ดรุณีเจ้าของเรือนนำขงเบ้งลัดเลาะตามทาง บัณฑิตหนุ่มสังเกตว่าเป็นทางขึ้นมากกว่า ทั้งยกพื้นหลายครั้งและผ่านบันไดไม่กี่ขั้นอีกหลายครา จนถึงโต๊ะรับรองที่มีน้ำชาและของว่างนิดหน่อย ทางนี้คงทราบว่าเขาทานกับท่านหวงมาแล้ว ขงเบ้งนั่งตรงข้ามเย่อิงในที่จัดเตรียมไว้
เมื่อนั่งเรียบร้อย สาวใช้เลื่อนบานประตูไม้ออกทางด้านข้าง เผยให้เห็นทิวทัศน์สวนวงกตแปลกประหลาด ขงเบ้งชะเง้อมองอย่างพิศวง เป็นอย่างที่เขาสงสัย ห้องนี้อยู่ในจุดสูงพอสมควร แม้มิได้สูงมากมาย หากเพียงพอมองเห็นสวนประหลาดอย่างทั่วถึง
“ข้าเจอเจ้าครั้งแรกที่สวนแห่งนี้ใช่หรือไม่” ขงเบ้งยกชาขึ้นจิบ
“ใช่เจ้าค่ะ ห้องนี้เป็นมุมชมสวนที่สวยที่สุด หวังว่าท่านจะถูกใจ”
“ถูกใจมาก ข้าจะจดจำทิศทางไว้ หวังว่าโอกาสหน้าจะไม่หลงทางอีก เพราะเกรงว่าจะไม่มีสาวใช้ชาญฉลาดมานำทางข้าออกจากสวนเช่นคราก่อน” ขงเบ้งเอ่ยสัพยอกเย่อิง
“คิก คิก” เย่อิงยกแขนเสื้อปิดปากหัวเราะ
“ข
