Yazarın Anlatımıyla;
Kabullenmişlerdi, artık birbirlerini karı koca olarak görüyorlardı.. Ama itiraf edemiyorlardı.. Evîn, kendisine Azat’ın kötü biri olmadığını, Azat’ta sevdiği kadına onu ne kadar sevdiğini bir türlü itiraf edemiyordu..
Evîn’in bir lafına eriyordu Azat.. Dışarıdan o kadar sert görününen, herkesin karşısında saygın bir itibarı olan bu adam Evîn için eriyordu..
Elbiseyi alıp karısını eve bırakırken arabada sessizlerdi.. İkisi de kabinde ki hallerinden sonra alev alev yanıyorlardı belki ama en çok Azat yanmıştı.
Kayapınar konağının önüne geldiklerin de Evîn arabadan inerken; “Evîn, karıcığım insan bir sarılır öper.. Kocana bir baş selamıyla mı veda ediyorsun?” dedi. Onunla uğraşmak hoşuna gidiyordu..
Evîn’in sinirlenince kızaran yüzü beyaz teniyle inatlaşıyordu sank
