Kasalukuyan na kaming nasa tapat nang bahay nila mama kung saan ako dating tumira ng mga bata pa lamang kami at buhay pa ang bunso naming kapatid na lalaki, kung maibabalik man akong panahon siguro ayun ang panahon na buo pa ang pagkatao ko na buo pa at masaya kami. Masasabi kong masaya sila na wala ako kasi mahahalata naman na hindi nila ako kailangan para mabuo ulit.
“Let’s go inside, love?” Pukaw ni Diego sa akin.
I can’t stop remembering the past memories with my whole family. Pero hindi ko rin mapigilan isipin na hindi ko na sila pamilya tulad noon, sapagkat simula nang umalis ako sa pamamahay na ito walang kahit na isa ang nagsabi na bumalik ako dahil parte ako ng pamilya.
“Pasok po kayo, ma’am, sir. Kanina pa po naghihintay sila ma’am Olivia sa loob mabuti po at nandito na kay
