YELLOW (smut)

1

YELLOW 1

Pagkatapos ng klase nag volunteer akong itapon ang basura sa MRF at isegregate roon. Dala dala ang dalawang maliit na basurahan nilakad ko na putungo sa likod ng building kung nasaan ang MRF.

“Yellow!” Tawag sakin ng kung sino.

Bago ko pa malingon at tingnan kung sino, may umagaw sa isang basurahang dala dala ko. Pagtingin ko, nakangiting Brix ang bumungad.

“B-brix! Bskit?” tumigil ako sa paglalakad para balingan siya ng atensyon, akmang babawiin ang kinuha niyang trash bin.

“Tulungan na kita.” sagot niya at naunang naglakad.

Sumunod ako. “Hindi na kailangan!” hindi ko sinasadyang tumaas ang boses ko at napalingon siya sakin.

“Galit ka parin ba sakin? Hindi ko naman sinasadya iyong nangyari.” Usal niya at binaba ang basurahang dala dala para hawakan ako sa magkabilang balikat.

Hindi ako naniniwala pero hindi niya lang naman kasalanan iyon, kaming dalawa.

“Hindi mo dapat ginawa iyon.” winasiwas ko ang kamay niya.

Bumalandra naman ang pagka irita sa mukha niya. “Nagustuhan mo naman.””

“Kahit na! Basta, hindi na iyon mauulit.” usal ko at kinuha ang trash bin. “Umuwi ka na. Ako na rito.”

Umiling iling siya at inirapan ako. “Bahala ka na nga. Arte arte.”

Hindi ko na pinansin at tinalikuran nalang, Kung inis siya mas inis ako. Mayroong nangyari samin noong nakaraan. Sabi niya magpapatutor raw siya sa math at doon sa bahay nila. Pumayag ako kasi may bayad. Pagkatapos, iyon na hindi ko na alam basta natandaan ko naghahalikan kami at hindi ko maintindihan ang init na naramdaman ko non. Hindi macontrol ang sarili. Paggising ko madaling araw nasa kama niya kami hubo’t hubad at masakit gitna ko. Ibig sabihin may nangyari nga. SIya pa naka una sa’kin.

Tinigil ko ang pagbabaliktanaw at tumungo na sa MRF. Nasa likod ng old building ang MRF medyo nag sisi pa’ko dahil pinaalis ko si Brix. Nakakatakot pa naman rito. Wala masyadong tao lalo na’t pasado alas singko na ng hapon.

Mabilis ko nalang sinegregate ang mga basura at hindi pa natatapos ay may pumasok sa loob kaya napasinghap ako at gulat na napalingon ko kung sino. Nakahinga ako ng maluwang nang makitang si Manong lang pala. May dala dalang walis at dustpan.

“May problema ba, hija? Mukha kang nakakita ng multo.” mahinang tawa niya at naglakad palapit sa’kin.

“Wala, Manong, nagulat lang. Medyo nakakatakot kasi rito.” pag amin ko at tinapos na ang pagtapon sa mga basura.

“Tulungan na kita.” sabi niya at siya na mismo nag taktak noong natira at naglinis sa trash bin.

“”Salamat po.””

Ngumiti lang si Manong at inabot sa’kin ang nalinisan na niyang basurahan. Kinuha ko ito.

“Uuwi ka na ba, hija? Kasi pauwi narin ako.”

“Opo. Ibabalik ko pa muna ito sa classroom bago ako umuwi.” sagot ko at naghanda nang aalis. “Ma una napo ako, Manong.”

Sumunod si Manong sa’kin palabas. “Gusto mo hintayin kita? Medyo madilim narin. Baka mapano ka pa. Iisang bus lang naman sasakyan natin.’

“Naku, baka makaabala pako. Mauna nalang po kayo.” nahihiiya kong sabi.

Umiling naman ang matanda. “Hindi, hija. Okay lang. Doon nalang kita hintayin sa labas ng gate. Nagmamagandang loob lang.”

Napaisip ako at tumango narin kalaunan. Iisang bus lang naman sasakyan namin atsaka ang hirap tanggihan ng matandang nagmamagandang loob.

Natahimik kaming dalawa nang may panibagong pumasok. Si Lira. Siya ang kakompetensiya ko sa pwestong valedictorian. Matalino siya, mahinhin at hindi pala kaibigan. Tingin ko rin may galit siya sakin dahil may gusto siya kay Brix.

May dala dala rin siyang trash bin at tinaasan ako ng kilay nang makitang nakatingin ako sa kaniya. Nginitian ko siya. Lumapit ito sa pwesto ko at nag simulang mag segregate.

“Kayo na ba ni Brix?” biglang tanong nito.

Mabilis akong umiling. “Hindi. Bakit?”

“Mabuti naman.” mahinang usal niya at nagpatuloy sa ginagawa.

“”Hija, ako na diyan.” singit ni Manong.

Napalingon naman si Lira sa matanda at ikinagulat ko nang itapon niya sa semento ang lahat ng basura sa loob ng dala dala niyang trash bin.

“Okay.” simpleng sagot nito.

“Bakit mo tinapon sa semento? Lira, pwede mo namang iabot kay Manong ang basurahan ng maayos.” medyo inis kong sabi.

“Tapos ano? Maghihintay ako hanggang sa matapos siyang mag segregate para makaalis na? Tsk.”

“Mali padin ginawa mo.”

“He’s a janitor. Trabaho niyang mag ligpit ng kalat kaya kinalat ko para ligpitin niya, bobita. Makaalis na nga.” Umirap siya at naglakad na paalis.

Napailing ako. “Pasensya ka na, Manong. Ganon talaga siya… maldita.”

“Ah, wala iyon. Sige, ako na rito.” pinulot ni Manong ang mga basura at isa isang nilagay sa dapat paglagyan. “Ibalik mo na itong basurahan at isara mo na ang classroom niyo. Sa labas ng gate nalang tayo mag kita.”

Tumango ako sa sinabi ni Manong. Pagabi narin kasi at makulimlim pa.

“Ms. Foster! Buti nalang naabutan pa kita rito.” hinihingal na sabi ni Ma’am Bernarde. Kasasara ko lang ng pinto ng classroom.

Hinarap ko si ma’am. “Bakit po?”

“Mayroon kasing program bukas to commemorate the good leadership of Mr. Limbert. Kailangan namin ng isang student representative para magbigay pugay. Since, you’re one of the achiever student at scholar ka pa ng school, ikaw ang naatasan.” sagot ni ma’am.

Si Mr. Limbert ang may ari nitong paaralan. Sobrang bait non at napakagenerous pa.

Nakangiti akong tumango. “Sige po, Ma’am. Ako na po bahala.”

Masayang umalis si Ma’am Bernarde at ako naman ay naglakad narin palabas ng school. Hindi pa nakakalabas, biglang bumagsak ang malakas na ulan.

“Malas naman.” usal ko sa sarili dahil wala akong dalang payong. Tumakbo ako palabas hanggang sa makarating sa waiting shed. Nabasa ang suot kong puting uniform.

Nakita ko si Manong na nakatayo doon, naghihintay.

“Ang basa mo, hija. May dala ka bang damit?” tanong ni Manong at nakatingin sa katawan ko.

Umiling ako at piniga ang basang buhok. “Okay lang, Manong. Uuwi narin naman ako.”

MANONG NELO

Putangina! Bilog na bilog ang dibdib nitong batang ‘to. Kitang kita dahil sa basang puting uniporme. Paano naman kaya ang ut*ng nito baka pink na pink. Iniisip ko pa lang naglalaway nako.

“Hintayin lang natin ang bus, hija. Malapit na iyon.” Sabi ko at nakatutok parin ang tingin sa pumurma niyang cleavage dahil sa ginagawang pag piga piga sa kaniyang basang buhok.

“Iyong bus ng kapatid mo ba, Manong?” inosente niyang tanong.

Ngumisi ako. “Oo, kaya makakatipid ka ulit.”

Pwede na nga libre kung alam mo lang inggit non sakin. Lalo ko pa iyong iingitin kapag nadali na kita. Baka lumuhod iyon sa inggit at mag mamakaawang makatikim. Hindi naman ako madamot, hmm.

“Nandito na! Tara na.” sabi ni Yellow at agad na pumasok sa bus.

Pagpasok ko, kitang kita ko naman ang nakangangang kapatid habang nakatingin sa dalaga. Sinapak ko.

“Hoy! Laway mo.” sita ko at tumawa.

Galit naman siyang bumaling sakin. “Kainis ka naman! Ano ikaw lang pwede tumitig?”

“Hindi naman. Pero ako ang mauuna diyan.” sabi ko at naglakad na sa pwesto ni Yellow.

Sumunod naman ang pangit na si Dodong. “Hi, Miss. Ikaw ulit. Basa ka ata.”

Ngumiti si Yellow. “Ah, opo. Naulanan kasi.”

“Sige na! Ako na magbabayad para sa kaniya. Doon ka na.” pagtaboy ko sa kaaptid. Inis naman itong naglakad paalis.

“Manong, ako nalang po magbabayad para sakin.” usal ng dalaga.

“Ako na, hija. Pasasalamat sa pagtanggol mo sakin doon sa bruhang maestra.” sabi ko at tumawa.

Nakitawa naman siya at hindi na umangal pa. “May nobyo ka pala, hija?’

Naalala ko ang binanggit noong malditang bata. Napaka maldita, eh wala naman sa isang porsyento ang kagandahan kumpara rito sa katabi ko.

“Ha? Manong, wala po!” agap niya.

“Weh? Sino iyong Brix na sinasabi nong babae kanina?” tanong ko.

“Ah, iyon ba. Hindi ko nobyo iyon. Kaibigan lang.” sagot niya at bumalandra ang irita sa mukha.

Hm. Nobyo man o hindi wala namang panama iyon sakin. Hindi pa hasa t*t* non. Napatawa ako sa naiisip.

“Wag ka munang mag nobyo, hija. Baka mabaliw ka at mabalewala mo pag aaral mo.” ngumisi ako.

Napaka hipokrito ko naman sa sinabi. Balak ko talaga siyang baliwin, baliwin sa kant*t ko. Iyong wala na siyang ibang iisipin kung hindi iyong sarap na maibibigay ko sa kaniya.

Tumango siya. “”Opo, alam ko naman po iyon at wala naman po akong gustong lalaki.”

Mabuti naman dahil kung meron mahihirapan ako kung sakali. Alam ko naman na aayaw siya sa simula, mas lalo na siguro kung mayroong nobyo.

“Bakit wala? Ano bang hilig mong lalaki, hija?” simpleng tanong ko.

Nag isip siya. “Ewan. Hindi ko po alam.”

“Hindi mo gusto iyong Brix na kaedaran mo. Hmm. Baka hilig mo ang may edad, hija.” usal ko at pekeng tumawa.

Nanlaki naman ang mata niya at napatingin sakin. “Hindi po! Wala pa po talaga sa isip ko ang ganiyan.”

“Alam mo kasi, hija. Ako, wala pa akong asawa. Ni isang babaeng kaedad ko walang gustong umasawa sakin. Wala naman kasi sa edad iyan.” sabi ko at pinagkrus ang braso. “Mga babaeng kaedaran mo ang parating nahuhumaling sakin. Minsan ko nang pinatulan pero ayun iniiwan rin ako.”

Ngumiwi siya. “Ganon po ba. Baka kailangan niyo po munang maag ayos para magka asawa.”

“Grabe ka naman, hija.” sabi ko at nagpanggal na nainsulto sa sinabi niya.

“Pasensya na po.” aniya at may tunog pag sisisi.

“Okay lang. Alam ko naman iyon.” ngumiti ako.

Makikita mo. Etong matandang dugyot nato ang babaliw sayo. Ikaw pa kakatok sa pinto ng bahay ko. Hindi na nasundan pa ang pag uusap namin. Tahimik ang biyahe hanggang sa makarating ako sa distenasyon. Una kasing madadaanan samin. Tumayo nako.

“Sige, hija. Muuna nako. Iyong pag aaya ko ng kape bukas ha. Aasahan kong pauunlakan mo.” sabi ko sa dalaga. Tumango naman ito.

Naglakad nako hanggang sa makarating sa pwesto ni Dodong. Tinapik ko ang braso niya. “Hoy! Wag kang mag kakamaling umaksyon kung hindi lagot ka sakin.”

Banta ko at tumingin sa bandang likuran kung saan mag isang nakaupo si Yellow. Nakangiting kumaway kaway pa ito sakin. Nginitian ko siya at kumaway narin.

“Alam ko, Kuya. Syempre, ikaw mauuna. Saka na’ko pag nabaliw mo na.” usal nito na ikinangisi ko.

“Mabuti’t alam mo.” bumaba nako ng bus at naglakad na patungo sa bahay.

Sobrang tahimik sa bahay namin. Sobrang layo pa ng mga kapitbahay. Dito ko balak ibabahay si Yellow. Hm. Kahit siguro sumigaw aiya sarap hindi siya maririnig ng kung sino. O kahit sa labas ko siya kakant*tin walang makikisawsaw. Bukas ko na sisimulan ang plano ko. Hinaplos ko ang matigas kong sandata. “Wag kang mag alala bukas na bukas, ipapasok na kita sa magandang kweba ng dalagang iyon.”