ด้านม่านฟ้าพาน้ำอิงวิ่งฝ่าป่าทึบออกมาอย่างไม่รู้ทิศทาง ไม่รู้แม้กระทั่งว่าปลายทางอยู่ที่ไหน ขอเพียงให้ห่างจากคนร้ายให้มากที่สุด
เมื่อคิดว่าวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว ทั้งสองจึงชะลอฝีเท้าจากวิ่งเป็นเดิน หอบหายใจแรง พลางกวาดสายตามองหาทิศทางออกจากป่า
"น้องม่าน... ได้ยินเสียงน้ำไหม"
น้ำอิงถามขึ้น ม่านฟ้าหยุดเดินทันที ก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อย เงี่ยหูฟังเสียงรอบตัว
เสียงลมพัดผ่านยอดไม้... เสียงจักจั่นร้องระงม... และเสียงน้ำไหลแผ่วเบาที่ดังมาเป็นจังหวะ
"ได้ยินค่ะ"
ม่านฟ้าพยักหน้า
" แถบนี้น่าจะติดทะเลสาบหรือไม่ก็ลำธาร "
" เราลองเดินไปทางนั้นกันเถอะ อย่างน้อยแหล่งน้ำก็น่าจะมีทางเดิน หรืออาจจะมีบ้านคนอยู่ใกล้ ๆ "
ม่านฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินนำน้ำอิงเดินไปตามทิศทางของเสียงน้ำอย่างระมัดระวัง
แต่เพียงไม่นาน จาญ่าก็มาถึงตัว
" อยู่นี่นี่เอง "
ทั้งม่านฟ้าและน้ำอิงหันขวับไปทันที
ภาพที่เห็นคือ
