Evin Kayapınar;
Ellerim ayaklarım sanki bağlanmış gibi avlunun ortasında öylece kalakalmıştım..
Berçem, kollarını birbirine kavuşturmuş beni izliyordu..
Deli gibi ağlamak istesem de onlara asla göz yaşlarımı nasip etmeyecektim. Koşarak yanıma geldi annem..
Kolumdan kaldırıp beni merdivenlere doğru götürürken; “Düğüne kadar bu evden dışarı çıktığını duymayacağım! Düğünün olmadan bir daha sakın o Azat efendi ile bir araya gelmeyeceksin! Eğer duyarsam senin kafanı kırarım bu sefer.” diye bağırdı halam.
İyi de siz değil miydiniz evlen diye direten! Annem, bir hışımla çıkardı beni odama..
“Ahh! Evîn! Bu kadar kızmazdı belki ama o Hasret yılanı nasıl büyüterek anlattı bir bilsen.. Yoksa ben dedim yapmamıştır diye.. Kalmadın değil mi kızım onla?” diye sordu gözlerime bakarak. Onay be
