Evîn,
Kocam gelmişti, koşarak boynuna atlamamak için kendimi zor tutuyordum.. Vicdansız ne güzel bakıyordu bana.. Gözlerinde ki tutkuyu, aşkı görebiliyordum ama bakışları bir o kadar da öfkeliydi.. Banane gitsin Kara’ya öfkelensin..
“Hadi Evîn, ne düşünüyorsun daha? Gidiyoruz!” dediğinde aklıma arabada kalan çantam ve aldığım gecelikler geldi. Madem çiftlik evine gidecektik, soracağım hesapları erteleyemezdim..
Aklını başından almalıydım ki; bir daha beni asla yalnız bırakmamalıydı.. Ona, onu ne kadar sevdiğimi söyleyeceksem, bu anı ölümsüz kılmalıydım.. Asla unutmamalıydı, aklından çıkartmamalıydı beni..
“Gidemeyiz!” dedim ve sesim asla itiraz kabul etmiyordu..
“O nedenmiş?” diye sordu şaşırarak.. Hemen gidelim dememi bekliyordu galiba ama bu sefer olmazdı, bu sefer konuşmalıyd
