My Yummy Gurang

Chapter 6

~Cyrus De Silva~

Pagkatapos ng mainit na bakbakan namin ni ninang, naging cold naman siya sa akin. Hindi na niya ako pinapansin. Ni hindi ko na nga siya nakikita. Halatang umiiwas na siya. Noong gabi na may nangyari sa amin, doon ko lang nakita si Via na umiyak ng ganun. Bihirang bihira lang na makita ko siya na umiyak. Sa isang kdrama lang siya umiyak, yung storya ng babaeng iniwan ng fiance. Apparently, naka-relate siya sa story na yun. Ang matindi niyang pag iyak ay noong nalaman niyang niloko siya ng fiance niya. Para siyang namatayan. Ilang araw ko siyang nakitang nagluksa.

Simula noon, I ‘ve never seen her cry. Pero may mga gabi na naririnig ko siyang pasikretong umiiyak. There are times na niyayakap ko siya para maramdaman niyang hindi siya nag-iisa.

Kaya mahal na mahal namin ang isa’t isa. Kami lang ang nakakaunawa ng mga silent battles na pinagdadaanan namin. Pero ako, ang pagmamahal na iyon ay naging malalim sa paglipas ng panahon habang ang pagmamahal niya sa akin ay nananatiling pagmamahal ng isang ina sa kanyang anak.

Pero ano pa’t darating din ang araw na mamahalin din niya ako bilang isang lalaki. Ngayon pa na pinayagan niya na ako na angkinin ang katawan niya. Eventually, sasakupin ko na ang isip niya hanggang sa tuluyan ko ng maangkin ang puso niya ng buong-buo.

Pero pano mangyayari yun kung umiiwas na siya sa akin? Masyado na siyang busy sa mga negosyo niya. Bigla siyang naging hands-on na dati ay hindi naman niya ginagawa dahil meron naman siyang katiwala.

Kung maaga siya nagigising, mas inagahan niya pa ngayon. Nag-iiwan na lang siya ng pagkain sa mesa para pag gising ko ay kakain na lang ako. May baon na rin ako pang lunch, bukod sa perang pamasahe at pocket money para kung sakaling may gagastusin sa school o magugutom ako. Uuwi ako galing sa school diretso sa bahay pero madadatnan ko ang bahay na wala siya. Napakalungkot kapag wala si Via. Sanay akong mag-isa pero ibang kapayapaan ang ibinibigay ni Via sa akin. Ibang-iba ang paligid kapag nariyan ang presensya niya. Nag iiwan lang siya ng notes sa ref at sinasabing huwag ko na siyang hintayin dahil male-late siya ng uwi. Wala man lang paliwanag, wala man lang excuse. Basta ang lagi niya lang sinasabi ay abala siya sa negosyo. Iyon lang.

Kaya ganun na lang ang lungkot at inis ko kapag umuuwi siya ng gabing-gabi na.

Kaya isang gabi ay hinintay ko siyang umuwi. Pinatay ko na ang ilaw, iniwan kong bukas ang sa kwarto ko lang. Pero sa sala ako nag hintay. Tahimik at matyaga ko siyang hinintay.

Alas dose na pero wala pa rin siya. Naiinis na ako at malapit ng maubos ang pasensya ko. Tumayo na ako para hanapin siya sa mga amiga niya o kung kanino mang barabas hestas siya naroon.

Mabuti na lang at bago ko pa buksan ang main door ay nakarinig ako ng sasakyan na huminto sa garahe namin. Tapos ang mahinang langitngit ng gate. halatang dahan-dahang binubiksan ni ninang ang gate para hindi ko marinig.

Dahan-dahan din bumubukas ang pinto ng main door.

“Uwi ba ng matinong dalaga ‘yan?”

Bungad ko sa kanya habang maingat niyang binubuksan ang pinto.

Binuksan na rin niya ang ilaw. Umirap siya at napamewang nang makita akong nakatayo at naghihintay sa kanya. Tinapatan ko rin ang pagtataray niya. Kung galit siya ay mas galit ako..

“Matulog ka na. Maaga pa pasok mo bukas,” mataray niyang sabi at dinaanan lang niya ako.

Hindi naman ako makakapayag na babalewalain niya lang ako.

“We need to talk, Via,” sabi ko at hinablot ko ang braso niya before she could walk past me.

“Bitiwan mo ko,” sabi niya habang pilit na binabawi ang kanyang braso. Lalo ko lang hinigpitan ang pagkakahawak ko kaya hindi na siya nagpumiglas pa at hinarap ako. Kaya binitiwan ko na rin siya.

“Saan ka galing? Sinong kasama mo?” mariin kong tanong. Seryoso at may halong gigil na pilit kong pinipigilan.

“Sa bakeshop,” simple niyang sagot. Tapos ay tinulak niya ang dibdib ko para mabigyan ko siya ng daan. Pero nanatili lang ako sa kinatatayuan ko, hindi nagpatinag. Instead, I blocked her way.

“Sa bakeshop? Buong maghapon? Hanggang 8 hours lang ang operating hours ng mga store. Alas dose na.”

“Marami akong business. I have life outside. Hindi dito sa bahay umiikot ang mundo ko, Cy.” Sinubukan na naman niyang lampasan ako pero hindi ko siya pinayagan.

“We’re not done yet. Tinatanong ko kung sinong kasama mo–”

Sineryoso rin niya ako sa wakas. Non, kapag ganito ang titig niya sa akin ay nanginginig na ako sa takot pero ngayon, iba na ang nararamdaman ko. Hindi na ako ang batang Cyrus na kaya niyang pagalitan. Na may takot sa kanya at titiklop na lang pag pinarusahan. I see her now as my… future girlfriend.

“Sino ka ba para malaman kung sino ang kasama ko? Kung anong ginawa ko sa maghapon at saan ako galing? Ampon lang kita Cyrus. Huwag mo kalimutan kung saan ang lugar mo.”

Nasaktan ako sa sinabi niya. Lalo na sa salitang ampon. Ito ang unang pagkakataon na sinabi niya yun sa akin ng harap-harapan. Lagi niyang sinasaway ang mga taong nagsasabing ampon lang ako. Ngayon, sa bibig niya na mismo ko ito narinig.

“Iniiwasan mo ba ‘ko?” tanong ko kahit na obvious naman ang sagot. Apparently, oo, umiiwas siya.

Napahalukipkip siya ng kanyang braso at nakasimangot na ang kanyang mukha. Lumalabas na ang wrinkles niya. “Cyrus, oo na, iniiwasan kita. Happy now?”

Muli niya akong itutulak sa dibdib pero agad kong sinalo ang pulsuhan niya. “I said, hindi pa tayo tapos mag-usap–”

“Punyeta, Cyrus. Bitiwan mo nga ako. Ano pa bang pag-uusapan natin! Huwag ka ngang umasta na boyfriend ko–” hiyaw niya at pilit na binabawi ang kanyang kamay.

Pero nanatili lang akong nakatitig sa kanyang mga mata. Ramdam ko ang kaba sa kanyang dibdib. “Yung nangyari sa atin? Wala lang ba yun?” tanong ko habang matiim na nakatitig sa mga mata niya.

“Bakit, ano ba yun? Isa lang yung pagkakamali.”

Natigilan ako. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa ulo. Ah hindi, mas higit pa dun. Para niya akong sinaksak sa puso.

“Talaga ba? Wala lang ‘yun? Isa lang pagkakamali?”

Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataon na makasagot pa. Niyakap ko siya at hinalikan. Nagpumilit siyang makatakas sa aking pagkakayapos. Imbis na pakawalan ay humakbang ako papunta sa sofa, wala siyang magawa kundi ang ihakbang din ang mga paa niya at sumunod sa akin nang hiniga ko siya sa sofa, patuloy na hinahalikan.

“Kung wala lang yun, bakit ka affected? Dapat hindi mo ‘ko iniiwasan–”

“Hindi kita iniiwasan–”

Sinimulan ko ng buksan ang butones ng dress niya at ibaba ang kanyang panty.

“Prove to me, na wala lang yung nangyari sa’tin.”

Hinubad ko na rin ang damit ko at papatunayan ko sa kanya na hindi lang ‘wala’ ang nangyari sa amin.

ABANGAN ANG SUSUNOD NA CHAPTER…