Evin Kayapınar;
“Sen tabiii! Senden başkası olamazdı. Nasıl da burnumun dibine kadar girmişti öyle haydut!” diye kendi kendime söylenirken çıktım handan..
Güzel geçecek günümü bile zehir etti. “Müstakbel kocan!” demez mi bir de!
Azat Tatar, sen beni ancak rüyanda görürsün bile demeyeceğim. Çünkü sen beni bir daha görmeyeceksin.. Bu ilk ve sondu.
Kendi kendimle kavgamı da ettikten sonra arabaya atlayıp yine bana tek iyi gelen yere geldim. Miran’ımın yanına.
Mezarı başında ağlamaya başladım.. Sinirim geçmemişti hala..
“Seni vuran kanlı ellere beni gelin edecekler Miran.. Keşke ben de ölseydim, şu kara toprak daha huzurlu geliyor bana!” deyip ağlıyordum.
“Miran ben evlenemem! Babam gibi senin kemiklerini sızlatamam..” yapamazdım bunu.. Onun mezarının başında verdiğim sözü çiğney
