปากอุดจมูกเธอ ม่านฟ้าตื่นตระหนกตกใจเพียงไม่นานสติก็ดับวูบลง ....

หลังจากที่น้ำอิงช่วยจัดชุดให้สายป่านเสร็จแล้ว กำลังจะเดินกลับเข้าไปที่ห้องของม่านฟ้า แต่สายป่านเรียกไว้

" ลงไปข้างล่างเลย ป่านนี้พี่ม่านฟ้าคงลงไปแล้วล่ะ ใกล้ได้เวลาแล้วนี่ "

น้ำอิงก็คิดแบบนั้น จึงเดินลงไปช่วยในครัวโดยไม่ได้ไปดูในห้องของเจ้านายสาว

พ้นร่างของน้ำอิง สายป่านแอบไปดูในห้องม่านฟ้า ไม่พบร่างเจ้าของห้อง สายป่านยิ้มร้าย แสดงว่าคนของเธอทำงานแล้ว

ภายในงานหมั้น ครอบครัวของภาคินที่เดินเข้างานมาพอดี พร้อมกับภาคินที่มาในชุดสูท จัดว่าหล่อเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ตามมาด้วยภูมินทร์ หรือภูมิ ลูกชายคนเล็กของตระกูลที่หล่อเหลาไม่แพ้กัน สาวๆต่างมองและชื่นชม เสียงชมดังไปทั้งงาน สร้างความภาคภูมิใจให้คุณวราห์และคุณจิตรามากมายจนหุบยิ้มไม่ได้

" เชิญตามสบายเลย ใกล้จะได้เวลาแล้ว ว่าที่ลูกเขยนั่งนี่เลย ฮ่าฮ่าฮ่า "

คุณอาคมออกมาต้อนรับจัดแจงทุกอย่างเองอย่าหน้าชื่นตาบานก่อนจะเรียกสาวใช้ไปตามม่านฟ้ามา

" ว่าน ไปตามคุณหนูมา "

10 นาทีต่อมา ว่าน สาวใช้เดินลงมา

" คุณหนูไม่ได้อยู่ในห้องค่ะ "

" แล้วไปไหน ไปตามน้ำอิงมาซิ "

พอพูดชื่อน้ำอิง ภูมิก็มีปฏิกิริยาทันทีแต่ยังคงนิ่งเฉย

น้ำอิงเดินมาหาเจ้านาย

" ม่านฟ้าไปไหน "

" คุณหนูลงมาแล้วนี่คะ "

" ลงมาแล้วไปไหน "

" อิงไปช่วยจัดชุดให้คุณสายป่านในห้อง กลับมาก็ไม่เห็นคุณหนูแล้วค่ะ อิงเลยคิดว่าคุณหนูน่าจะลงมาข้างล่างแล้วอิงเลยเข้าไปช่วยในครัว "

คุณอาคมที่ท่าทีหงุดหงิด

" ไปช่วยกันตามหา เด็กคนนี้นี่ ไม่รู้จักเวล่ำเวลา จะได้เวลาแล้วทำไมปล่อยให้ผู้หญ่เค้ารอ "

คุณอาคมรู้สึกโมโห

" ใจเย็นน่าคม ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร "

คุณวราห์ที่ยังพอจะใจเย็นอยู่บ้าง ไม่ได้ถือสาหาความอะไรเลย

" ขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะ เฮ้อ หลังแต่งงาน ภาคินจัดการได้เลยนะ ลุงอนุญาต "

เด็กรับใช้ในบ้านทั้งหมดทั้งคนขับรถ คนสวนต่างช่วยกันตามหาม่านฟ้ากันทั้งบ้าน แต่ก็ไม่พบ คุณเปมิกาและสายป่าน มองหน้ากันแล้วยิ้ม

" พี่ม่านฟ้าหายไปไหนนะ "

สายป่านถาม พลางสอดส่ายสายตามองหาพี่สาวต่างสายเลือด

" พี่ภาคินไม่ไปตามหน่อยเหรอคะ "

สายป่านถามเหมือนเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวคนนี้นักหนา

" ไม่ใช่หน้าที่ของพี่ "

ภาคิน พูดอย่างไม่แยแส

สายป่านลอบยิ้มอย่างมีความสุข รู้สึกสะใจไม่น้อย เธอค่อนข้างมั่นใจว่า ม่านฟ้าจะไม่มีวันกลับมา นั่นคือโอกาสที่เธอจะได้ครอบครองทุกอย่างแม้กระทั่งคู่หมั้นของม่านฟ้า !!!???

ตอนนี้ทั้งบ้านกำลังร้อนใจเพราะหาม่านฟ้าไม่เจอ

" หรือว่าพี่ม่านฟ้าไม่ได้อยากแต่งงานคะ "

สายป่านพูดขึ้นมา ภาคินรู้สึกเสียหน้า

" แต่เราคุยกันแล้วนี่นา ม่านฟ้าไม่น่าทำแบบนี้ "

คุณอาคมรู้สึกโมโห และเป็นกังวล เพราะนั่นหมายถึงเขาต้องเสียสมบัติของตระกูลให้เพื่อนรักครึ่งนึงตามสัจจะวาจาที่ให้ไว้

ซึ่งคุณวราห์ก็พอจะเข้าใจ ในฐานะที่คบกันมาเกือบ 30 ปี เขาไม่รีบร้อน และไม่คิดจริงจังกับเรื่องนี้เท่าไหร่

" ไม่เป็นไรหรอกคม เด็กมันไม่อยากแต่ง ก็ปล่อยมัน "

" ไม่ได้ เราต้องมีสัจจะสิ แกก็รู้ "

" ฉันรู้ แต่เราเป็นเพื่อนกันมา เรื่องแค่นี้ คิดซะว่ามันเป็นการพูดเล่นๆก็ได้ "

" ไม่ได้ แกอย่าลืม ว่าที่เรามีวันนี้ได้เพราะสัจจะ คนทำธุระกิจถ้าไม่มีสัจจะมันก็ไม่เจริญ "

" ก็จริง "

คุณวราห์รู้สึกเห็นใจเพื่อน แต่ไม่รู้จะทำยังไง

สายป่านเห็นจังหวะ จึงพูดขึ้น

" ให้ป่านหมั้นแทนก่อนก็ได้นะคะ จนกว่าพี่ม่านฟ้าจะกลับมา "

ข้อเสนอนี้ทำเอาทุกคนมองสายป่านเป็นตาเดียวกัน

" เอ่อ ป่าน ... ไม่อยากเห็นคุณลุงเครียดน่ะค่ะ "

ทำเอาคุณอาคมรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

" ลุงขอบใจหนูมากเลยนะ แต่หนูจะเสียชื่อเอานะ "

" ป่านไม่ถือหรอกค่ะ ขอแค่ได้ช่วยคุณลุง ถือว่าป่านตอบแทนบุญคุณที่คุณลุงเมตตาป่าน "

" ช่างเป็นเด็กดีมีน้ำใจจริงๆ ทำไมม่านฟ้าไม่คิดได้แบบนี้มั่งนะ "

น้ำอิงที่ยืนฟังอยู่แอบเบะปาก แล้วภูมิสังเกตเห็น เขารู้สึกไม่ชอบมาพากลหลายๆอย่าง ฟังจากที่สายป่านพูด เหมือนม่านฟ้าเป็นคนไม่ดี มันผิดกับที่เขาได้รู้จักม่านฟ้ามา ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาสัมผัสได้ถึงความดีงามในจิตใจของม่านฟ้า

" ผมว่า เราพักเรื่องหมั้นไว้ก่อนดีมั้ยครับ งานนี้ก็ให้จัดเป็นงานเลี้ยงขอบคุณไป ส่วนเรื่องหมั้น ไว้รอคุณม่านฟ้ากลับมาก่อนดีมั้ยครับ "

" อืม ความคิดดีนะ บางทีอาจจะเร็วเกินไปจนหนูม่านฟ้าตั้งตัวไม่ทัน ก็เลยหลบไปพักใจรึเปล่า เราลองให้เวลาหนูม่านฟ้าซักหน่อยดีมั้ย "

คุณวราห์พูดขึ้น เขาไม่อยากให้เพื่อนต้องกังวล

" แล้วแต่แกเลย "

คุณอาคมพูดอย่างหมดแรง

ด้านภาคินที่แม้จะดีใจที่ไม่ต้องหมั้น แต่ก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่ม่านฟ้าหนีงานหมั้น

' นี่มันหักหน้ากันชัดๆ '

.............

ตอนหน้าม่านแก้วจะออกโรงแล้วนะคะ ฝากติดตามด้วยค่ะ ^_^