11
1280 Words
Chapter 11
HINIHINGAL na napahiga si Nixon sa malambot na kama, napapikit siya nang sumigid na naman ang kirot sa buo niyang katawan matapos niyang latiguhin ang kaniyang sarili dahil sa kahayupan na ginawa niya kanina kay Nikki.
Ngayon, mas lalo nang lalayo ang loob nya sayo, gago!
He needs to get this f*****g monster out of him immediately. Inilabas nya ang cellphone sa bulsa habang patuloy na hinihingal nang marinig itong nagring. Hindi nya dapat ito sasagutin ngunit nang makita ang tumatawag ay agad na nya itong sinagot.
"Doc Ramirez." Bati nya sa kanyang personal doctor.
"How have you been?" Seryoso agad nitong bungad. Napaupo na lamang sya nang maalala kung paano nya inilapat ang sigarilyo na yun sa makinis na balat ni Nikki. Napasabunot na lamang sya sa sobrang frustration na nararamdaman.
Nang hindi siya nakasagot ng ilang segundo ay muling nagsalita ang nasa kabilang linya. "I'm guessing that it's attacking you again and you cannot do anything about it... Again."
Mas lalo siyang napapikit sa sinabi nito. He's right. He can't control it lalo na kapag tungkol kay Nikki. The beast inside him is uncontrollably dangerous. I'm scared. Not for himself but for the woman she loves. Ilang ulit na niya itong nasaktan at natatakot siya na baka magtanong na ito ng mga bagay patungkol sa nangyayare sa kaniya. Kapag sinabi niya kung ano ang kalagayan niya ay sigurado siyang mas lalayo ang loob nito sa kaniya. I'm sure of that.
"I hurt her." Wala sa sariling sambit nya. Natahimik ang nasa kabilang linya kapagkuwan ay narinig niya ang buntong hininga nito na parang nahihirapan magsalita. And I already know kung ano ang sasabihin nito.
"You have to leave her too, then. Leave her alone. That's the only option you got before it's too late at matulad siya kay-" Humigpit ang hawak niya sa cellphone na hawak at bago pa man nito matapos ang sasabihin ay pinutol na pinutol na niya ito.
"Ituloy mo, ipapadala ko ang tauhan ko dyan para sirain ka." Banta niya sa kausap sa malamig na tono.
"You know that I only want what's best for you, Nixon." Mariin nitong sagot matapos makabawi sa kaniyang pagbabanta. Napailing na lamang siya.
"I don't need it... For now." Huli niyang sabi tyaka ibinaba ang tawag.
Kahit masakit ang katawan ay pinilit niyang tumayo at humarap sa human size mirror sa loob ng kaniyang basement. Dito siya pumupunta tuwing may nagagawa siyang hindi maganda kay Nikki at pinaparusahan niya ang kaniyang sarili.
Nang makita ang itsura sa salamin ay napatiim-bagang siya. "You ruined my life." Walang emosyon niyang sambit sa repleksyon bago ito sinuntok nang malakas dahilan para matumba ang salamin at magkanda basag-basag ito.
Akma na siyang aalis upang maligo nang muling mag-ring ang kaniyang cellphone.
Fucker calling...
Napa-iling na lamang siya. "Yes, f*****g billionaire?" Sagot niya sa tawag.
"f**k you. I need your help, fucktard."
Natahimik siya bago muling nagsalita, "Your mens can take care of that. Unless it's about Alrice." Panghuhuli niya dito.
Narinig niya ang pagbuntong-hininga nito bago sumagot, "I can't let those fuckers touch my property even the tip of her precious hair."
"And you'll let me?" Pang-aasar niya. Kahit masakit ang katawan ay masarap parin sa pakiramdam na makapang-gago ng kaibigan.
"Touch her in any way, I'll kill you and I'm not bluffing, bastard."
"Man, you got it bad." Nakangisi niyang sambit habang abala sa pagbibihis. Masakit sa katawan ang hangin na pumapasok sa maliit na bintana ng basement.
"Says the man who kidnapped his ex just because he can't believe that the woman of his life just broke up with him."
"f**k you. I'm not helping you." Sabi niya tyaka ibinaba ang tawag tyaka tinext ito upang tanungin kung ano ang maitutulong niya.
NATUTULOG si Nikki nang maramdaman na may humahalik sa kaniyang batok kaya agad siyang napabalikwas sa kama at napasiksik sa gilid nang makita si Nixon na nakahiga din sa tabi niya.
As fear consumed her, hindi niya maiwasang manginig lalo na nang maalala ang ginawa nito sa kaniya. I can't forgive him!
"Don't hurt me, please." Kahit na nagpupuyos ang kaniyang loob sa galit ay hindi niya parin napigilan ang takot na lumukob sa kaniya nang biglang tumayo si Nixon at lumapit papunta sa kaniya at mas tumindi ang panginginig ng buo niyang katawan nang haplusin nito ang kaniyang pisngi at ginawaran siya ng isang mababaw na halik sa noo.
"Don't worry. You're free now, I'm sorry. I love you." Bulong nito bago siya tinitigan na parang minememorya ang kaniyang mukha.
"I'm doing this because I have business to take care of but that doesn't mean that I'm letting you go forever. I'm just giving you a break, babe. Babalik ako. Babalikan kita." Bulong nito at buong pagsuyo siyang hinalikan sa labi bago maglagay ng distansya sa pagitan nila.
Masuyo itong ngumiti bago nagsalita, "I'm letting you go for now, Babe. I will miss you." Sabi nito bago umalis ng kwarto habang siya ay nanatiling tulala. Did he just said that I'm free? s**t.
PINIGILAN ni Nixon ang init na kumakawala sa kaniyang braso pababa sa kaniyang kamay. Gusto niyang manuntok. Tangina, this is the hardest decision he ever made in his entire f****d up life. Why do I need to have that f*****g disorder and let the woman I love go? His life is really f****d up.
Kung kailan akala nya ay sasaya na siya, babalik bigla ang bagay na nais niya nang ibaon sa lupa. f**k. Kailan ba siya magkakaroon ng normal na buhay? Gusto niyang magkaroon ng isang simpleng buhay... Kasama si Nikki. Pero habang tinitignan niya ang dalaga na hindi magkanda-ugaga sa gagawin at halata ang kasiyahan sa mukha dahil sa ibinalita niyang papakawalan na niya ito, he felt stupid. Siya lang pala ang nais na makasama ito. Hindi din naman niya ito masisisi, sa lahat ng ginawa niya dito. He hurted her, both physically and emotionally. And he's ready to fix himself. For Nikki.
Umalis siya sa hamba ng pintuan at kumuha ng alak sa mini bar. He dialled Axel's number.
"Tsk, hindi mo pa nga nakikita si Alrice manghihingi ka na ng-"
"Feauty Village, block 3 lot 25. She's with a man. It's free, bud. Just make sure to keep my woman safe." Sunod-sunod niyang pagbibigay ng impormasyon tyaka ibinaba ang tawag bago tunggain ang alak sa baso na hawak.
Ilang segundo nang muling magvibrate ang kaniyang telepono senyales na may nagtext sa kaniya. It's Axel again.
Consider it done bud, thanks fucker.
Napailing na lamang siya bago muling maglakbay ang isip sa babaeng pababa ng hagdan at madaling-madali na parang may pipigil sa kaniya. Well, I would love to.
"Aalis ka na?" Malamig niyang pansin dito. Mukha namang nagulat ang dalaga at agad rumihistro ang takot sa maganda nitong mukha nang makita siya and that actually made his heart ache. f**k.
Tango lamang ang naging sagot nito na parang nag-iingat sa gagawin nitong pagkilos.
"The chopper is ready. Hindi na kita ihahatid dahil baka hindi na kita paalisin. Leave, enjoy your life dahil oras na magpakita akong muli sayo... You're mine and mine alone."
"Mas mabuti kung hindi ka na muli pang magpapakita sa akin. Ayoko nang makita ka pa." Malamig nitong sagot pero ngumiti lamang siya kahit na ramdam niya ang pagkirot ng bandang puso niya dahil sa sinabi nito. "Not gonna happen."
"... Go, leave. Bago pa magbago ang isip ko." Banta niya at hindi nakatakas sa paningin niya ang dumaang pagkataranta sa mukha nito bago ito tumakbo palabas.
Now that he's alone again... He felt empty. And I can't wait to comeback soon so you can fulfill that emptiness again, my love.
-END OF CHAPTER 11-
- Writer
