ด้านม่านฟ้า ที่รู้สึกตัวขึ้นมาด้วยอาการมึนงงสุดขาด เธอลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เพราะถูกมัดแขนมัดขา ตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ
" ที่ไหนเนี่ย "
แต่ไม่มีคำตอบ สายตาคูงามก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นน้ำอิงนอนอยู่ข้างๆด้วย
" พี่น้ำอิง "
ม่านฟ้าพยายามปลุกน้ำอิง
ม่านฟ้าขยับตัวเข้าไปหาอย่างทุลักทุเล แม้ข้อมือและข้อเท้าจะถูกมัดแน่นจนเจ็บแสบ
" พี่น้ำอิง... พี่น้ำอิง ตื่นสิ พี่น้ำอิง "
เธอใช้ไหล่เขย่าร่างของหญิงสาวเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น้ำอิงครางในลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง
" อื้อ..."
" พี่น้ำอิง พี่เป็นยังไงบ้าง "
หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ พยายามปรับสายตา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้า
" นี่มัน !!... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย "
ม่านฟ้าส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียด
" ม่านก็ไม่รู้ค่ะ "
ม่านฟ้าพยายามนึก เธอจำได้ว่าเธอลงมาข้างล่าง เปิดประตู แล้วก็ ..... จำอะไรไม่ได้อีกเ
