เย่อิงตื่นยามสาย สิ่งแรกที่นางเห็นคือสามีนั่งอิงบานประตูหันไปยังทิวทัศน์ด้านนอก นางหยิบชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวคลุมตัว คลานมานั่งข้างสามี ขงเบ้งหันมาแย้มยิ้มละมุนละไม เขาดึงภรรยามากอดในอ้อมแขน
ทั้งคู่ทอดสายตามองดอกไม้สีแดงเบ่งบาน นกกระเรียนคู่บินหยอกล้อ เกล็ดหิมะเย็นยะเยียบพร่างพราวจากฟากฟ้า
“ท่านพี่เจ้าคะ ทำไมเมื่อคืนท่านถึง...” เย่อิงเอ่ยอย่างขลาดกลัว
“ถึง...” ขงเบ้งอมยิ้ม แม้นรู้ว่าเย่อิงต้องการถามถึงสิ่งใด
“ถึงยอมรับข้าเป็นภรรยาโดยสมบูรณ์เจ้าคะ ข้านึกว่าท่านไม่ต้องการข้า” เย่อิงถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาเนิ่นนาน
“นั่นเจ้าคิดไปเอง ข้าต้องการเจ้าเสมอมา ตั้งแต่คืนแรกแห่งวันวิวาห์ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นบุรุษ ย่อมต้องการมีสัมพันธ์กับภรรยาตนเองโดยสมบูรณ์เฉกเช่นบุรุษทั่วไป” ขงเบ้งลูบศีรษะภรรยาปลอบโยน
“หากเช่นนั้น ทำไมท่านจึงรอมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้เจ้าคะ” เย่อิงยังมิคลายความสงสัย
“เจ้าจำได้หรือไม่ ค
