“ล่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหรอคะ”
เสียงหวานเอ่ยอย่างประชดประชันเมื่อร่างหนากำลังก้าวขาขึ้นรถมาข้างๆกับเธอที่นั่งรอเขาอยู่ในรถ
และภายในรถก็ไม่ได้เพียงเขากับเธอเท่านั้น ยังมีลูกน้องอีกสองคนนั่งอยู่ทางด้านหน้าของรถด้วย
แต่เธอก็ไม่อายที่จะพูด เพราะความโมโหที่เก็บกดมาหลายชั่วโมงนับจากที่คุยกับผู้หญิงคนนั้นมันกำลังจะทะละปรอทระเบิดออกมา
วิณณ์มองใบหน้าที่งอง้ำของหญิงสาวด้วยความสงสัยว่าเธอนั้นกำลังพูดอะไร ก่อนจะหันออกไปมองด้านนอกรถอีกครั้งเพื่อมองว่าเธอกำลังพูดถึงใครหรือเปล่า
เขาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดถึงแม้ว่าจะตั้งใจฟังทุกครั้งที่เธอพูดออกมาก็ตาม
“คนรักเก่าที่ยังทำตัวเหมือนรักกันดี”
เพียงจันทร์ไม่หยุดที่จะพูดจาอย่างประชดประชันด้วยความโมโหไม่พอใจในตัวเขามันเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณเมื่อเขานั้นทำตัวราวกับไม่รู้สึกอะไร
ทั้งที่ก่อนจะมาขึ้นรถเธอนั้นเห็นเต็มสองตาเลยว่าเขาเดินมากับผู้หญิงคนนั้น ถึงจ
