สองภพ

บทที่ 9 ความลับของพ่อ 1

แสงตะวันเริ่มอ่อนแรงไปกว่าเดิม จากสีทองวิบวับเมื่อสักครู่ บัดนี้กลายเป็นแสงสีส้ม ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงใกล้เส้นขอบฟ้า แสงสีส้มปนชมพูไล่ระดับความเข้มอ่อนแต่งแต้มไปทั่วท้องฟ้า ภาพตรงหน้าหากมองด้วยหัวใจที่สดใส มันดูสวยงามราวภาพโปสการ์ดที่บันทึกด้วยตากล้องมืออาชีพ แต่เมื่อมองด้วยหัวใจที่อ่อนล้า มันกลับดูหดหู่ สะท้อนความหมายของการ ‘สิ้นสุด’ การดับไปของแสงสว่าง และความหวาดหวั่นกับความมืดมิดที่กำลังจะย่างกรายเข้ามาในเวลาอันใกล้นี้

จ้าวรั่วซีก้มลงมองภาพถ่ายในมือ สลับกับเงยหน้าเหม่อมองขอบฟ้าและทะเลตรงหน้าอยู่หลายครั้ง แต่สมองกลับว่างปล่าว เพราะจิตใจยังอยู่ในวังวนความหมองเศร้า มันไม่รับรู้ ไม่ประมวลผลด้วยซ้ำว่าสิ่งที่มองเห็นคืออะไร และกำลังมองหาสิ่งใด แม้มีชาวประมงพ่อลูกสองคน เดินเข้ามาอยู่สายตา พวกเขากำลังเตรียมเรือ ที่จอดเกยฝั่งอยู่เพื่อจะออกไปหาปลา เธอก็เฝ้ามองพวกเขาเหมือนมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต เป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งของภาพที่อยู่ในกรอบสายตาในเวลานี้เท่านั้น

เธอเหม่อมองพวกเขาเตรียมขนของและอุปกรณ์ใส่เรือซึ่งก็ไม่ได้มากมายนัก แล้วเข็นเรือให้ลอยออกไป จากริมหาดเพื่อเตรียมออกทะเล หนึ่งในสองคนนั้นผลักหัวเรือสีเขียวเข้มลำไม่ใหญ่นักให้หันกลับไปในอีกทิศทางหนึ่ง นั่นจึงทำให้ มองเห็นตัวหนังสือบนหัวเรือที่อยู่อีกด้าน ‘แสงใต้’ … คงเป็นชื่อเรือลำนี้มั้ง ชื่อเพราะจัง ... ‘แสงใต้’ เธอคิดในใจ

หากทันทีที่ย้ำชื่อนั้นในใจ..แสงใต้... เลือดในตัวเธอเย็นเฉียบในทันที เธอก้มลงเพ่งมองภาพในมืออีกครั้ง จึงสังเกตเห็นที่มุมล่างด้านขวาของภาพ...ตัวหนังสือ ‘แสงใต้’ บน ‘เรือสีเขียว’ แม้ตัวเล็กมาก แต่ยังพอก็อ่านได้ชัดเจน

เธอยกภาพในมือขึ้นเทียบกับภาพบรรยากาศตรงหน้า จึงค้นพบว่ามันคือที่เดียวกัน พ่อเธอถ่ายภาพนั้นบริเวณบ้านพักนี้! เพราะมัวตกอยู่ในภวังค์ความเศร้าสร้อย จึงไม่สามารถเชื่อมโยงความคิดได้ แต่แรกที่เห็นภาพ เธอก็รู้สึกว่าคุ้นๆ แต่ก็ดันคิดไปว่าทะเลเมืองไทยมันก็คล้ายๆ หมด

จ้าวรั่วซีพลิกอ่านข้อความด้านหลังภาพอีกครั้ง แล้วจึงค่อยตั้งสติ เรียบเรียงความคิด...

ภาพทะเล…คือ ที่นี่

ความหมายในบทกลอน

สืบ สานสานชั่วช้า มานาน...

พ่อกำลังสืบเรื่องอะไร?

สืบ ยิ่งยิ่งพบพาน มากล้น

ยิ่งสืบ..ยิ่งพบเรื่องซ่อนเร้น?

สืบ วิ่งวิ่งกบดาล ซ่อนเงื่อน จันทรา

พ่อต้องหนี? ... ซ่อนเงื่อนงำที่สืบได้ ไว้ที่ ... จันทรา… เอาไว้กับแม่…เหรอ?

สืบ สัตย์สัตย์สะท้อน อาจร้าง ชีวัน

วรรคสุดท้าย ลมหายใจเธอติดขัดในทันทีที่ถอดความหมายที่พ่อซ่อนเอาไว้ในบทกลอน ... สืบเรื่องราว จนอาจ เสียชีวิต! พ่อกำลังจะบอกเธอว่า พ่ออาจจะตายเพราะการสืบเรื่องราวนี้?

เงื่อนงำซ่อนไว้ที่แม่?....ภาพทะเล... ใช่แล้ว! พ่อต้องเอาสิ่งที่พ่อสืบได้ไว้ที่ที่เก็บกระดูกแม่ที่วัดแน่ๆ!

เพราะวัดอยู่ใกล้ชายหาดตรงนี้มาก ชื่อวัดก็เป็นชื่อเดียวกันกับชายหาด และมีความหมายเหมือนกับ ชื่อแม่ของเธอ ...วัดดวงเดือน หาดดวงเดือน จันทรา... เป็นเธอเองที่ไม่ได้สังเกตทะเลในภาพ แม้จะรู้สึกคุ้นตา ก็ตาม แต่ตอนเอากล่องอัฐิของพ่อไปไว้ที่ใต้ฐานพระ ข้างๆ แม่ ก็ไม่เห็นมีอะไรซ่อนไว้นี่นา...หรือว่า...

เธอผุดลุกขึ้นอย่างใจร้อน รีบปิดล็อกบ้านเช่า แล้ววิ่งตรงไปที่วัด ซึ่งห่างไปเพียงแค่ไม่ถึงห้านาที เดิมเธอเพียงแค่เอากล่องอัฐิของบุพการีทั้งสองไปวางไว้ข้างๆ กัน สรงน้ำองค์พระ ทำสะอาดกล่องอัฐิของแม่ แล้วนิมนต์พระมาสวดทำพิธีให้พ่อกับแม่เท่านั้น

หญิงสาววิ่งตรงไปยังองค์พระพุทธรูปที่เก็บอัฐิทั้งของบิดาและมารดาของเธอเอาไว้ เปิดฐานองค์พระที่เพิ่งปิดล้อคไปเมื่อช่วงเช้านี้เอง เธอหยิบเอากล่องอัฐิของแม่ออกมาด้วยมือที่ค่อนข้างสั่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียงออกมานอกอก

เธอจ้องมองกล่องอัฐินั้นอยู่ชั่วครู่ จนเริ่มสงบใจได้ มือหยุดสั่นแล้วจึงค่อยเปิดฝากล่องออกดู กลับเห็นเพียงห่อผ้าขาวที่ห่อหุ้มอัฐิของมารดาเท่านั้น ความหวังที่ลุกโชนกลับดับมืดลงทันที เธอคาดหวังว่าจะได้พบกับหลักฐานหรือจดหมาย หรืออะไรก็ตามที่พ่อทิ้งเอาไว้ให้ หากในกล่องกลับไม่มีสิ่งใดแปลกปลอมนอกจากห่ออัฐิในผ้าขาวเท่านั้น

เธอกำลังจะปิดฝากล่อง หากเสียงสุนัขสองตัวเห่าใส่กันอยู่ไม่ไกลบริเวณนั้นนัก ทำให้เธอสะดุ้งแรงจนเกือบทำกล่องอัฐิแม่หล่น ยังดีที่คว้าเอาไว้ทัน จ้าวรั่วซีหันไปมองเจ้าสุนัขสองตัวนั้นแล้วถอนหายเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันกลับมาปิดฝากล่อง หากหางตาเหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่แพลมออกมาจากใต้ห้อผ้าที่น่าจะขยับเอียงตามกล่องที่เกือบตกจากมือของเธอเมื่อสักครู่ เธอจึงค่อยวางกล่องลงบนแท่นพระ ยกมือไหว้แม่ครั้งหนึ่ง ก่อนจะบรรจงหยิบห่อผ้าอัฐิขึ้นมา

นั่นเองเธอถึงได้พบกับสิ่งที่เธอค้นหา พ่อเธอซ่อนซองพลาสติกหนึ่งใบไว้ใต้อัฐิของแม่ ให้แม่ดูแลปกป้องนี่เอง ในซองนั้นบรรจุแฟลชไดรฟ์[1] ที่มีกระดาษสีขาวครีมม้วนพันไว้รอบแล้วรัดด้วยริบบิ้นเก่าของเธอสมัยเธอเป็นเด็กผูกเป็นโบว์เล็กๆ เอาไว้ และยังมีรูปถ่ายขนาดเล็กอีกหนี่งใบ เป็นรูปตราประทับโบราณ ที่น่าจะเป็นของฮ่องเต้ หรือขุนนางของคนจีนชั้นสูงในอดีต

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กกว้างประมาณนิ้วครึ่งเท่านั้น แต่คลี่ออกได้ยาวประมาณสามฟุตได้ เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่เป็นระเบียบของพ่อ ...

“ซีซี ... หากลูกได้อ่านข้อความนี้ แปลว่าพ่อได้จากโลกนี้ไปแล้ว พ่อแค่อยากบอกให้ลูกรู้ว่าไม่ว่าพ่อจะจากไปด้วย ‘คำกล่าวหา’ หรือ ‘เหตุ’ ใด ขอให้ลูกจงรู้ว่าพ่อไม่เคยทำสิ่งใดผิด พ่ออาจจะต้องจากโลกใบนี้ไป เพราะพ่อเริ่มเข้าใกล้ความจริงบางอย่าง พ่อผิดต่อแม่ที่ไม่สามารถปกป้องผู้หญิงที่พ่อรักที่สุดเอาไว้ได้ ดังนั้นพ่อจึงไม่เคยหยุดตามหาความจริง ความยุติธรรมให้กับแม่มาตลอดสิบปีที่ผ่านมา สิ่งที่พ่อคิดว่าพรากแม่ไปจากเราสองคนมันยิ่งใหญ่กว่าที่เราคิดไว้เยอะ พ่อจึงต้องหาหลักฐาน ตามสืบข้อมูลไปทีละเล็กละน้อย เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าพ่อยังสืบเรื่องราวของพวกมัน มิเช่นนั้น ต่อให้ซีซีอยู่ใกลถึงอเมริกาก็คงไม่รอดมือพวกมัน

แต่ว่า ซีซี ... พ่อไม่อยากให้ลูกต้องมาเสี่ยงอันตราย แม้แต่พ่อเอง พ่อยังคิดว่าไม่มีวันที่พ่อจะทำสำเร็จได้เลย สิ่งที่พ่อกำลังต่อสู้ มันยิ่งใหญ่จนคนธรรมดาอย่างเราๆ คงยากมากๆ ที่จะทำอะไรมันได้ (แต่พ่อก็จะลองดูสักตั้ง)

จดหมายนี้ แค่อยากบอกซีซีเป็นครั้งสุดท้ายว่า พ่อรักแม่กับซีซีเสมอ อย่าเสียใจมากมายกับการจากไปของพ่อ พ่อมีความสุขที่ได้ทำเพื่อคนที่พ่อรัก มันเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้พ่อดำรงชีวิตอยู่มาได้ และเพื่อความยุติธรรมที่เป็นสิ่งที่พ่อยึดถือเสมอมา แต่พ่ออยากให้ซีซีกลับไปอยู่นิวยอร์ค มีชีวิตที่ดี มีอนาคต มีครอบครัวที่ดี ถ้าซีซีมีแฟน อย่าลืมเผารูปแฟนซีซีไปให้พ่อกับแม่ดูด้วยนะ พ่อจะดูว่าใครจะหล่อกว่ากัน ;-)

ส่วนแฟลชไดรฟ์ที่อยู่กับจดหมายนี้ ก็เผามันทิ้งไปเสีย พ่อแค่เอามาฝากแม่เก็บไว้ ไม่ให้ใครได้มันไปเท่านั้น คิดว่าจะกลับมาเอา หากพ่อหาข้อมูลครั้งนี้สำเร็จ ลูกคงสงสัยว่าทำไมพ่อไม่บอกอาซ่งจิน ก็เพราะเหตุเดียวกับที่พ่อไม่เคยบอกซีซี พ่อรู้ว่ามันต้องทำเต็มที่เพื่อช่วยพ่อหาความจริงให้กับแม่ ถึงอาจินมันไม่มีลูก แต่มันก็มีทั้งเมีย และพ่อแม่ที่ต้องดูแล พ่อไม่อยากให้มันมาเสี่ยงชีวิตไปกับเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

เอาล่ะ...พ่อคงต้องไปจริงๆ แล้ว แม่เค้าคงไปรอพ่อที่บ้านหลังนั้นของแม่นานแล้ว จำไว้นะซีซี พ่อรักลูกเสมอ

สุดท้ายนี้ พ่อขอให้ซีซีน้อยของพ่อ มีชีวิตที่ดี ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน มีครอบครัวที่ดี ที่อบอุ่นเหมือนครอบครัวของเรานะลูก คิดถึงพ่อกับแม่เมื่อไหร่ เอามือวางที่หัวใจแล้วยิ้มกว้างๆ พ่อกับแม่จะอยู่ตรงนั้นกับซีซีเสมอ

รักซีซีกับแม่สุดหัวใจ

พ่อ – นายนภนอบ

(ผู้นบนอบให้กับแม่จันทราคนเดียว)

ปล. ห้ามอ้วกกับความน้ำเน่าของพ่อนะ

----------------------

เชิงอรรถ

[1] แฟลชไดรฟ์ คือ อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลแบบพกพา โดยมักเชื่อมต่อผ่านพอร์ต USB ของคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่น