ฉันมาทวงของฉันคืน

ภูมินทร์

ม่านฟ้าอยู่ที่ต่างประเทศ เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย และมีน้ำอิงเป็นเพื่อน น้ำอิงคือพี่เลี้ยงที่เติบโตมาด้วยกัน เธอคือที่ปรึกษาที่ดีที่สุด ตั้งแต่แม่เสียและพ่อแต่งงานใหม่ ก็มีแต่น้ำอิงที่ม่านฟ้าจะคุยด้วย เพราะเธอเติบโตมาด้วยกันในฐานะลูกของเพื่อนแม่

แม่ของน้ำอิง คืออดีตเพื่อนสนิทของคุณม่านใจ แม่ของม่านฟ้า พ่อแม่ของน้ำอิงประสบอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้านเสียชีวิตทั้งคู่ ด้วยความสงสารและความเมตตาของม่านใจจึงรับน้ำอิงมาดูแล ให้ที่อยู่ ที่กิน ให้การศึกษา ตอนพ่อแม่ของน้ำอิงเสียนั้น น้ำอิงยังเรียนปริญญาปี 1 แม่ของม่านฟ้าจึงส่งน้ำอิงเรียนต่อจนจบ เพราะสงสารเพื่อนและลูกสาว

น้ำอิงรู้สึกซาบซึ้งใจจึงตอบแทนบุญคุณด้วยการดูแลม่านฟ้าในฐานะพี่เลี้ยง และเธอก็ทำหน้าที่ได้ดีเสมอมา แม้ม่านใจจะเสียไปแล้วก็ตาม

สิ่งที่น้ำอิงรับรู้มาตลอดคือม่านฟ้าน้อยใจที่พ่อเอาแต่สนใจลูกเลี้ยง และไม่เคยเชื่อในสิ่งที่ม่านฟ้าพูด รวมถึงเรื่องการหมั้นหมายกับคนที่ไม่ได้รัก ความเป็นเด็กกำพร้าของน้ำอิง เธอจึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวของม่านฟ้า แม้จะมีพ่อ แต่มันก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิม

" อยู่กันไปก็รักกันได้นะคะคุณหนู คนโบราณเค้าก็จับคลุมถุงชน อยู่กันไปก็มีลูกมีเต้า แถมรักกันอยู่กันนานกว่าคนสมัยนี้อีกนะคะ "

" แล้วพี่น้ำอิงว่าเค้าจะชอบม่านเหรอ "

" คุณหนูของพี่น้ำอิงเป็นคนดีทั้งสวยแล้วก็น่ารักขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนไม่ชอบก็คงต้องไปเช็คสมองแล้วก็ตรวจสายตาใหม่แล้วล่ะค่ะ "

ม่านฟ้ายิ้ม แม้ในยามไม่มีใคร ก็มีคำพูดของพี่น้ำอิงนี่แหละที่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น อย่างน้อยก็มีคนคอยรับฟังและเข้าใจปัญหาของเธอ

" วันนี้เราไปเที่ยวกันมั้ย ม่านจะพาพี่นำอิงไปเที่ยวที่นึง ตั้งแต่มาอยู่ม่านชอบไปนั่งเล่นหลังเลิกเรียน พี่น้ำอิงยังไม่เคยไป สวยมากเลยนะ ไปกัน "

เพียงแค่นั้น น้ำอิงก็ถูกเจ้านายสาวกึ่งลากกึ่งจูงออกไปทันที

ม่านฟ้าขับรถพาน้ำอิงมาที่แห่งหนึ่ง ช่วงบ่ายหิมะเริ่มละลาย อากาศเริ่มอุ่นๆ ทิวทัศน์โดยล้อมรอบไปด้วยภูเขา

" สวยมั้ยพี่น้ำอิง "

" สวยมากเลยค่ะคุณหนู "

น้ำอิงกวาดตามองไปรอบๆ ในขณะที่ม่านฟ้ามองน้ำอิงอยู่

" ทำไมคุณหนูมองพี่น้ำอิงแบบนั้นล่ะคะ "

" พี่น้ำอิงอายุเท่าไหร่ "

" ปีนี้ 26 แล้วค่ะ "

" เมื่อไหร่จะมีแฟน "

" ถ้าพี่น้ำอิงมีแฟน แล้วใครจะดูแลคุณหนูล่ะคะ "

ม่านฟ้ามองด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ ในโลกนี้ จะมีซักกี่คนกันนะ ที่ยอมทิ้งความสุขของตัวเองเพื่อคนอื่น

" ม่านโตแล้วนะ "

" แต่คุณหนูของพี่น้ำอิงยังไม่มีความสุข แล้วพี่น้ำอิงจะหนีไปมีความสุขคนเดียวได้ยังไงกันคะ "

ม่านฟ้าน้ำตาคลอ กอดน้ำอิงแน่น

" ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างม่านมาตลอด แต่ถ้าวันนึงพี่น้ำอิงได้เจอคนที่รัก ม่านก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวรั้งพี่น้ำอิงไว้หรอกนะ "

กำลังซึ้ง อยู่ๆมีก้อนหิมะปามาโดนหัวม่านฟ้าพอดี แทนที่ม่านฟ้าจะโกรธ กลับเป็นน้ำอิงที่โวยวายเหมือนโดนเอง

" ว้าย !! คุณหนูเจ็บมั้ยคะ ใครน่ะ !! "

น้ำอิงหันไปมอง ชายร่างสูงสมส่วน หน้าละอ่อน ซึ่งน้ำอิงคิดว่าน่าจะอายุ 20 ต้นๆ ไม่ถ่งไม่ถามให้มากความมาถึงก็ตวาดใส่เพราะบังอาจมาทำคุณหนูของเธอ

" What are you playing at?

We don't want to play with you."

( คุณเล่นอะไร พวกเราไม่ได้อยากเล่นกับคุณนะ )

" I'm sorry, I didn't mean to. "

( ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ )

ชายคนนั้นค้อมหัวลงอย่างสุภาพ ม่านฟ้ากลัวว่าเรื่องจะไปกันใหญ่จึงรีบพูด

" It's okay. My sister was a little impatient."

( ไม่เป็นไรค่ะ พี่สาวฉันใจร้อนไปหน่อย )

ม่านฟ้ารีบมาดึงน้ำอิงออกเพราะไม่อยากให้มีเรื่อง

" พี่น้ำอิง เค้าไม่ได้ตั้งใจ ช่างเถอะ "

" แต่คุณหนูคะ .. "

" พวกคุณเป็นคนไทยเหรอครับ ? "

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนดีใจที่ได้เจอคนไทยด้วยกัน

" ใช่ค่ะ "

" ดีใจจัง ผมมาเที่ยวที่นี่หลายวันแล้ว ยังไม่เจอคนไทยเลย "

" คุณเป็นคนไทยเหมือนกันเหรอคะ บังเอิญจัง "

ม่านฟ้ายิ้มอย่างเป็นมิตร แต่น้ำอิงมากันไว้

" คุณหนูคะ ไว้ใจได้เหรอคะ "

" ไว้ใจได้สิครับ นี่ผมหลงทางด้วย พอดีโมโหที่คลาดกับแม่ เลยปาไปมั่วๆ ไม่คิดว่าจะโดน "

" ปาไปมั่วๆเหรอ ? นี่หัวคนนะ "

น้ำอิงแทบอยากจะกระโดดเตะ คนอะไรพูดมาได้ว่าปาไปมั่วๆ

" พี่น้ำอิง พอเถอะ เค้าก็บอกอยู่ว่าไม่ได้ตั้งใจ คนไทยด้วยกันคงไม่แกล้งกันเองหรอก "

" จริงด้วยครับ คุณนี่มองโลกในแง่ร้ายนะ "

" ก็โลกมันไม่ได้สวยงามนี่ ฉันก็แค่ปกป้องเจ้านายสาวของฉัน "

" เจ้านายเหรอ ? "

ชายหนุ่มทวนคำ สีหน้าค่อนข้างประหลาดใจ

" พี่น้ำอิง ม่านบอกไม่ให้พูดแบบนั้น อยู่กับม่านไม่มีเจ้านายลูกน้องนะ มีแต่พี่กับน้อง "

ม่านฟ้าทำหน้างอน จนน้ำอิงหน้าหงอ

นี่คือความเมตตาที่ม่านฟ้ามีให้เธอมาตลอดช่างเหมือนกับคุณท่าน แม่ของคุณหนูที่ดีกับแม่เธอไม่ต่างกันเลย แม่ยังไงลูกอย่างงั้นจริงๆ

" คุณชื่ออะไรคะ "

ม่านฟ้าหันไปถามชายคนนั้น

" ผมชื่อภูมินทร์ เรียกภูมิเฉยๆก็ได้ครับ "

" ฉันชื่อม่านฟ้าค่ะ พี่สาวฉันชื่อน้ำอิง "

น้ำอิงมองหน้าภูมิอย่างไม่ค่อยพอใจนัก แต่ภูมิกลับยิ้มให้น้ำอิง แม้ไม่ได้รับไมตรีกลับมา

" คุณภูมิพักอยู่ที่ไหนเหรอคะ "

" ผมพักอยู่ที่โรงแรม xxx ครับ ผมมาเที่ยวกับแม่ แต่คลาดกัน วนหาหลายรอบแล้วไม่เจอ เหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว กระเป๋าตังผมอยู่ที่แม่ โทรศัพท์แบตก็หมด ไม่รู้จะทำยังไงเลย "

" พักอยู่ใกล้ๆกันนี่ งั้นไปหาอะไรกินก่อนมั้ยคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง แล้วเดี๋ยวเราไปส่งคุณที่โรงแรม "

" แต่คุณหนูคะ ... "

น้ำอิงจะค้าน เพราะเธอไม่ค่อยไว้ใจใคร

" พี่น้ำอิงคะ คนเค้าเดือดร้อนก็ต้องช่วยใช่มั้ยคะ ถ้าเป็นพี่น้ำอิงกำลังเดือดร้อนพี่น้ำอิงอยากให้คนอื่นช่วยเราหรืออยากให้คนอื่นมองผ่านความเดือดร้อนของเราไปคะ "

น้ำอิงนิ่งเงียบ หมดคำโต้แย้ง ความใจดีของคุณหนูเธอช่างหยุดความคิดร้ายได้ทันใจ แต่เพราะความใจดีของเจ้านายสาวนี่แหละที่ทำให้น้ำอิงอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

ภูมิมองแล้วขำ จนน้ำอิงมองตาขวาง

" ไปกันค่ะ "

ภูมิมองหน้างอๆของน้ำอิงแล้วอดขำไม่ได้ เขาพยายามกลั้นขำแล้วเดินตามหลังน้ำอิงกับม่านฟ้าไป

ภายในรถ

น้ำอิงเป็นคนขับ ม่านฟ้านั่งข้างคนขับ ส่วนภูมินั่งเบาะหลัง ทั้งหมดมาถึงร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ต่างลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน

" ว้าว!! อาหารไทยด้วย กำลังอยากทานอยู่พอดี คนขับนี่ช่างรู้ใจผมซะจริง คิดอะไรกับผมป่ะเนี่ย "

" ไอ้เด็กบ้า!! "

" คุณอายุมากกว่าผมเท่าไหร่กันเชียว มาเรียกผมเด็ก ปีนี้ผมจะจบแล้วนะอายุ 23 แล้ว "

" รุ่นเดียวกับม่านเลย ว่าแต่คุณภูมิเรียนอะไรเหรอคะ "

" ผมเรียนบริหารที่มหา'ลัย N ช่วงนี้ปิดเทอม แม่ผมบอกว่าอยากมาเที่ยวเลยให้ผมมาเป็นเพื่อน "

" ลูกแหง่ "

น้ำอิงพูดขึ้นมาลอยๆ ชายหนุ่มดูจะร้อนใจกับคำว่าลูกแหง่ของน้ำอิง

" ใครลูกแหง่ ผมมาเป็นเพื่อนแม่ผมครับ "

" เรื่องของนาย ฉันไม่ได้อยากรู้ "

" แต่ผมอยากบอก "

" ไม่ต้องเสนอหน้ามาบอก "

ไม่มีใครยอมใคร ม่านฟ้าเห็นท่าไม่ดี จึงรีบห้าม

" พี่น้ำอิงคะ พอเถอะค่ะ นี่มันในร้านอาหารนะคะ คนมองกันเต็มแล้ว "

นั่นแหละ ทั้งคู่จึงได้เงียบเสียงลง แต่ยังคงมีสายตาที่ส่งกระแสไปมาเหมือนไม่ยอมกัน

หลังทานอาหารเสร็จ น้ำอิงจึงขับรถไปส่งชายหนุ่มตามที่เจ้านายสาวสั่ง

" ขอบคุณนะครับ หวังว่าจะได้มีโอกาสเจอพวกคุณที่ไทย ผมจะตอบแทนพวกคุณแน่นอน "

" ยินดีค่ะ "

ม่านฟ้ายิ้มตอบอย่างเป็นมิตรในขณะที่น้ำอิงยังคงนั่งนิ่ง ภูมิมองแล้วยิ้ม

น้ำอิงขับรถออกไปทันที ภูมิจึงเดินเข้าไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม ขอยืมสายชาร์ตมาชาร์ตแบตโทรศัพท์เพื่อโทรหาผู้เป็นแม่