บีบหัวใจ
1420 Words
หลายชั่วโมงต่อมา
“อี๊!! อวย ด๊วย!! " (ช่วยด้วย) ฉันพยายามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากด้านนอก แต่ก็ไร้วี่แววที่จะมีเสียงตอบรับหรือคนที่จะพอเดินผ่านมาทางนี้ ทุกอย่างมันเงียบไปหมด
ภายในห้องที่ฉันถูกขังอยู่ตอนนี้ มันมีแต่กลิ่นสาบเหม็นกลิ่นคาวเลือดฟุ้งทั่วห้อง ที่ระบายอากาศก็ไม่มี เหม็นอับสุดๆ ทั้งกลิ่นคาวเลือดทั้งกินเหม็นสาบอะไรสักอย่างที่อยู่ในห้องนี้ เพียงแต่ว่าฉันมองไม่เห็น
ฉันโดนพวกมันปิดตาปิดมัดแขนมัดขา จนฉันแทบจะกระดิกตัวไม่ได้ ขนาดอากาศหายใจฉันก็ติดขัดมันเหมือนคนกำลังจะสิ้นใจเข้าไปทุกทีเวลาหายใจเข้าออกเหมือนจะตาย อากาศภายในห้องก็ร้อนอบอ้าวจนเหงื่อไหลท่วมตัวเปียกไปหมด
เวลาผ่านไปอีกสักพักใหญ่ๆ มีเสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินเคลื่อนไหวผ่านมาทางห้องนี้ พร้อมกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออก
แอ๊ด~
...พี่สาวมันมาล่ะ นายให้เอาตัวมันออกไป
พี่อิง! พี่อิงฟ้าเหรอ พี่อิงฟ้ามาที่นี่งั้นเหรอ หรือว่าพวกที่จับฉันมาจะเป็นเจ้าหนี้ที่ไปถล่มบ้านฉันเมื่อวานนี้ ต้องใช้แน่ๆ เพราะพ่อติดหนี้แค่เจ้าเดียว สักพักผ้าที่ปิดปากฉันก็คล้ายออกพร้อมกับเชือกที่แก้ตรงข้อเท้ากับข้อมือยกเว้นตา
หมับ!
...ลุก!
ท่อนแขนฉันถูกมือหนาของใครบางคนกระชากดึงให้ลุกขึ้นอย่างแรง แต่ด้วยความอ่อนล้า จึงถึงทำให้ฉันเสียหลักล้มลงกองที่พื้นอีกครั้ง ก่อนจะแรงกระชากบังคับให้ลุกขึ้นเดินอีกครั้งเช่นกัน การกระทำของคนพวกนี้ มันป่าเถื่อนและโหดร้ายที่สุดสำหรับฉัน ที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้
....เดินเร็วๆ สิวะ เดินชักช้าอยู่ได้!!
ตะคอกด่าฉันพร้อมเอามือผลักที่หลังฉันไปด้วย
“.พวกพี่ปิดตาหนูอยู่จะให้เดินเร็วได้ไง" ฉันพูดออกไปตามความจริง ปิดตากันขนาดนนี้ใครจะไปมองเห็นทางเดินกัน
...เอา! แก้ให้ละก็เดินเร็วๆ " สักพักคนที่เดินอยู่ด้านหลังก็ดึงผ้าที่มัดปิดตาฉันออก เป็นจังหวะพอดีที่ฉันเดินมาถึงที่พี่อิงฟ้ายืนทะเลาะกับใครบางคนอยู่ตรงทางขึ้นบันได
.....แต่น้องฉันท้องอยู่นะ!!!
“พี่อิงฟ้า! "
“น้ำขิง!!! " ฉันกับพี่อิงฟ้าต่างพากันวิ่งเข้าสวมกอดกันทันทีที่เห็นหน้า
“น้ำขิงเป็นอะไรไหมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!! "
“น้ำขิงไม่เป็นอะไร พี่อิงฟ้าเป็นอะไรไหม" ฉันเอ่ยถามพลางตวัดตาสำรวจมองตามร่างกายของพี่สาวว่ามีรอยขีดควรฟกช้ำหรือโดนทำร้ายร่างกายหรือเปล่า
“ไม่ พี่ไม่เป็นไร" พี่อิงฟ้าเอามือลูบหน้าลูบตาแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แววตาที่สั่นระริกมองหน้าฉันด้วยความเป็นห่วง
...ไอ้สิงห์มึงมานี่ดิ!! " ผู้ชายหน้าตาอีกคน เดินมาดึงแขนผู้ชายที่มีรอยสักเต็มตัวคนที่ยืนเถียงกับพี่อิงฟ้า เมื่อกี้ไปกระซิบกระซาบอะไรกันสักอย่าง แล้วก็หันมามองฉันกับพี่อิงฟ้าเป็นระยะ
จนสักพัก2คนนั้นก็เดินมาทางฉันกับพี่สาว แล้วผู้ชายคนที่ดึงพี่คนนั้นไปกระซิบ เดินดิ่งเข้ามาจับแขนฉัน เเล้วพยายามลากฉันออกไปข้างนอก
...เธอมานี่!!!
“พี่อิงฟ้าช่วยน้ำขิงด้วย! "
“นี่นายจะทำอะไรกับน้องสาวฉัน!! "พี่อิงฟ้าพยายามจะสะบัดแขนออกจากผู้ชายคนนั้นมาหาฉัน แต่ก็โดนล็อกตัวไว้ไม่ให้มาหาฉัน
“ปล่อยน้ำขิงนะ!! ปล่อย!! พี่อิงฟ้าช่วยน้ำขิงด้วย" ฉันหันไปตะโกนขอความช่วยเหลือจากพี่สาว ถึงแม้ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างโดนลากไปคนละทิศละทาง
ฉันพยายามที่จะเอามืออีกข้างแกะมือผู้ชายคนนี้ออกจากแขน แต่ยิ่งแกะเขายิ่งกำแขนฉันแน่นจนเขาลากฉันมาถึงรถหรูคันนึงที่จอดอยู่ตรงหน้า แล้วจับฉันยัดเข้าไปในรถ
“นี่นายปล่อยฉันนะ!! ฉันจะไปช่วยน้องสาวฉัน!!” พี่อิงฟ้าผลักผู้ชายคนนั้นออกจากตัวแล้ววิ่งมาหาฉัน
“น้ำขิง!!! "พี่อิงฟ้าวิ่งตามพร้อมตะโกนเรียกฉันสุดเสียง ก่อนตัวพี่อิงฟ้าจะโดนพวกนั้นวิ่งมาล็อกตัวแล้วลากเข้าไป “น้ำขิง!!!!! "
“พี่อิงฟ้า ฮือ~ช่วยน้ำขิงด้วย ฮึกฮือ~" ฉันได้แต่เอามือทุบกระจกรถตะโกนเรียกพี่สาวตัวเองที่ตอนนี้โดนคนใจร้ายพวกนั้นลากเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเล ภาพที่อิงฟ้าวิ่งตามฉันพร้อมมือปาดน้ำตาแล้วโดนพวกนั้นล็อกคอจิกหัวลากกลับไปเหมือนกับหมูกับหมาทำอย่างพี่ฉันไม่ใช่คน “ฮึก!! " มันโคตรบีบหัวใจฉันสุดๆ “ฮึกฮึก"
“พี่สาวเธอไม่เป็นอะไรหรอก "
"___" ฉันมองหน้าเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วก้มหน้าตัวเองลงทันทีที่เขาหันมาสบตาฉัน
“ฉันชื่อแม็ก"
"_____"
“เธอคงจะชื่อน้ำขิง ตามที่พี่สาวเธอเรียก”
"___" ฉันก้มหน้าพยักหน้าให้เขา
"เธอคงจะเป็นผู้หญิงโชคดีในคืนนั้นสิน่ะ "
"____"
“เป็นไงบ้านล่ะ เพื่อนฉันมันฟาดเธอไปอีกยกล่ะมันถึงได้หมดแรงจนงานการไม่ไปทำ "
“คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ฉันไม่รู้เรื่อง "
“คุยกับผู้ใหญ่ให้มันมีหางเสียงหน่อยพูดจาให้มันรู้จักคะข๋า แทนตัวว่า หนู ไม่ใช่แทนตัวเองว่าฉัน พี่สาวเธอไม่สอนเธอหรือไง เวลาพูดกับผู้ใหญ่"
"ฮึก" ฉันเม้มริมฝีปากเข้าหากันพลางสะอื้นออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาออกจากพวงแก้ม “ข ขอโทษค่ะ ฮึก!! " สะอื้นแรง
“ทำตัวสบายๆ แล้วหยุดร้องได้แล้ว ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก" ถึงคำพูดของเขาจะอ่อนโยนขัดกับหน้าตาเขาก็เถอะ ฉันเองก็กลัวเขาอยู่ดี
“เธอท้องได้กี่เดือน? "
“6สัปดาห์ ค่ะ "
“6 สัปดาห์ก็แสดงว่าเดือนกว่า " เขาเลิกคิ้วหันมามองฉัน ฉันหลบสายตาเขาแล้วพยักหน้าให้
“อย่าบอกนะว่าเธอท้องกับไอ้เวย์"
“เวย์? ใครเหรอคะ เพื่อนของคุณเหรอ"
“ให้ตายสิ! นี่เอากันไม่ได้บอกชื่อกันหรือไง " เขายิ้มแล้วขำออกมาเล็กน้อย ถ้าเขาพูดออกมาขนาดนี้ฉันก็พอรู้แล้วล่ะว่าเป็นใคร
“ถ้าคุณจะหมายถึงนายโรคจิตนั้น...ฉัน" ฉันหยุดพูดแล้วบีบมือตัวเอง
“แล้วเธอเคยมีอะไรกับใครจากไอ้เวย์มันไหม ขอความจริงถ้าเธอโกหกฉันจะโทรบอกไอ้สิงห์ฆ่าพีสาวเธอทิ้งซะ "
“รู้ไปแล้วคุณจะช่วยอะไรหนูได้ หนูหมดอนาคตก็เพราะตานั่น หนูต้องทำให้พ่อแม่และพี่สาวหนูต้องผิดหวังก็ตานั่น เขาทำให้หนูหมดทุกสิ่งทุกอย่างก็เพราะเขา ทั้งอนาคตทั้งชีวิตที่เคยอยู่อย่างสุขสบายใจ แต่ตอนนี้ต้องมานั่งทุกข์ใจทุกวัน"
“เพราะฉะนั้น มันก็ต้องรับผิดชอบเธองั้น"
“คุณหมายความว่าไง" ฉันขมวดคิ้วยุ่งพลางมองหน้าเขานิ่งๆ อย่างสงสัย
“เดี๋ยวพอเธอไปถึงที เดี๋ยวเธอก็รู้เอง" เขายักคิ้วให้ฉันก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนพร้อมผิวปากรอสายปลายทางรับสายจากเขา
☎️
“ฮัลโหลครับคุณน้า"
....
“ไอ้เวย์มันอยู่บ้านไหมครับ พอดีผมโทรไปมัน มันไม่รับสาย "
.......
“อ่อครับ ...เอ่อ คุณน้าครับ เด็กที่คุณน้าให้ผมตามหา'ผมเจอตัวเธอแล้วนะครับ ตอนนี้เธอกำลังอยู่กับผม "
........
“ฮ่าๆ สมัยนี้โลกมันกลมเลยหาตัวเจอง่าย แต่ว่าผมมีเซอร์ไพรส์คุณน้าด้วยนะ รับรองว่าคุณน้าต้อง happy สุดๆ "
......
“ครับ เดี๋ยวผมจะรีบพาเธอไปหาคุณน้าเร็วที่สุด"
ตู๊ด....วางสาย
"______" ที่เขาพูดมาเมื่อกี้คงไม่ได้หมายถึงฉันหรอกนะ ว่าเขาจะพาฉันไปขาย ⊙﹏⊙ ไม่นะ!! ทำไงดีวะ จะกระโดดออกจากรถตอนนี้ก็คงไม่ใช่ ฉันจะทำยังไงดีฉันไม่อยากถูกเอาไปขายให้กับพวกเสี่ยหรอกนะ
"____"
- Writer
