Gypsophila 37
“พี่มาถึงนานหรือยังครับ” ระหว่างที่ถามก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่ามาให้ฉันหนึ่งขวดโดยที่ช่วยเปิดฝาขวดน้ำให้ด้วย ฉันรับขวดน้ำมาจิบและเอ่ยตอบน้องที่ยังยืนจ้องฉันอยู่ แม้จะสงสัยแต่ความตื่นเต้นที่ส่งผ่านดวงตาคู่คมนั้นปิดไว้ไม่มิดเลยค่ะ
“เพิ่งถึงเลยค่ะ”
“ผมดีใจมากเลยที่พี่มารับกลับบ้าน” จู่ ๆ น้องก็เอ่ยบอกพร้อมกับนั่งคุกเข่าลงที่พื้นใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมมือฉันไว้
“ก็ตอนมาพี่ไม่ได้มาส่ง ตอนนี้ก็เลยอยากมารับกลับบ้าน”
“ผมไม่รู้เลยเหมือนกันว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือมีความสุขเวลาได้กลับบ้าน ตั้งแต่ที่ผมได้เจอพี่ พี่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้กลับบ้าน”
“...”
“บ้านที่ผมมีตัวตน บ้านที่ผมสามารถพูดกับทุกคนได้”
“...”
“บ้านที่ไม่ได้มีเพียงผมในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ”
“...”
“ผมอยากขอบคุณพี่ทุกครั้ง ที่ให้โอกาสผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยแบบผม ตอนนี้
