“THEY ARE my treasure, Tin-tin. Kahit na anong haba nang panahon na wala na sila sa tabi ko. Hindi ko sila kailanman malilimutan,” ani Ate Leonora.
Nasa sementeryo kami, binisita namin ang mga anak at asawa niya. Hindi naman talaga nakalagak ang mga ito dito, inilipat lang sila ni Ate Leonora dito kailan lang.
“Kahit naman sino, basta pamilya ang pinag-uusapan. Hindi sila makakalimutan basta-basta,” sagot ko habang binabasa ko ang pangalan na nasa lapida.
Narinig kong malalim na bumuntong hininga si Ate Leonora, kaya napalingon ako sa kaniya.
“Miss na miss ko na sila, gusto ko na silang makita. Lalo na ang bunso ko, hindi siya basta-basta sumasama sa iba. Ang liit pa niya nang iwanan namin sila, kinailangan naming lumayo kasi Nagsisimula nang maghina ang mga tao sa San Andres noon,
