บทที่ 11 - 1/2

1133 Words

ทุกครั้งที่อันอันกลับจากกองถ่าย ก็มักจะมีเสียงบ่นจากป๊าหรือแม่ตามมาเป็นประจำ เพราะบนตัวเธอมักมีรอยถลอกนิด ๆ หน่อย ๆ ให้เห็นตลอด ตรงแขนบ้าง ตรงเข่าบ้าง จนบางวันป๊าถึงกับทำสีหน้าตกใจเหมือนคนจะเป็นลมเมื่อเห็นแผลต่าง ๆ ของลูกสาวสุดที่รัก แม้อันอันจะพยายามป้องกันตัวเองอย่างเต็มที่ และทางกองถ่ายก็จัดอุปกรณ์ป้องกันให้ในฉากบู๊อยู่เสมอ แต่เหตุสุดวิสัยก็ยังเกิดขึ้นได้ เพราะบทในเรื่องนี้ เธอต้องรับบทเป็นตำรวจหญิงที่ต้องเข้าฉากต่อสู้ จับผู้ร้าย ไล่ล่าแบบจัดเต็ม แต่ถึงจะเจ็บตัวบ้าง…อันอันกลับรู้สึกภูมิใจมากกว่าเจ็บ เพราะนี่คือบทที่ทำให้เธอได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ ทั้งการถ่ายทอดอารมณ์หลากหลาย...เศร้า เสียใจ ดีใจ ตกใจ หรือแปลกประหลาดใจ...ไปจนถึงการได้ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เธอฝึกมาอย่างจริงจัง จริง ๆ แล้ว ป๊ากับแม่เคยให้อันอันเรียนเทควันโดตั้งแต่เด็กเพื่อใช้ป้องกันตัวเอง รวมกับความที่เธอเป็นคนชอบออกกำลังกายเป็นทุนเดิม จึงทำให้อันอันมีความคล่องตัวสูง เคลื่อนไหวฉากบู๊ต่าง ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติจนทีมงานยังชม แม้ขากลับบ้านจะมีเสียงบ่นรออยู่แทบทุกวัน… แต่อันอันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า มันคุ้มค่าจริง ๆ ที่ได้ทำสิ่งที่รักและเห็นตัวเองก้าวหน้าในทุก ๆ ฉาก เย็นวันหนึ่ง อันอันได้กลับบ้านเร็วกว่าปกติ เพราะทางกองถ่ายต้องการถ่ายฉากของพระเอกเป็นหลัก เจ๊หวานจึงถือโอกาสแวะร้านเกี๊ยวของบ้านอันอัน เพื่อคุยธุระเรื่องเพลงประกอบละครไปด้วย “ทางผู้จัดฯ เขาเคยฟังเพลงที่อันร้องแล้วนะ เขาชอบมากเลย” เจ๊หวานพูดพลางยิ้มหวานละมุนอย่างภาคภูมิใจ “เช้านี้เขาคุยกับเจ๊ว่าอยากให้อันร้องเพลงประกอบละครสักเพลง แล้วก็จะมีเพลงที่คุณคริสร้องอีกหนึ่งเพลงด้วยนะ” อันอันทำตาโตขึ้นนิดหนึ่ง “เอ๊ะ จริงเหรอคะเจ๊? แต่น่าจะให้นักร้องมืออาชีพร้องจะดีกว่ามั้ยคะ…อันกลัวว่าร้องแล้วผู้จัดฯ จะไม่ถูกใจ” “โธ่ ไม่หรอก อันของเจ๊ร้องดีจะตาย” เจ๊หวานหัวเราะเบา ๆ “ผู้จัดฯ เขามีเพลงหลักให้นักร้องมืออาชีพร้องแล้ว ส่วนเพลงประกอบบางฉาก เพลงช้า ๆ เศร้า ๆ น่ะ เขาอยากให้อันร้อง เพราะเสียงอันหวาน แล้วก็มีเพลงช้า ๆ ที่เคยร้องไว้เยอะ เขายิ่งปลื้มใหญ่เลย” อันอันยิ้มกว้างขึ้น “งั้น…ก็ตามใจเจ๊เลยค่ะ อันจะร้องให้ดีที่สุด!” “ดีจ้ะ แล้วเจ๊ว่าจะลองติดต่อคุณนางฟ้ามีปีก ให้ช่วยแต่งเนื้อร้องกับทำนองให้สักเพลง เดี๋ยวเจ๊ขอลองถามเขาดูก่อนนะ เผื่อเขาว่างจะช่วยทำให้” อันอันรีบส่ายหน้ารัว ๆ “เกรงใจเขาอะเจ๊ อันนี้มันเพลงละคร…ให้เขาแต่งให้ฟรี ๆ จะดีเหรอคะ” “เดี๋ยวเจ๊จะลองคุยดู เจ๊จะขออนุมัติงบผู้แต่งเพลงด้วย ผู้จัดฯ น่าจะจ่ายไหวอยู่แล้วล่ะ” พอได้ยินแบบนั้น อันอันก็ยิ้มจนตาหยี “ถ้าคุณนางฟ้าฯ แต่งได้คงดีมากเลยค่ะ อันชอบเพลงที่เขาแต่งทุกเพลง ทั้งเนื้อหาดี ทำนองก็ติดหู… แล้วถ้าได้เพลงนี้เพิ่ม อันก็จะมีเพลงไว้ร้องในงานแฟนมีตติ้งในอนาคตด้วยนะคะ” พูดจบ หญิงสาวก็นั่งตาลอยยิ้มหวานไปไกล ฝันถึงวันที่จะมีแฟนคลับมารอเธอเยอะ ๆ ฝันถึงวันที่จะได้ยืนบนเวทีเล็ก ๆ อุ่น ๆ แล้วร้องเพลงให้คนที่รักและสนับสนุนเธอฟัง ภาพในหัวนั้นชัดจนหัวใจเธอรู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมา… ... ภูผานั่งเหม่อมองตุ๊กตาเพนกวินใส่สูทตัวเล็ก ๆ ที่อันอันเคยมอบให้เมื่อหลายปีก่อน เป็นของขวัญที่เขาไม่เคยยอมทิ้ง ไม่เคยยอมเก็บเข้ากล่อง และไม่เคยยอมวางไว้ที่ไหนไกลสายตา เขาเพิ่งวางสายจากพี่โชค ผู้จัดการส่วนตัว ซึ่งโทรมาคุยเรื่องเพลงประกอบละครของอันอัน พอได้ยินว่า “เจ๊หวานอยากขอให้คุณนางฟ้ามีปีกช่วยแต่งเพลงให้” เขาก็เผลอยิ้มออกมา ยิ้มแบบที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก และเขาก็ตอบโดยไม่ต้องคิด ว่าเขายินดีแต่งให้ ไม่คิดค่าใช้จ่าย ไม่ต้องการเครดิต ไม่ต้องการอะไรตอบแทน เพียงขอให้พี่โชคเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเหมือนเช่นเคย “เธอผู้เปล่งประกาย” ชื่อเพลงที่แล่นเข้ามาในหัวเมื่อครู่ เขาชอบมัน เพราะมันคือสิ่งที่เขามองเห็นเสมอเวลานึกถึงอันอัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอคเคานต์โซเชียลของอันอันตามความเคยชิน ภาพล่าสุดที่เธอโพสต์ อันอันกับผมสั้นทรงทอมบอยที่ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ยิ่งดูสดใส ดวงตาโตเป็นประกาย แม้จะดูเหนื่อยล้าจากการถ่ายละครช่วงนี้ แต่ก็สวยจนใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภูผามุ่งมั่นพัฒนาตัวเองด้านการแสดงเพราะหวังว่า…สักวัน เขาจะได้เล่นละครร่วมกับอันอันสักเรื่อง แค่เรื่องเดียวก็ยังดี เพียงได้ยืนข้างกันในฐานะนักแสดง แต่ความหวังนั้นก็ถูกพับเก็บไปเมื่อหญิงสาวตัดสินใจถอยจากงานแสดงชั่วคราว เพื่อกลับไปตั้งใจเรียนให้จบ ในขณะที่สำหรับเขา… เมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อแม่ขอร้องให้เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และเขาก็ตัดสินใจรับปาก อาจเพราะตอนนี้ ความฝันในการเป็นนักร้องของเขาต้องหยุดชะงัก ส่วนงานแสดง เขาก็ก้าวไปถึงจุดที่คิดว่าตัวเองทำได้ดีที่สุดแล้ว ไม่เหลืออะไรให้พิสูจน์อีก การไปเรียนต่อต่างประเทศจึงเป็นเส้นทางที่ควรเดิน เพื่ออนาคต เพื่อครอบครัว เพื่อคนที่รักเขา และ…อาจเพื่อถอยออกห่างจากบางความรู้สึกที่เขาไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนในหัวใจดี เขามองตุ๊กตาเพนกวินตัวนั้นอีกครั้ง ลูบหัวมันเบา ๆ เหมือนเป็นการลูบหัวความทรงจำของตัวเอง ไม่รู้ว่าหลังจากกลับมา ทุกอย่างจะเหมือนเดิมไหม แต่ในใจลึก ๆ เขาก็หวังว่า อันอันยังจะเปล่งประกายให้เขาเห็น ไม่ว่าจะในจอทีวี หรือในความทรงจำของเขาก็ตาม ...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more