ตอนที่ 14
มิเกล
แสงแดดสาดส่องกระทบใบหน้าฉันจนฉันต้องเบือนหน้าหนี และในขณะที่ฉันกำลังจะเอามือดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงกลับไม่สามารถทำได้เนื่องจากมือฉันโดนพันธนาการด้วยบ้างอย่าง
“อะไรเนี่ย”
ฉันลืมตาตื่นอย่างสะลึมสะลือ ความปวดร้าวแล่นไปทั่วร่างราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมาอย่างไรอย่างนั้น
“ที่นี่ที่ไหน”
เมื่อลืมตาขึ้น จึงได้รู้ว่าสถานที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง ห้องนี้ถูกตกแต่งด้วยโทนน้ำตาลครีมแถมยังกว้างกว่าห้องนอนฉันหลายเท่า
ขณะที่ฉันกำลังพยายามประติดประต่อเรื่องอยู่นั้น ประตูห้องก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงของคนที่ฉันรู้จัก
“คุณชายรอง”
ภาพเหตุการณ์เมื่อวานเริ่มแจ่มชัดขึ้น ฉันจำได้ว่าคนสุดท้ายที่ฉันเจอก่อนจะจำอะไรไม่ได้คือคุณชายรอง หรือว่าเขา...
“คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ทำไมต้องจับฉันไว้แบบนี้ด้วย”
ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากกุญแจมือที่พันธนาการฉันอยู่ แต่คุณชายรองกลับเดินเข้ามาล
