ตอนที่ 11
มาเฟียหนุ่มยืนกอดอกคุยกับลูกน้องคนสนิทด้วยใบหน้าดุดัน หากมองจากภายนอก หลายคนควคิดว่าลูกน้องคนนั้นกำลังโดนดุด่ารุนแรงอยู่เป็นแน่ แต่หากได้ยินบทสนทนาจะรู้ได้ทันทีว่าไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ประเด็นที่ทั้งคู่คุยกันฟังดูน่าขันเสียด้วยซ้ำ
“มึงไม่ต้องมาขับรถให้กูเลย”
“โธ่ คุณชายรองครับ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้วครับ”
“มึงกล้าดียังไงเอาเรื่องกินข้าวบ้าบออะไรนั่นมาหลอกกู”
นพคุกเข่าลงด้านข้างออสติน พูดด้วยใบหน้าสำนึกผิดจริงๆ ตอนแรกเขาก็แค่หยอก ใครจะไปคิดว่าเจ้านายตัวเองจะลงทุนประมูลไปถึงห้าล้าน
“ผมขอโทษครับคุณชายรอง คุณชายรองจะตัดนิ้วผมก็ได้แต่อย่าห้ามผมรับใช้คุณชายรองต่อเลยนะครับ”
ออสตินก้มลงมองลูกน้องตัวเองพลางถอนหายใจออกมา
“เหอะ เก็บไว้เถอะนิ้วมึงอะ กูไม่อยากมีลูกน้องพิการ”
“ขอบคุณครับคุณชายรอง”
นพเข้าไปกอดขาออสตินไว้ด้วยความดีใจ ผู้คนเดินผ่านไป ผ่านมาต่างหันมาให้ความสนใจทั้งคู่จนออสตินต
