Karanlık diyarlarda, kendini bulmuştu prenses. Kendisini hep aramıştı; tek bulduğu mutsuzluk ve umutsuzluktu.
Karanlıkta, bir ışık aramıştı ama bulamamıştı.
O ise kendisini av gibi görenleri yakmıştı. Şimdi karanlığında ışıklar var olmuştu. Artık içi soğuyordu, ne kadar soğuyacaksa.
Şimdi karanlığına bir adam girmişti, aslında kendisinin parıltı perisi olduğunu söylemişti. Eğer kendisi parıltı perisi olsaydı, neden etrafı karanlık olurdu ki?
Belki de artık etrafa parıltı yaymıyordu. Belki de içindeki karanlıkta yok olmuştu o parıltılar.
Karanlığındaki adam, ona parıltılar yaydığını göstermek için ne kadar çabalarsa çabalasın, onun içinde hep karanlık vardı. O karanlığı kendisi yaratmamıştı, karanlığı birileri yaratmıştı. O birilerinin külleri havaya karışmıştı. Yok olmuşlardı, onları
