Gypsophila 30
“อื้อ!”
ช่วงกลางดึกของไม่กี่วันถัดมาขณะที่หลับอยู่มีความรู้สึกอึดอัด คล้ายกับมีแรงรัดโอบกอดไว้ ยิ่งขยับยิ่งรัดแน่น นั่นจึงทำให้ฉันฝืนลืมตาขึ้นมอง เงาสลัวตรงหน้าทำให้ฉันถึงกับตกใจผละออกห่าง กระทั่งมองคนตรงหน้าชัด ๆ ถึงได้เบาใจลง
“คิดถึง” คนที่คิดว่าเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านรีบเอ่ยบอกและกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากฉันอย่างรวดเร็ว และตัวฉันเองก็เต็มใจจะรับจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความคิดถึงจากคนที่คร่อมร่างตัวเองไว้ นานหลายนาทีถึงได้ขยับออกห่างและซุกกอดฉันไว้แน่น
“มาตั้งแต่ตอนไหน นึกว่ากลับพรุ่งนี้เช้า”
“เลิกงานเพื่อนก็ชวนกลับเลยครับ” คนที่เพิ่งกลับมาถึงรีบเอ่ยบอก
“แล้วเพื่อนกลับไปหรือยัง”
“แฮ่ ยังครับ รถติดมากเลย แล้วก็แบบขอให้เพื่อนค้างด้วยได้ไหมครับ” ลมเอ่ยถามและยังกอดฉันไว้อยู่ดังเดิมฉันยกมือข้างหนึ่งลูบที่กลุ่มผมสีเข้มไปมาเบา ๆ เหมือนผมจะยาวขึ้นด้วยใช่ไหมนะ ผิวขาวขึ้นด้วย
“
