Gypsophila 6
1092 Words
Gypsophila 6
วันหยุดของที่ร้านคือวันอาทิตย์ ซึ่งจะเป็นวันที่ฉันจะทำความสะอาดบ้าน ซักเสื้อผ้าและทำอย่างอื่น โดยมีน้องสาวอย่างพิมพ์ขวัญคอยช่วยเหลืออยู่ด้วยตลอด แต่เหมือนวันนี้ทำความสะอาดซักเสื้อผ้าไม่ถึงครึ่งวันทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย พิมพ์ขวัญขึ้นห้องนอนไปพักแล้วเรียบร้อย ส่วนฉันได้แต่นั่งและนอนอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น แต่มือก็เลื่อนหาดูแบบดอกไม้ใหม่ ๆ ไว้อย่างตื่นเต้น และพรุ่งนี้ตอนเช้าจะมีดอกไม้เข้ามาส่งอีกด้วย เรียกได้ว่าพรุ่งนี้เป็นการเริ่มต้นสัปดาห์ที่ดูวุ่นวายอยู่ไม่น้อยเลยล่ะสำหรับฉัน
“อ้อ ของใช้ที่บ้านหมดนี่นา” นั่งเล่นไปได้สักพักใหญ่ฉันก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าของใช้ที่บ้านหมดไปหลายอย่าง วันนี้ว่าง ๆ อยู่ด้วย ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปซื้อของด้วยเลยดีกว่า
คิดได้ดังนั้นก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อเอากระเป๋าสตางค์ รวมถึงแวะบอกน้องสาวด้วยว่าตัวเองจะออกไปซื้อของ แต่พอเคาะประตูห้องแล้วได้ยินเสียงงัวเงียของน้องสาวฉันถึงได้เปิดประตูห้องนอนน้องเข้าไป
คนตัวเล็กนอนหลับอยู่บนเตียง ภายในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศเพิ่มความเย็นให้กับตัวเอง
“ขวัญพี่จะออกไปซื้อของเข้าบ้านนะ”
“ค่า” คนที่ยังหลับตาอยู่ขานรับ ฉันหลุดยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นมือไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างให้น้องสาวก่อนจะเดินออกจากห้องนอน เตรียมเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้บ้านเพื่อซื้อของ
แต่เหมือนวันนี้จะเป็นวันที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เมื่อขับรถออกมาได้สักพักรถที่ขับอยู่เป็นประจำก็ดับลงอย่างไม่รู้สาเหตุพยายามสตาร์ตอีกครั้งก็ไร้ผล น้ำมันก็เต็มถังนะ ฉันนั่งดึงสติตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีเบอร์อู่ซ่อมรถที่ครั้งหนึ่งเคยใช้บริการ คิดได้ดังนั้นก็นั่งค้นหานามบัตรของอู่ซ่อมรถที่จำได้ว่าเก็บไว้ที่ลิ้นชักหน้ารถ
“อ๊ะ! เจอแล้ว” นามบัตรแผ่นเล็กถูกหยิบออกมาด้วยความตื่นเต้น ฉันรีบกดเบอร์จนครบทุกตัวจากนั้นก็ต่อสายออกไปทันที รอสายแรกสายก็ตัดไปเมื่อไม่มีคนรับสาย กระทั่งโทรสายที่สองถึงได้มีเสียงกุกกักและปลายสายที่ทักทายกลับมา
(อู่ซ่อมรถเสี่ยองอาจครับ)
“สวัสดีค่ะ พอดีรถเสียไม่รู้ว่าเป็นอะไร ที่อู่พอจะมาลากรถไปซ่อมให้ได้ไหมคะ” ฉันรีบทักทายกลับไปรวมถึงแจ้งเรื่องรถที่เสียไปด้วย
(อยู่แถวไหนครับ)
“ถนนหมายเลขเจ็ดค่ะ จอดเสียอยู่ริมถนน”
(อ้อ เดี๋ยวให้คนไปลากมาให้ครับ เป็นผู้หญิงคนเดียวใช่ไหมครับ ถ้าใช่จะให้เมียผมไปรับมาด้วยจะได้สบายใจ)
“ขอบคุณนะคะ” ดีจัง พอรู้ว่าเป็นผู้หญิงก็ถามแบบนี้ อย่างน้อยก็รู้สึกปลอดภัยที่มีผู้หญิงมารับหรือนั่งรถไปที่อู่ด้วยแบบนี้น่ะ
(ครับ รอสักยี่สิบนาทีนะครับ)
“ได้ค่ะ”
เพราะอากาศร้อนมาก ๆ ทำให้นั่งรอในรถไม่ได้ ฉันจึงเดินถือกระเป๋าสะพายและโทรศัพท์ไปยืนรอใต้ร่มไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ กับจุดที่รถจอดอยู่ ระหว่างนี้ก็ส่งข้อความบอกน้องสาวไว้ว่ารถเสียกำลังรอที่อู่มาเอาไปซ่อมให้ อาจจะกลับบ้านช้าสักเล็กน้อย ซึ่งที่ส่งข้อความไปก็ไม่รู้ว่าน้องจะเปิดอ่านตอนไหนเหมือนกัน
นั่งรอเกือบครึ่งชั่วโมงก็มีรถลากคันหนึ่งขับเข้ามาจอดที่บริเวณหน้ารถของฉันรวมถึงมีรถเก๋งอีกคันขับตามหลังมาจอดท้ายรถ เมื่อมั่นใจว่าเป็นรถลากของที่อู่จากสติกเกอร์ชื่ออู่ซ่อมรถที่ติดอยู่ข้างรถลาก ฉันขยับลุกขึ้นยืนจากนั่งยอง ๆ แต่จังหวะที่สายตาเหลือบไปเห็นคนที่เปิดประตูรถลากลงมากลายเป็นฉันที่ชะงักนิ่งไป แต่ไม่นานก็ทิ้งทุกอย่างไว้แล้วเดินเข้าใกล้รถตัวเอง
“ที่โทรไปหาที่อู่ใช่ไหมครับ” ผู้ชายคนหนึ่งถามฉัน
“ใช่ค่ะ”
“ขอโทษที่มาช้าครับ” ผู้ชายคนนั้นยังเอ่ยบอกฉันพร้อมกับเอ่ยขอโทษ ต่างจากใครอีกคนที่มองฉันเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่นานก็หลบสายตามองสำรวจรถแทน
เด็กคนนั้น ที่ฉันเคยเจอเมื่อช่วงเดือนก่อน
“งั้นคุณไปนั่งกับซ้อเราก็ได้ครับ เดี๋ยวซ้อจะพาไปที่อู่ครับ”
“คุณลูกค้าทางนี้ค่ะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ ๆ หันไปมองก็เจอกับเจ้าของเสียงที่สวมเสื้อยืดสีดำและกางเกงสีเข้มเดินเข้ามาใกล้
“กุญแจรถค่ะ”
“ครับ ลม เคลื่อนรถหน่อย” เมื่อรับกุญแจรถไปผู้ชายคนนั้นก็หันไปบอกเด็กคนนั้นต่อ ชื่อลมอย่างนั้นสินะน้องคนนั้นน่ะ
“ครับพี่” เจ้าของชื่อขานรับเสียงแหบทุ้ม จากนั้นก็เดินไปทำตามหน้าที่ตัวเอง ส่วนฉันก็เดินไปขึ้นรถกับคนที่คนงานคนนั้นเรียกว่าซ้อ
“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ พอดีว่าคนที่ร้านไม่พอเลยแยกกันออกไปรับรถที่เสียเข้าอู่น่ะค่ะ” เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ ผู้หญิงที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ก็เอ่ยบอกฉัน ใบหน้าที่สวยและสดใสของคนข้าง ๆ ทำให้ฉันมองแล้วชื่นชมอยู่ภายในใจ ฉันว่านะหากใครได้เธอไปเป็นแฟนต้องขี้หวงมากแน่ ๆ เลยล่ะ เพราะเธอสวยมากมองมุมไหนก็ดูดี
“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ โทรตอนแรกกลัวไม่มีคนรับมากกว่า” ฉันเล่าทั้งยังหลุดหัวเราะเบา ๆ เพราะอู่ซ่อมรถก็มีที่เดียวนี่แหละที่รู้จัก
“รับแน่นอนค่ะ แต่จะช้าจะเร็วขึ้นอยู่กับความเร็วของพี่ ๆ คนงานที่จะวิ่งไปรับสาย แบบว่าในอู่มีแต่ชายหนุ่มค่ะเลยไม่ค่อยใส่ใจโทรศัพท์เท่าไหร่” ท้ายประโยคคนสวยข้าง ๆ กระซิบบอกติดจะแซว ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเงียบเสียงไป
- Writer
