Evin Kayapınar;
Odamda ağlamaya devam ederken annem geldi yanıma.. Kapı kilitliydi, kokusundan anlamıştım ama annem Miran’dan sonra ilk defa sesiniduyurmuştu..
“Evin, benim kızım aç kapıyı!” Bu mutluluk, anlatılamazdı.. Bu mutluluk öyle güzeldi ki az önce babamın attığı tokatın acısını unutturmuştu bana..
Kapıyı açtım hemen boynuna atladım.
“Anne! Sen.. Sen konuştun..”
“Nasıl konuşmam Evin’im.. Babanın attığı tokat ciğerimi sızlattı. Ben anneyim Evin! Dayanamam evladımın canının yanmasına..” deyip gözlerimde ki yaşı silmeye başladı..
“Sen merak etme, iyiyim ben. Hem bak acımadı ki!” ellerinden tutup teselli verdim ona..
“Evin, nasıl olacak? Olmamalı kızım.. Seni o aileye göndermem.. Evladımın katillerinin arasına nasıl bırakırım seni?” Sonunda şu konakta beni anlayan biri oldu.. A
